Σήμερα άνοιξε μία Πύλη…

Σήμερα είδα ένα ‘Οραμα. (Καθώς άρχιζε, έριξα μια ματιά στο ρολόι της Ιστορίας: 20.1.2019!)

Είδα πως άνοιξε μία μεγάλη Πύλη. Μία Πύλη που χώριζε το 188χρονο “πριν” από το τώρα και το “μετά” της Ελλάδος. Το πρόσφατο παρελθόν από το αιώνιο μέλλον της.

Μία Πύλη που διαχώριζε το χώρο του συμβιβασμού και της απάθειας από το χώρο της ασυμβίβαστης πάλης με κάθε σάπια κατάσταση.

Το χώρο της δουλικής ανοχής σε όλα τα γαγγραινιασμένα από το χώρο της εναντίωσης έως θανάτου σε όλους τους «σκοτεινούς» που τα γεννούν.

Το χώρο της έμφοβης σιωπής από το χώρο της αντρειωμένης κραυγής : ΟΧΙ δε θα περάσετε τις “Θερμοπύλες”.

 Το χώρο του ετερόφωτου αυτοτυφλωτικού μιμητισμού από το χώρο της αυτογνωσίας, της πνευματικής δημιουργίας, του ελληνικού κάλλους, που σου κόβει την ανάσα από το δέος.

Το χώρο της δειλίας και του φιλοτομαρισμού από το χώρο του απαράμιλλου ελληνικού ηρωισμού και της αυτοθυσίας για ό,τι τιμιώτερο και αγιότερο υπάρχει για τον Έλληνα: την ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ του.

Γιατί σε αυτόν το χώρο, και ειδικά για τον Έλληνα, αυτά τα δύο πάνε πάντα μαζί. Δεν μπορεί να υπάρξει ΠΑΤΡΙΔΑ για τον Έλληνα χωρίς να είναι ΕΛΕΥΘΕΡΗ και δεν μπορεί να υπάρξει ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ χωρίς να πραγματώνεται και να υλοποιείται στο άγιο χώμα της ΠΑΤΡΙΔΑΣ του.

Το χώρο των χύδην ιδεών και των παραμορφωμένων εννοιολογικά λέξεων από  το χώρο της κρυστάλλινης καθαρότητας και αρμονίας Πνεύματος, Νου και Ψυχής του Ελληνικού Αρχετύπου.

Το χώρο της ακηδίας και του “όσα φέρει ο άνεμος” από το χώρο της φροντίδας ώστε σύνολη η ζωή να είναι η εν Χριστώ ζωή.

Και είδα πως όλοι οι αληθινοί Έλληνες πέρασαν κάτω από αυτήν την Πύλη, διαφεύγοντας από το χώρο της ζοφερής σκοτεινιάς προς το χώρο του αιωνίου Φωτός.

Δεν γύρισαν να κοιτάξουν πίσω όσους δεν πέρασαν αυτοβούλως την Πύλη, αν και πολλοί ήταν αγαπημένα τους πρόσωπα. Γιατί γνώριζαν ότι κανείς και τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει την τελική επιλογή των ανθρώπων, που γράφει και το τελικό ριζικό τους.

Με επιλογή του ο κάθε άνθρωπος κάπου ριζώνει: ή στο φως ή στο σκοτάδι. Και επειδή το Σύμπαν δεν είναι ά-Νομο, αλλά το διέπουν παντού Νόμοι, κάθε επιλέγων θα ζήσει με τους Νόμους του χώρου που επέλεξε : της ζούγκλας, του αλληλοσπαραγμού και της δουλείας σε πολλούς αφεντάδες… Ή της Αγάπης, της Αρετής και της Ελευθερίας  που διέπουν το χώρο της «Βασιλείας Του».

Αυτό το Όραμα είδα σήμερα… ότι οι ΕΛΛΗΝΕΣ επιλέξαμε να διαβούμε, εμείς και η Ελλάδα μας, προς το χώρο της Δόξας και του Φωτός. Κι ας είναι ο δρόμος στενός και ανηφορικός!

Η σημερινή πραγματικότητα και η συνέχεια της θα δείξουν αν ήταν αληθινό.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *