Κάλεσμα για ένα παλλαϊκό «ΟΧΙ»

Αυτό το κείμενο γράφτηκε παραμονές τού δημοψηφίσματος, με την πρόθεση να αναρτηθεί από ένα ειδησεογραφικό site, από τα κορυφαία και αμερόληπτα. Ούτε αυτό κατέστη δυνατόν ούτε να το αναρτήσω στο δικό μου, λόγω κάποιου τεχνικού προβλήματος. Τελικά το ανέβασε ο καλός μου φίλος κ. Γιώργος Ευαγγελάτος, ψυχίατρος-ψυχαναλυτής στο δικό του ιστότοπο και πάλι όμως εκτός χρόνου. Επειδή, ωστόσο, εκφράζει διαχρονικές αλήθειες το δημοσιεύω σήμερα εδώ.

Tην Κυριακή (αλλά και μετά) ας πούμε όλοι μαζί ένα δυνατό ΟΧΙ σε όλον αυτό τον οχετό της κατατρομοκράτησης, σε όλον αυτό τον συρφετό της διαπλοκής, σε όλους αυτούς τους κυρίους “στα κασμήρια τους σφιγμένους” που εξανίστανται ότι είναι ταπεινωτικό να περιμένουν οι Έλληνες στην ουρά για 60 ευρώ, ενώ παρασιωπούσαν και παρασιωπούν την ταπείνωση τού ότι χιλιάδες χέρια Ελλήνων απλώνονται καθημερινά επαιτώντας για ένα πιάτο φαγητό στα συσσίτια, ότι εκατοντάδες ή και χιλιάδες γέρικα (συνήθως) κορμιά δεν έχουν πού ν’ απαγκιάσουν για να περάσουν τη νύχτα και απλώνουν ένα χαρτόνι κάτω από μια μαρκίζα, ότι χιλιάδες διάλεξαν το θάνατο για να ξεφύγουν από ένα βίο που τους τον είχαν κάνει αβίωτο.

Το να πούμε ΟΧΙ δεν αφορά μόνον την οικονομική μας κατάσταση, αφορά την αξιοπρέπειά μας ως Ελλήνων που είναι συλλογική (όταν ένας συνέλληνας τρώει από τα σκουπίδια, η αξιοπρέπεια όλων μας καταρρακώνεται), αφορά το πολιτικό μας αυτεξούσιο, αφορά την εθνική κυριαρχία της πατρίδος μας. Και όλα αυτά δε θα μπορούμε πια να τα διεκδικήσουμε, χωρίς να έρθουμε αντιμέτωποι με την πιο σκληρή καταστολή.

Πάνω απ όλα όμως το ΟΧΙ αφορά την ανθρώπινη συναλληλία. Μια συναλληλία που μπορεί να μας βγάλει από το εγώ μας για να πλησιάσουμε και να νιώσουμε τον άλλο, τον πλησίον μας, το συνάνθρωπό μας. Έτσι ώστε να μοιραστούμε μαζί του την απελπισία του, τη φτώχεια του, την ανημπόρια του, να μπούμε στη θέση τού άνεργου πατέρα, του γέροντα που δεν μπορεί ν’ αγοράσει τα φάρμακά του, του νέου που βλέπει τη ζωή εντελώς κλειστή μπροστά του. Και ας μην κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας, εθελοτυφλώντας στο γεγονός ότι με ένα “ναι” τα φαινόμενα αυτά θα ενταθούν στο έπακρο. Και χωρίς καμία ελπίδα, παρά μόνον ίσως “αιματηρή”. Το γιατί η κορυφαία ιεραρχία της ορθόδοξης εκκλησίας πήρε θέση ενάντια στο χειμαζόμενο λαό και υπέρ τού ναι, μπορεί να εξηγηθεί μόνον διά του ότι, ίσως, αντιλαμβάνεται τη σχέση της με το λαό με όρους ελεημοσύνης και όχι με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Το “μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην..” της είναι μάλλον άρρητο ρήμα.

Έλληνες, σε έναν κόσμο χωρίς ψυχή θέλουν να μας οδηγήσουν οι κουμανταδόροι και μανιπιουλάτορες των λαών. Λέμε ΟΧΙ στον κόσμο τους, λέμε ΟΧΙ στην απανθρωπιά τους, λέμε ΟΧΙ στο χρήμα τους, λέμε ΟΧΙ στις αποφάσεις τους για εμάς χωρίς εμάς. Λέμε ΟΧΙ στον οικονομικό στραγγαλισμό των λαών για να συσσωρεύουν αμύθητα πλούτη οι λίγοι, λέμε ΟΧΙ στη νεοτυραννία των αγορών που όλο και πιο πολύ οδηγούν, με συνοπτικές διαδικασίες, τη δημοκρατία σε θάνατο. Λέμε ΟΧΙ στην ελεγχόμενη πληροφόρηση από δυναμικές, “καλοδιατηρημένες” από κάθε άποψη, κυρίες (και κυρίους) που, με ειρωνικό ύφος, τόνο φωνής και κινήσεις χεριών δικτατορίσκου, θέλουν να κανοναρχούν τη ζωή μας.

Και, (προσωπική μου θέση), λέμε ΟΧΙ σ’ ένα νόμισμα που δεν είναι δικό μας, επειδή το δικό μας θα φροντίσουμε να το έχουν όλοι, ενώ το ξένο έχουν φροντίσει να το κατέχουν λίγοι, αυτοί που εκμεταλλεύονται τους πολλούς, οι ντόπιοι και ξένοι πολιτικοί και οικονομικοί ολιγάρχες. Και τώρα γαυριάζουν υπέρ τού “ναι”. Πώς τολμάνε, θεέ μου; Πώς τολμάνε να λένε στον ελληνικό λαό να αυτο-ευνουχιστεί, για να συνεχίσουν να του απομυζούν κάθε οικονομική, μα κυρίως κάθε πνευματική και πολιτισμική του ικμάδα, φέρνοντάς τον στο επίπεδο μιας ευκολοχειραγωγούμενης “άψυχης και άκαρδης” αγέλης τού τύπου “Μένουμε Ευρώπη”. Όμως οι περισσότεροι εκεί δεν είναι παρά η κοινωνική δομή (βέβαια υπάρχουν πάντα και οι αφελείς) που συνεκμεταλλεύεται το λαό μαζί με τους ολιγάρχες. Την έχτισαν μεθοδικά οι τελευταίοι, εδώ και χρόνια, με τα “ευρωπαϊκά κονδύλια”, τις ρεμούλες των ημετέρων, το πελατειακό κράτος, το εύκολο χωρίς μόχθο κέρδος. Κι αν δε σπάσουμε ή, τουλάχιστον, δε ραγίσουμε τώρα αυτή τη δομή, ελπίδα να δεί καλύτερες μέρες τούτος ο τόπος δεν υπάρχει. Τώρα η Ιστορία άνοιξε δρόμο και η Ιστορία δε συνηθίζει να επαναφέρει το δώρο. Το πήραμε; Καλώς για μας. Δεν το πήραμε; Θα κυλήσει χωρίς εμάς τους λιγόψυχους. Και αυτό που δεν καταλαβαίνει, ή προφασίζεται ότι δεν καταλαβαίνει, το ΚΚΕ είναι ότι η Ιστορία προχωράει και διαλεκτικά, βήμα- βήμα. Αν κάνεις το βηματάκι που σου δίνει, θα σε οδηγήσει στο επόμενο, ειρηνικά και βαθμιαία.

Κι είναι ν’ απορείς Έλληνα πώς τολμάνε οικογενειακά και πολιτικο- οικονομικά κατεστημένα, παλαιόθεν και εγχωρίως εγκαταστημένα πάντα με “ξένη βοήθεια”, να σε απειλούν ότι θα καταστραφείς, αν τους πάρεις οριστικά την εξουσία που είχαν μέχρι τώρα επάνω σου. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Οι μέσα αλληλοϋποστηρίζονται με τους έξω. Αν σπάσει ο κρίκος, η μέσα “κατεστημένη δομή” θα καταρρεύσει. Όμως, πώς καταστρέφεσαι Έλληνα, αναρωτήθηκες; Πώς και ποιοι σε καταστρέφουν, αναρωτήθηκες; Κοίταξέ τους αυτούς που σε απειλούν ότι αν πεις ΟΧΙ θα καταστραφείς και ανακάλεσέ τους από τη μνήμη τού παρελθόντος, για να τους αναγνωρίσεις.

Επί πλέον, δημαρχεύοντες, προεδρεύοντες, δημοσιογραφούντες, πλουτοκρατούντες και όλο τον συρφετό που τους περιβάλλει, που τώρα σε τρομοκρατούν, βάλτους καλά στη μνήμη σου, για να μην τους ξαναδώσεις τη δύναμή σου. Γιατί αν το κάνεις, θα αντιμετωπίσεις μια καταστολή που δε θα νικιέται. Τώρα όμως, στην “ώρα μηδέν”, μην τους επιτρέψεις να σε φοβίσουν. Από το σάλιο σου και μόνο μπορούν να πνιγούν, αυτό με το οποίο θα σαλιώσεις το φάκελο τού δημοψηφίσματος. Γιατί εσύ έχεις τη δύναμη των πολλών, τη δύναμη των πλειόνων, τη δύναμη της δημοκρατίας, πολύτιμη κληρονομιά των προγόνων σου. Γι αυτό και τρέμουν. Δες καθαρά πως κάτω από το φόβο, που προσπαθούν να σου υποβάλλουν, κρύβεται ο δικός τους παροξυσμικός φόβος.

Ωστόσο, αποτελεί βεβαιότητά μου ότι η κυβέρνηση θέλει ένα ΟΧΙ, αλλά πλησίον τού ΝΑΙ. Διαφορετικά θα είχε δράσει αν ήθελε ένα δυνατό όχι, σε άλλο χρόνο και προθεσμία, με άλλο πιο καθαρό ερώτημα, με περισσότερη προστασία μας από κάθε ανωμαλία που τώρα δημιουργείται. Και δε θέλει ένα πολύ δυνατό ΟΧΙ, για να μπορεί να τους ικανοποιήσει όλους! Αλλά δυστυχώς το ποτάμι δε γυρίζει ποτέ προς τα πίσω. Δεν μπορείς να θέσεις σε κίνηση το πολιτικό αυτεξούσιο τού κάθε πολίτη και μετά να προσπαθήσεις να το τροχοπεδήσεις και να το ποδηγετήσεις. Ο λαός, εμείς, αν ακυρωθεί από το Σ.τ.Ε. το δημοψήφισμα ή μετά την, ούτως ή άλλως, επερχόμενη οδυνηρή συμφωνία, πρέπει να απαιτήσουμε να δώσουμε την απάντησή μας στο αληθινό ερώτημα: “ναι” στη συγκεκριμένη (νέα) συμφωνία ή “όχι” και συνεπώς ρήξη; Διότι όπως έχει τεθεί τώρα το ερώτημα η πλευρά τού ΝΑΙ επιχειρηματολογεί ( ή μάλλον αερολογεί και απειλεί), χωρίς η πλευρά τού ΟΧΙ να μπορεί να αντιπαρατεθεί στο ερώτημα “μέσα ή έξω από την ευρωζώνη και την Ε.Ε.” με μετωπικά επιχειρήματα, τα οποία είναι συντριπτικά από κάθε άποψη: οικονομική, πολιτική, πολιτισμική, εθνική.

Αν ήθελε πράγματι “να σκίσει τα μνημόνια” η κυβέρνηση, στις 26.1.15 θα είχε συγκροτήσει υπό την αιγίδα της, με όλη την απαραίτητη οικονομικο-τεχνική βοήθεια, την επιτροπή λογιστικού ελέγχου τού χρέους. Και μόνον μετά το προκαταρκτικό πόρισμά της θα πήγαινε να διαπραγματευτεί. Δυστυχώς, κυβερνήσεις σαν του Ραφαέλ Κορέα τού Ισημερινού, μάλλον σπανίζουν. Ωστόσο, πρέπει να πορευτούμε βελτιώνοντας αυτό που έχουμε και όχι να πάμε πίσω. Η κραυγή “πίσω”, σαν σε άλλο Μεσολόγγι, μόνο “θάνατο” μπορεί να σημαίνει.

Έλληνα, ψηλά το κεφάλι. Μη λυγίσεις. Κάθε πόλεμος έχει απώλειες. Όσο πολεμάμε , θα στερηθούμε: σήμερα λιγοστή η σύνταξη, αύριο λιγοστά τα τρόφιμα, μεθαύριο λιγοστά τα καύσιμα, ίσως ακόμα και τα φάρμακα, μερικά, να λείψουν. Όλα αυτά θα περάσουν. Η τυραννία όμως και η υποδούλωση, αν νικηθείς οριστικά, δε θα περάσει ποτέ. Θα σε αφανίσει ως ιστορικό υποκείμενο. “Έμεναν εδώ κάποιοι που τους έλεγαν Έλληνες, που κληρονόμησαν από τους προγόνους τους τον υψηλότερο πολιτισμό που γνώρισε ποτέ ο κόσμος μας. Αλλά οι τελευταίοι απόγονοί τους, παραγκώνισαν τις αξίες που εκείνοι είχαν, πίστεψαν σε κίβδηλες αξίες και σ’ ένα νόμισμα που το έλεγαν ευρώ, μπορείτε να το δείτε στο μουσείο…

…Και ενώ ήσαν σε θέση οι τελευταίοι Έλληνες να διακρίνουν ότι τα ευρωπαϊκά κέντρα εξουσίας (όχι οι λαοί) είχαν αγγίξει το “απόλυτο μηδέν” των ανθρωπίνων αξιών: της αλήθειας, της εντιμότητας, της συναλληλίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της δημοκρατίας (όλα θυσία στο βωμό τού ασύλληπτου σε μέγεθος κέρδους- οποία ύβρις σύμφωνα με τον ελληνικό πολιτισμό, γιατί αυτός γνωρίζει τι σημαίνει να φεύγεις από το μέτρο και ότι η επερχόμενη Νέμεσις σού επιφυλάσσει καταστροφή!) ενσωματώθηκαν σε αυτά, θυσιάζοντας την ελευθερία τους και συνεπώς την ύπαρξή τους. Σήμερα δεν υπάρχουν πια. Εδώ κατοικεί ένα μείγμα άλλων λαών , ευρωπαϊκών ως επί το πλείστον”.

Θέλεις αυτά να λέει ο ξεναγός σε όποιους έρχονται να επισκεφθούν αυτόν τον τόπο, κάπου εκεί στο 2115 μ. Χ.; Θέλεις;

Κατερίνα Χατζηθεοδώρου-www.destopan.gr

Υ.Γ. : Έλληνα , αν μπορείς και αν θέλεις, διάδωσε παντού αυτό το “κάλεσμα”.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *