Σαν έτοιμος από καιρό

Ζούμε τον τελευταίο καιρό την πλήρη αντιστροφή και διαστροφή κάθε πολιτικού λόγου και λογικής, σε βαθμό παραλογισμού. Την αναλύει θαυμάσια ο καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο κ. Σεραφείμ Σεφεριάδης, σε άρθρο του στην www.huffingtonpost.gr με τίτλο: ΄΄Η διαστροφή του λόγου και πώς αντιμετωπίζεται΄΄.

Έχω τη βεβαιότητα ότι αυτό συμβαίνει επειδή η λογική είναι μια εγκεφαλική λειτουργία που μπορεί να οδηγεί σε λογικές αλληλουχίες και εξ’ αυτών σε συμπεράσματα, ανάλογα όμως με τις αφετηριακές προτάσεις. Όταν επιφαίνεται ένας πολιτικός παραλογισμός, τότε σίγουρα υπάρχει μία ΄΄κρυμμένη λογική΄΄, που θα φανεί στην εγκεφαλική μας οθόνη, αν αλλάξουμε τις αφετηριακές προτάσεις (παραδοχές). Ο τρέχων παραλογισμός εδράζεται στην παραδοχή: Ο πρωθυπουργός, ένας ΄΄έντιμος αριστερός΄΄, επεδίωξε μία ΄΄έντιμη συμφωνία΄΄, αλλά δεν την κατόρθωσε, επειδή βρέθηκε μπροστά στο αδιέξοδο, στο οποίο τον έφερε, εκεί γύρω στο τέρμα της, η ΄΄σκληρή διαπραγμάτευση΄΄ περίπου πέντε μηνών.

Αν θέσουμε αυτήν την παραδοχή ως αφετηρία των λογικών συνειρμών μας, πραγματικά οι πολιτικές πράξεις και ο λόγος που εκφέρεται στο επίκαιρο σήμερα, μοιάζει – και είναι – παράλογος. Αν, όμως, την αλλάξουμε και θέσουμε: Ο πρωθυπουργός σαν έτοιμος από καιρό…΄΄ (κανείς βέβαια δεν μπορεί να προσδιορίσει το χρονικό σημείο αυτού του καιρού), μεθόδευσε την ολοκληρωτική παράδοση της χώρας στο Παγκόσμιο (μέρος τού οποίου είναι το Ευρωπαϊκό) Χρηματοπιστωτικό – Καπιταλιστικό Σύστημα, τότε τα κομμάτια τού δυσεπίλυτου πάζλ μπαίνουν στη θέση τους. Αναφαίνεται πλήρης και ενσυνείδητη ΄΄πολιτική λογική΄΄ σε κάθε απόφαση, πράξη και πολιτικό λόγο που, καλυμμένα κάτω από ένα μανδύα ψευτιάς, έμοιαζαν και μοιάζουν με πολιτικό παραλογισμό.

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Και ας θεωρήσουμε ως αρχή την 26η Ιανουαρίου 2015. Κίνηση πρώτη τού νέου πρωθυπουργού που, εκείνη την ώρα, μοιάζει κάπως παράξενη: τοποθετείται Υπουργός Οικονομικών ο κ. Βαρουφάκης, ένα άτομο που έπεσε με αλεξίπτωτο, την τελευταία στιγμή πριν τις εκλογές, μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ. Όσοι έχουν διαβάσει κάποιο βιβλίο τού ατόμου αυτού γνωρίζουν ότι ΄΄πάσχει και υποφέρει΄΄ να σταθεροποιήσει το παγκόσμιο Χρηματοπιστωτικό – Καπιταλιστικό Σύστημα και να το προφυλάξει από τους κινδύνους που αντιμετωπίζει, λόγω της υπερσυσσώρευσης χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Άρα είναι ένας καθαρά νεοφιλελεύθερος οικονομολόγος, λάτρης της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης Πραγμάτων, η οποία προσπαθεί να επιβάλλει την παγκοσμιοποίηση.

Ως εκ τούτου, το Μαρξιστικό επικάλυμμα και οι θέσεις του δήθεν υπέρ τού λαού είναι απολύτως προσχηματικές. Την αποφυγή της λιτότητας, ωστόσο, την επιδιώκει, αλλά τόσο όσο χρειάζεται ώστε αυτή να μη γίνει μπούμεραγκ προς τα κέντρα τού Παγκόσμιου Καπιταλισμού, με τα οποία συνδιαλέγεται. Μάλιστα, μετά τη συμφωνία άρχισε να παίζει ένα μάλλον ύποπτο πολιτικό παιχνίδι, προσπαθώντας να προβληθεί ως ενάντιος στη συμφωνία (έλεος!) και άρα φιλολαϊκός, ώστε να αποτελέσει την εφεδρεία τού Συστήματος στο χώρο της Ελλάδος, αν αποτύχει ο κ. Τσίπρας. Περί της σαπίλας ή μη, ας αποφανθεί η δική σας λογική.

Δε γνώριζε την οικονομικο-ιδεολογική ταυτότητα τού κ. Βαρουφάκη ο πρωθυπουργός; Βεβαίως τη γνώριζε. Τότε γιατί ενσυνειδήτως επέλεξε ΄΄να βάλει το λύκο να φυλάει τα πρόβατα΄΄, όπως θαυμάσια εκφράζει την κατάσταση αυτή ο λαός; Το ότι η επιλογή τού κ. Βαρουφάκη, αν και “επιστήθιου” οικονομολόγου τού Χρηματοπιστωτικού – Κεφαλαιοκρατικού Συστήματος, ήταν απολύτως συνειδητή ενισχύεται από το γεγονός ότι ολόκληρη η διαπραγματευτική ομάδα αποτελείτο από οικονομολόγους που ο πολιτικός τους βίος και λόγος φωνάζει από μακριά ότι αν τοποθετούσαμε σε μια ζυγαριά Τράπεζες – λαό, αυτοί θα έγερναν τη ζυγαριά υπέρ των πρώτων. Άρα είναι και αυτοί νεοφιλελεύθεροι – ΄΄παγκοσμιοποιητές΄΄ και κάτι χειρότερο: φοράνε ΄΄αριστερό μανδύα΄΄.

Τι θα έπρεπε να πράξει όμως ο πρωθυπουργός, αν ακολουθούσε την καθαρή, τη φανερή (στο φως) λογική; Στη διαπραγματευτική ομάδα θα τοποθετούσε άνθρωπο και από την άλλη, την πιο αριστερή (ή μάλλον όπως αποδείχτηκε τη μόνη αριστερή) τάση μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, π.χ. τον κ. Λαπαβίτσα. Και ο πλέον αδαής μπορεί να καταλάβει τι σήμα θα έδινε μια τέτοια κίνηση στους δανειστές – ΄΄εταίρους΄΄.

Και συνεχίζουμε: δύο – τρεις μέρες μετά την ορκωμοσία του ο κ. Βαρουφάκης, από το Λονδίνο όπου συναντήθηκε με Έλληνες εφοπλιστές, έκανε δήλωση πως η Ελλάδα προτίθεται να πληρώσει όλο το χρέος της. Ελάχιστες μέρες μετά τις εκλογές είχε γίνει καπνός η προεκλογική εξαγγελία τού ΣΥΡΙΖΑ ότι θα απαιτούσε απομείωση τού χρέους και ρήτρα ανάπτυξης, τονίζοντας πάλι και πάλι ότι αυτό είχε συμβεί με το χρέος της Γερμανίας, το 1953. Ο κ. Βαρουφάκης δεν ανεκλήθη από τον πρωθυπουργό ΄΄στην τάξη των προεκλογικών εξαγγελιών΄΄, όπως θα ανέμενε κάθε ΄΄έντιμος΄΄ ψηφοφόρος του.

Αντίθετα, φαινομενικά ΄΄αχαλίνωτος΄΄ ο κ. Βαρουφάκης, συνέχισε ακάθεκτος: ΄΄ δε θέλουμε να πάρουμε άλλα χρήματα από τους δανειστές μας, επειδή δε θέλουμε να τα ρίχνουμε στη μαύρη τρύπα του χρέους΄΄. Με αυτόν τον λόγο ως δήλωση και ως διαπραγματευτική θέση, εκεί και τότε, είχε ήδη ΄΄κριθεί΄΄ το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης! Είχε ήδη περαστεί η πρώτη θηλιά στο λαιμό της Ελλάδος. Δε λέω τού πρωθυπουργού, γιατί όλα, μα όλα, δείχνουν πως αυτός ήταν ΄΄… σαν έτοιμος από καιρό΄΄. Και πάλι, λοιπόν, ο κύριος πρωθυπουργός δεν αντιτάχθηκε σε αυτή τη ΄΄δήλωση – θέση΄΄ του κ. Βαρουφάκη, διότι προφανώς ήταν συμφωνημένη.

Στη συνέχεια ο κ. Βαρουφάκης περνάει άλλη μια θηλιά στο λαιμό της Ελλάδος: “εμείς δε θα προβούμε σε μονομερείς ενέργειες΄΄. Μπήκαν έτσι πολύ γερά θεμέλια για το ΄΄επιθυμητό τέλος΄΄ της διαπραγμάτευσης, εφ’ όσον από την αρχή της ο πρωθυπουργός, διά του υπουργού του επί των Οικονομικών, είχε δηλώσει ότι θα πληρώσει όλο το χρέος (΄΄για να μην αγριέψουν΄΄, μας είπε, ΄΄ευθύς εξ’ αρχής οι θεσμοί΄΄) ότι δεν χρειάζεται άλλα χρήματα (δε διευκρινίστηκε βέβαια για πόσο θα ίσχυε αυτό, πάντως σίγουρα κατά τη διαπραγμάτευση) και ότι δε θα προβεί σε μονομερείς ενέργειες. Αν κάποιος το θεωρεί αυτό διαπραγμάτευση, δικαίωμά του. Σύμφωνα με την “καθαρή λογική΄΄ αυτό θεωρείται παράδοση άνευ όρων (με εξαίρεση κάποιους όρους ήσσονος σημασίας, σαν ΄΄στάχτη στα μάτια΄΄ του πάντα προδομένου ελληνικού λαού) και μάλιστα προσυμφωνημένη.

Ας δούμε τώρα τις μεθοδεύσεις καθ’ οδόν προς την παράδοση της χώρας, γιατί υπήρξαν απίστευτες μεθοδεύσεις, καταφανέστατες τώρα, καθ’ υπόνοια κατά τη διαπραγμάτευση. Η μόνιμη επωδός καθ’ όλη τη διάρκειά της ήταν: ΄΄επιδιώκουμε μια αμοιβαία επωφελή συμφωνία΄΄. Και κάθε εχέφρων άνθρωπος που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς όμως να είναι ΄΄οπαδός΄΄, γεγονός που ενίοτε συμβάλλει στην εθελοκώφωση, δεν πίστευε στ’ αυτιά του: ΄΄… αμοιβαία επωφελής συμφωνία΄΄! Πηγαίνεις λοιπόν στα κέντρα, στα άντρα ας πούμε καλύτερα, του ευρωπαϊκού Καπιταλισμού και δηλώνεις από την αρχή ότι θέλεις μία συμφωνία που να τα ευνοεί και αυτά. Δηλαδή η καθημαγμένη Ελλάδα, θα συνεισέφερε με τη συμφωνία, ώστε να ωφεληθούν και τα κέντρα αυτά. Απίστευτο!

Τι θα έπρεπε, λοιπόν, να πει ένας πρωθυπουργός που θα πήγαινε να διαπραγματευτεί όχι σαν ένα ΄΄καλά διαβασμένο΄΄, υπάκουο και χαριεντιζόμενο μειράκιο, αλλά ως ηγέτης που πρέπει να προστατεύσει το λαό του; Θα έπρεπε να ΄΄βροντοφωνάξει΄΄ σε βαθμό που να τον ακούσει όλη η Ευρώπη: ΄΄Ακούστε, κύριοι, η Ελλάδα γενοκτονείται πρέπει άμεσα να σταματήσω τη γενοκτονία του λαού μου. Σας παραθέτω τα στοιχεία. Αυτοί είναι και οι (γραπτοί) όροι που θέτω, σύμφωνα με τις οριακές (κόκκινες, που στο τέλος έγιναν μαύρες!) γραμμές των προεκλογικών μου εξαγγελιών. Σας προσφέρω διάστημα ενός μηνός για να συζητήσουμε τις λεπτομέρειες. Αν δεν αποδεχτείτε τις οριακές γραμμές μου είμαι πανέτοιμος να φύγω από την Ευρωζώνη και έχω εναλλακτικό σχέδιο επιστροφής σε εθνικό μας νόμισμα΄΄.

Ακόμα κι αν είχε την απρονοησία (;) να μην έχει τέτοιο σχέδιο, ο αληθινός ηγέτης, εκεί, μπλοφάρει. Με δεδομένο, ότι έστω και αν ο περί τα οικονομικά περίγυρός του δεν είχε τέτοιο σχέδιο (ούτε καν αναφέρθηκαν ποτέ σε κάτι τέτοιο, ώστε να αναθαρρεί και ο λαός ότι δεν καταστρέφεται από μια τέτοια εκδοχή – τυχαίο;) το είχαν άλλες επιστημονικές και πολιτικές ομάδες και κορυφαίοι οικονομολόγοι της Ελλάδος και του εξωτερικού, ίσως και οικονομολόγοι μέσα στο κόμμα του. Σε νέο, εθνικό, νόμισμα μεταβαίνεις με απλά και διαδοχικά βήματα, δύσκολης ανάβασης στην αρχή, αλλά χωρίς κανένα απολύτως κίνδυνο ο λαός να χάσει τις αποταμιεύσεις του ή το βιοτικό του επίπεδο. Το Εθνικό νόμισμα μόνον άνοδο, και κυρίως μια πιο δίκαιη κατανομή, τού κατά κεφαλήν εισοδήματος μπορεί να φέρει. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο ΄΄τρέμει΄΄ η άρχουσα τάξη (και η κ.Τρέμη) μήπως επικρατήσει το ΄΄lobby της δραχμής΄΄ (!), επειδή με εθνικό νόμισμα ενδυναμώνεται η εργατική τάξη.

Όμως, για να συμβεί έτσι, τη μετάβαση θα πρέπει να την χειριστεί μια αληθινά αριστερή κυβέρνηση και όχι μία κυβέρνηση – απομίμηση της αριστεράς. Τότε μπορεί να αποβεί πραγματικά καταστροφική για τις κατώτερες διαστρωματώσεις του πληθυσμού. Τη μετάβαση σε εθνικό νόμισμα την περιέγραψε ως απολύτως καταστροφική επιλογή ο κ. Τσίπρας, στην τελευταία τηλεοπτική συνέντευξή του, δείχνοντας ακριβώς το ποιόν της αριστεροσύνης του. (Βεβαίως υπάρχει ΄΄αριστερόμετρο΄΄: οι πολιτικές ιδέες, αποφάσεις και πράξεις). Και πήρε αποστομωτική απάντηση στα όσα ψευδή ισχυρίστηκε από την κορυφαία οικονομολόγο και πρώην πρύτανη του Πανεπιστημίου Μακεδονίας κ. Νεγρεπόντη – Δελιβάνη με άρθρο της στο Αριστερό Βήμα, που έχει ανέβει και στο blog της.

Ποια επικοινωνιακή ανάγκη κάλυπτε, λοιπόν, αυτό το ευφυολόγημα περί ΄΄αμοιβαίου οφέλους΄΄; Κάλυπτε επικοινωνιακά το γεγονός ότι μακρηγορούσε, πέρα και έξω από κάθε λογική, η διαπραγμάτευση. Υποτίθεται ότι ανεζητείτο μία ΄΄αμοιβαία επωφελής συμφωνία΄΄. Και όντας αυτό αρκετά δύσκολο, (λογικά σκεπτόμενοι, θα μπορούσαμε να το κρίνουμε ως αδύνατον) δικαιολογείτο να μακρηγορεί η συμφωνία. Για ποιον, όμως, πραγματικό λόγο μακρηγορούσε η συμφωνία; Ας σκεφτούμε και θα συμπεράνουμε. Κατά τη διαπραγμάτευση και ενώ αυτή όδευε προς το ΄΄σημείο μηδέν΄΄, με εντολή πρωθυπουργού η κυβέρνηση στράγγιζε κάθε απόθεμα ρευστότητας τού ελληνικού Κράτους, κόντρα ακόμα και στην ΄΄κοινή λογική΄΄.

Τι θα είχε κάνει ο ηγέτης που θα ήθελε, πραγματικά, να προστατεύσει το λαό του από τα ΄΄αρπακτικά΄΄ του Παγκόσμιου Χ/Π Κεφαλαίου; Δε θα διανοούνταν ποτέ να πει και να εννοεί: ΄΄Δε θέλω χρήματα κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης΄΄, αλλά θα δήλωνε σθεναρά: ΄΄Προβαίνω σε παύση πληρωμών των δόσεων τού χρέους μέχρι να τελειώσει η διαπραγμάτευση΄΄. Μέσα σε ένα μήνα αυτή θα είχε τελειώσει, έτσι ή αλλιώς. Αλλά ο αληθινός ηγέτης θα ήταν προετοιμασμένος και για το αλλιώς, (που είναι σωτηρία και όχι καταστροφή, όπως θέλει να την εμφανίζει το πολιτικό κατεστημένο). Και σε τι αποσκοπούσε η μεθόδευση τού στραγγίσματος; Μα στο να φθάσουμε στην ΄΄ώρα μηδέν΄΄, οπότε θα έπρεπε οπωσδήποτε να υπογραφεί συμφωνία, μια επαίσχυντη τελικά συμφωνία, πλήρους παράδοσης της κυριαρχίας και του πλούτου της πατρίδος μας, επειδή ήταν αδήριτη ανάγκη να αποκτήσει ρευστότητα η χώρα και να μην χρεοκοπήσει άτακτα. (Το άτακτα απλώς σημαίνει χωρίς σχέδιο Β). Το τέλειο ΄΄άλλοθι΄΄, για ένα ΄΄προαναγγελθέν΄΄ έγκλημα, εναντίον της πατρίδος μας και του λαού της.

Ας εξετάσουμε τώρα το δημοψήφισμα. Γιατί έγινε το δημοψήφισμα; Έγινε ώστε να νομιμοποιήσει μία ΄΄αριστερή΄΄ κυβέρνηση να φέρει ένα τρίτο μνημόνιο, τη χαριστική βολή σε μία ημιθανή Ελλάδα. Ο χρόνος που επιλέχτηκε, όταν εξέπνεε το δεύτερο πρόγραμμα, δηλώνει κάτι. Το ερώτημα που επιλέχτηκε, θολό και ημιτελές ως προς τη διατύπωσή του, αμφίσημο ως προς τη δυνατότητα ερμηνείας του, επίσης δηλώνει κάτι. Κατά αγαθή σύμπτωση(;) το αληθινό εναλλακτικό ερώτημα τού δημοψηφίσματος το έθεσε η αντιπολίτευση. Έτσι οι συν – πλην τοποθετήσεις στο δημοψήφισμα τέθηκαν με καθαρό τρόπο στο λαό: η μία από την αντιπολίτευση: ΝΑΙ σημαίνει παραμονή στην ευρωζώνη. Η άλλη από την κυβέρνηση: ΟΧΙ σημαίνει όχι στους όρους της πρότασης Γιουνγκέρ – χωρίς να δηλώνεται εναλλακτικά έξοδος από την ευρωζώνη. Και ο λαός, με τολμηρό, γενναίο και εκκωφαντικό τρόπο απάντησε: ΄΄Δε θέλω να μείνω στην Ευρωζώνη με τους όρους Γιουνγκέρ, δηλαδή τους όποιους όρους μνημονίων και λιτότητας΄΄. Τώρα προσποιούνται όλοι, εντός και εκτός Ελλάδος, ότι δεν κατάλαβαν τι είπε ο λαός. Επειδή, βέβαια, όταν ρωτάς το λαό, είσαι υποχρεωμένος από το Σύνταγμα της Ελλάδος, και κάθε Σύνταγμα, να τον ΄΄ακούσεις΄΄.

Είπε ο κ. Τσίπρας, όταν προκήρυξε το δημοψήφισμα, ότι θα ζητήσει από τον κ. Ντράγκι να παρατείνει την παροχή ρευστότητας μέχρι τη διεξαγωγή του, ώστε ο λαός να ψηφίσει με ηρεμία. Ήταν, άραγε, αυτή μία δήλωση και μία προσδοκία αφελούς ανθρώπου, που δε γνωρίζει ποιος είναι ο κ. Ντράγκι και ποια συμφέροντα εξυπηρετεί; Όχι. Κατά την ΄΄καθαρή λογική΄΄ ήταν μία ενσυνείδητη μεθόδευση, ώστε να δημιουργηθούν στο λαό κατάλληλες συνθήκες φόβου και αγανάκτησης για να επιτευχθεί κάτι, το ίδιο που επεδίωκαν τα δύο άλλα ΄΄κάτι΄΄. Ποιο; Το ΝΑΙ και το ΟΧΙ να προκύψουν περίπου ισοδύναμα, σχεδόν ΄΄στήθος με στήθος΄΄, ώστε η κυβέρνηση να μπορεί να νομιμοποιήσει τη συμφωνία για νέο μνημόνιο, στο όνομα της ενότητας τού ελληνικού λαού.

Και παρά τη μεγάλη διαφορά ποσοστού τού ΟΧΙ έναντι τού ΝΑΙ, ο κ. Τσίπρας, το βράδυ τού δημοψηφίσματος, προέβη στις ήδη ΄΄προσχεδιασμένες΄΄ δηλώσεις για την περίπτωση που το ΝΑΙ και το ΟΧΙ ήσαν περίπου ισοδύναμα, επικαλούμενος την ανάγκη ενότητας τού ελληνικού λαού! Λες και ήταν ποτέ δυνατόν να αντιπαρατεθεί από οποιαδήποτε άποψη και θέση το ΄΄γερασμένο΄΄ ψυχικά και σωματικά 38,69% του πληθυσμού με το σφριγηλό, νεανικό κι ελπιδοφόρο 61,31% των Ελλήνων πολιτών. Και στη συνέχεια, ο ίδιος ΄΄προσχεδιασμένος΄΄ δρόμος ακολουθήθηκε. Με μια μικρή διαφορά για τα ιερατεία της ολιγαρχίας της Ευρώπης και για τους εδώ πιστούς τους που κυβέρνησαν και κυβερνούν την Ελλάδα, τόσο ΄΄μικρή΄΄ που ούτε την πρόσεξαν: μετά από το ΟΧΙ του λαού, η συμφωνία που περιέχει τους όρους Γιουνγκέρ, ή δυσμενέστερους, είναι πλήρως αντισυνταγματική.

Υπάρχει ακόμα κάποιος ογκόλιθος, που αν αποκυλιστεί, αποκαλύπτεται μια ακόμη εξαιρετικά σημαντική πλευρά των μεθοδεύσεων. Αν ένας πρωθυπουργός θέλει πραγματικά να απομειωθεί το χρέος της πατρίδας του, τι κάνει; Την επομένη της εκλογής του συγκροτεί υπό την αιγίδα του επιτροπή λογιστικού ελέγχου τού χρέους, παρέχοντάς της κάθε υλική και οικονομικοτεχνική βοήθεια και τα πλήρη στοιχεία. Στη συνέχεια, ή περιμένει το πόρισμά της, ως αναπόσπαστο στοιχείο της διαπραγμάτευσης, ή θέτει ως όρο ότι, μετά το πόρισμά της και σύμφωνα με αυτό, θα διαγράψει μονομερώς μέρος τού χρέους. Αν δε αποδειχτεί, ότι ολόκληρο το χρέος είναι μη νόμιμο, απεχθές, επονείδιστο, παράνομο και έχει συναφθεί κατά παράβαση των διεθνών κανόνων που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, (όπως ακριβώς συμβαίνει με το ελληνικό χρέος!) δηλώνει ότι, μονομερώς, όπως οφείλει έναντι του λαού του, θα το διαγράψει εξ’ ολοκλήρου. Βέβαια, στην περίπτωση αυτή παγώνει, ούτως ή άλλως, η διαπραγμάτευση.

Πλέον της επιτροπής λογιστικού ελέγχου, ευθύς εξαρχής, από την πρώτη μέρα που αναλαμβάνει να κυβερνήσει, διεθνοποιεί το γεγονός της γενοκτονίας τού λαού του, το γεγονός τού μη βιώσιμου χρέους που είναι και απεχθές, το γεγονός της σύναψής του κατά παράβαση των κανόνων του διεθνούς δικαίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα, απευθυνόμενος στον ΟΗΕ και ζητώντας τη βοήθειά του. Τελικά ο ΟΗΕ έχει προσφέρει τη βοήθειά του και χωρίς να τη ζητήσει η ελληνική κυβέρνηση. Όμως ο κ. Τσίπρας δεν καταδέχεται να την πάρει. Είναι φαίνεται ο ΟΗΕ εχθρός του, θέλει να ρίξει την πρώτη ΄΄αριστερή΄΄ κυβέρνηση στην Ελλάδα, εφ’ όσον έμμεσα, ίσως και άμεσα, τονίζει ότι ο δρόμος που διάλεξε να πάρει είναι ένα ΄΄εφιαλτικό΄΄ μονοπάτι. Όπως ακριβώς πράττουν, και θεωρούνται εχθροί, οι 32 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, που ψήφισαν ΟΧΙ στο πρώτο, τσεκουράτο για το λαό και τους μικρομεσαίους, νομοσχέδιο που ο κ. Τσίπρας και οι υπουργοί του έφεραν προς ψήφιση στη Βουλή.

Η αφετηριακή των λογικών συνειρμών πρόταση ΄΄… σαν έτοιμος από καιρό΄΄ ερμηνεύει με λογικό τρόπο και άλλες επιλογές του κ. Τσίπρα, δυσερμήνευτες όταν έγιναν, που δε θα έπρεπε καθόλου να τις προσπερνάμε, επειδή ΄΄εξ’ όνυχος – αναγνωρίζεις – τον λέοντα΄΄.

α. Η πρόταση και υπερψήφιση τού κ. Παυλόπουλου ως προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Αιτιολογήθηκε ως συμφιλιωτική κίνηση. Ποιος πλέον το πιστεύει αυτό; Στην ουσία ήταν ένα πρελούδιο της επερχόμενης ΄΄συμφιλίωσης΄΄ με όλο το ευρώδουλο, και ως εκ τούτου μνημονιακό, πολιτικό φάσμα. Επίσης, την κρίσιμη ώρα της επελαύνουσας και προσχεδιασμένης συμφιλίωσης της ΄΄αριστεράς΄΄ με τα μνημόνια και τους υποστηρικτές τους, ο κ. Τσίπρας ίσως θα χρειαζόταν ένα συνταγματικό ΄΄backup΄΄, μια στήριξη. Και φρόντισε να την εξασφαλίσει, διαμέσου αυτής της πρότασης.

β. Η τοποθέτηση του κ. Ταγματάρχη (όνομα και πράγμα, λέει σοφά ο λαός) ως διευθύνοντος συμβούλου στην ΕΡΤ. Δυσερμήνευτη και αυτή όταν έγινε. Μόλις τώρα κατανοούμε τη σκοπιμότητά της, που βλέπουμε ότι η ΕΡΤ διευθύνεται ως ένα μέσο ελεγχόμενης πληροφόρησης (η άλλη άποψη όχι μόνο δεν αναλύεται, αλλά ούτε καν αναφέρεται) σε σημείο που να θυμίζει άλλες, αλήστου μνήμης εποχές.

γ. Η τοποθέτηση τού κ. Ρουμπάτη ως επί κεφαλής της ΕΥΠ έχει και αυτή τώρα πλέον προφανή σκοπιμότητα.

δ. Η τοποθέτηση του κ. Πανούση ως Υπουργού Προστασίας τού πολίτη, δημιούργησε, όταν έγινε, πολλά ερωτηματικά, επειδή σε αυτήν την ΄΄ηλεκτρική καρέκλα΄΄ θα έπρεπε να καθίσει ένα άτομο με περγαμηνές από όλο τον γνήσια αριστερό κοινωνικό και πολιτικό χώρο. Άτομο, που να μην του επιτρέπει η ιστορία του και η συνείδησή του να αντιπαρατάξει ποτέ ΜΑΤ και χημικά εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών. Και να τους προστατεύει από τις στημένες προβοκάτσιες και όχι το αντίθετο, με αφορμή τις προβοκάτσιες να ΄΄ψεκάζονται΄΄, ούτε καν με δακρυγόνα αλλά με χημικά αληθινού πολέμου, οι ειρηνικοί διαδηλωτές. Και αυτόπτες ισχυρίζονται ότι αυτό συνέβη την Τετάρτη, 15.7.2015.

Ωστόσο, όλα αυτά προσέφεραν ένα τεράστιο δώρο στον ελληνικό λαό, επειδή πολλές φορές η Ιστορία δημιουργεί ανεπιθύμητες παρενέργειες σε όσα μερικοί προσχεδιάζουν και υπερσχεδιάζουν. Το πολιτικό κατεστημένο που κυβερνά χρόνια τώρα τη χώρα, τμήμα του ασφαλώς και η νεοφανείσα ΄΄αριστεροδεξιά΄΄ και όλο το προσωπικό της, κατέρρευσαν. Ή, μάλλον, πιο σωστό είναι να πούμε ότι συνεχώς καταρρέουν, επειδή αυτή είναι μία δυναμικά εξελισσόμενη διαδικασία μέσα στη συνείδηση τού ελληνικού λαού.

Είναι, ωστόσο, κρίμα ο ελληνικός λαός, αυτήν την κρίσιμη στιγμή της ιστορικής του πορείας, να μη βρεί κανένα πολιτικό στήριγμα άξιο να το εμπιστευτεί, ώστε να μην καταρρεύσει η κοινωνική συνοχή του. Είναι κρίμα οι ΄΄πολιτικές μασκαράτες΄΄ και όσοι από συμφέρον ή άγνοια συνεργούν με αυτές να στερήσουν από τον ελληνικό λαό τη σωστή διέξοδο κι ένα γενναίο όραμα για το μέλλον του, αυτήν την πιο δύσκολη ίσως ώρα της σύγχρονης Ιστορίας του. Επειδή το παρόν διακύβευμα είναι η ίδια η ιστορική συνέχειά του. Ο λαός έχει τώρα ανάγκη από μια ΄΄μεγάλη΄΄ σε ποιότητα και ενόραση ηγεσία. Όχι για να του λύσει τα προβλήματά του. Αυτά μπορεί, και πρέπει, να τα λύσει ο ίδιος, αρκεί να του δοθεί η δυνατότητα να βγει στην πολιτική κονίστρα μιας πιο γνήσιας δημοκρατίας. Και, σιγά – σιγά, γράφοντας ο ίδιος ένα νέο Σύνταγμα να φθάσει στην, κατά το δυνατόν, ολοκλήρωσή της.

Γι’ αυτό απευθύνω, από αγάπη σε αυτήν την ΄΄ιερή΄΄ πατρίδα και από κανέναν άλλο λόγο, έκκληση προς όσους άφθαρτους και διακεκριμένους στη συνείδηση τού λαού ανθρώπους (και ας μην ανήκουν ακραιφνώς στο χώρο της πολιτικής, τόσο το καλύτερο) να ΄΄βγουν μπροστά΄΄ ως οι φυσικοί ηγέτες τού ελληνικού λαού. Και να συνεργαστούν με άτομα που γνωρίζουν την τέχνη της πολιτικής και η πορεία τους δείχνει ότι δεν έχουν συμβιβαστεί με το ΄΄χρόνιο΄΄ πολιτικό κατεστημένο, διαμορφώνοντας, για την παρούσα ανάγκη, ένα νέο κόμμα. Με αυτές τις προϋποθέσεις, μόνον ένα τέτοιο κόμμα μπορεί να επικρατήσει στις ραγδαία επερχόμενες εκλογές. Επειδή αν δεν συμβεί αυτό, ο λαός δεν θα εμπιστευθεί πλέον κανένα από τα κόμματα που υπάρχουν ή πρόκειται να διαμορφωθούν, με τα ΄΄παλιά υλικά΄΄ της κατεστημένης κομματοκρατίας, με κίνδυνο αυτά να συνεργαστούν μετά τις εκλογές και να υπάρξει παλινόρθωση του πολιτικού συστήματος, που κατέστρεψε και καταστρέφει την πατρίδα μας. Ή, να υπάρξει χαοτική ακυβερνησία.

Κάνω έκκληση προς ΄΄φλογερούς στην καρδιά΄΄ Έλληνες, από τον κ. Μίκη Θεοδωράκη ως τον κ. Βασίλη Φίλια, από τον κ. Γιώργο Κασιμάτη ως τον κ. Άρη Καζάκο, από την κ. Μαρία Νεγρεπόντη – Δελιβάνη ως τον κ. Γιώργο Κοντογιώργη, από τον κ. Σεραφείμ Σεφεριάδη ως τον κ. Στάθη Κουβελάκη, από τον κ. Νίκο Κούνδουρο ως τον κ. Γιάννη Μαρκόπουλο, από την κ. Νένα Βενετσάνου ως την κ. Πέπη Ρηγοπούλου, από τον κ. Δημήτρη Κωνσταντακόπουλο ως τον κ. Γιάννη Τριάντη και προς όλους όσους, της ίδιας ποιότητας, δεν τυχαίνει να γνωρίζω {τους γνωρίζει όμως και τους (ανα) γνωρίζει ο ελληνικός λαός από τον καθαρό κοινωνικοπολιτικό βίο και λόγο τους}, να ηγηθούν της προσπάθειας αναγέννησης τού Ελληνισμού, γιατί αυτοί είναι οι ΄΄φυσικοί ηγέτες΄΄ του. Και ας μην καθίσουν, μετά τις εκλογές, στα έδρανα της Βουλής, αν δεν το επιθυμούν. Υπάρχουν άλλοι να κάνουν την πρακτική δουλειά. Αυτοί ας καθοδηγούν και ας εμπνέουν στο δύσκολο εγχείρημα να ανασυρθεί η πατρίδα μας από το βούρκο που την έχουν ρίξει πολιτικοί, μίντια και τα υπεράνω τους ΄΄συμφέροντα΄΄. Άλλη οδός για τη σωτηρία της πατρίδος μας δεν υπάρχει. Επειδή, διαφορετικά, θα τη ΄΄σώσουν΄΄ οι αυτόκλητοι σωτήρες της, με τον τρόπον που το πράττουν περίπου 190 χρόνια τώρα.

Σε όλα αυτά που αναφέρθηκαν εδώ ίσως αντιτάξει κάποιος, ότι όλη αυτή η παρατεινόμενη διαπραγμάτευση δημιούργησε ένα κάποιο κλίμα εχθρότητας στην Ευρώπη εναντίον της λιτότητας και του κύριου εκφραστή της, της Γερμανίας. Το ΄΄κλίμα΄΄ αυτό ήταν η παράπλευρη απώλεια ενός προσυμφωνηθέντος και προσχηματικού πολέμου, ώστε να διατρανωθεί και να εμπεδωθεί στο λαό η ιδέα της ΄΄σκληρής΄΄ διαπραγμάτευσης, γιατί χωρίς αυτήν θα ήταν αδύνατον να υπογραφεί και να εφαρμοστεί στην Ελλάδα ένα τρίτο μνημόνιο από μια ΄΄αριστερή΄΄ κυβέρνηση, χωρίς να ξεσηκωθούν εναντίον της και οι πέτρες.

Γνώριζαν, ωστόσο, οι ΄΄εταίροι΄΄ εκ των προτέρων, ότι η σκληρότητα του τέλους της διαπραγμάτευσης, θα έθετε ένα δυνατό φραγμό σε κάθε μελλοντική προσπάθεια αμφισβήτησης των κανόνων της Ευρωζώνης. Η Γερμανία και οι σύμμαχοί της – δηλ. όλοι στην Ευρωζώνη – βγήκε πανίσχυρη, έστω και ΄΄δικτατορικώ τω τρόπω΄΄, από την τελική συμφωνία, αν και παρεχώρησε στον Ολάντ ένα προσχηματικό προβάδισμα, που το έχει ανάγκη για να επιβιώσει πολιτικά στη χώρα του. Και αυτό τους ήταν γνωστό από την αρχή. Γι’ αυτό και δεν τους ενοχλούσαν, μάλλον το αντίθετο συνέβαινε, τα τόσα ΄΄πήγαιν’ έλα΄΄ και “σβήνε-γράφε” των διαπραγματεύσεων. Για να υποδουλώσεις μια χώρα, και εν συνεχεία την Ευρώπη ολόκληρη, κάνεις και κάποιες προσπάθειες για το ΄΄θεαθήναι΄΄. Και για να φθάσει ο χρόνος τού “σημείου μηδέν”.

Χωρίς την κρούστα της σκληρής διαπραγμάτευσης, δε θα είχε ηρωποιηθεί ο κ. Τσίπρας, ώστε να καλύπτεται ο ΄΄εφιαλτικός΄΄ του ρόλος στην υποδούλωση και παράδοση της πατρίδας μας. Και προστίθεται τώρα άλλη μια κρούστα, αυτή του ηγέτη που θα τα βάλει με τους μιντιακούς και οικονομικούς ντόπιους ολιγάρχες. Λες και αυτό δεν ήταν δυνατόν να γίνει χωρίς να παραδοθεί η χώρα. Τονίζεται και επιχειρείται τάχιστα, (για να αποφευχθεί η συντριβή της κυβέρνησης), κάτι έλασσον για να κρυφτεί το μείζον: η λεηλασία της χώρας από τους Παγκόσμιους Ολιγάρχες.

Τέλος, ας αναφερθεί ότι έχει τόσο πολύ επιτύχει τον προαναφερθέντα στόχο της αυτή η μεθόδευση της ΄΄σκληρής και επίπονης΄΄ πεντάμηνης διαπραγμάτευσης προς επίτευξη ΄΄αμοιβαία επωφελούς συμφωνίας΄΄, που η ηγετική ομάδα η περί τον κ. Τσίπρα και κατ’ ακολουθία τα μίντια που επηρεάζει, έχει πλήρως αποθρασυνθεί. Τόσο ώστε έχει φθάσει στο πρωτοφανές και άηθες γεγονός να κατηγορεί τους βουλευτές τού ΣΥΡΙΖΑ που διάλεξαν να φυλάξουν Θερμοπύλες και αντιστέκονται στη λαίλαπα της ολοκληρωτικής παράδοσης της χώρας στο παγκόσμιο, και συνεπώς άνευ πατρίδας, Κεφάλαιο, ότι διασπούν το κόμμα και ότι θέλουν ό,τι και ο κ. Σόιμπλε: να ρίξουν την κυβέρνηση της ΄΄πρώτης φοράς αριστερά΄΄. Και η νεολαία τού ΣΥΡΙΖΑ το παιχνίδι τού Σόιμπλε παίζει και αυτή; Και η πλειοψηφία της κεντρικής επιτροπής το ίδιο;

Σε τέτοια όρια ψεύδους έφθασε ο κ. Τσίπρας ώστε να ισχυρίζεται δημόσια ότι όλοι αυτοί που δεν εγκρίνουν τη συμφωνία που υπέγραψε, έχουν στα σχέδιά τους να πληρώνουν με υποσχετικές {Ι owe you (ΙΟU), ένα ψευτονόμισμα} τους συνταξιούχους και ότι δεν έχουν εναλλακτικό σχέδιο, ενώ γνωρίζει πολύ καλά ότι έχουν. Και περισσότερο ή λιγότερο το προβάλλουν: την προγραμματισμένη και μεθοδική επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, που καμία σχέση δεν έχει με τα υποσχετικά ψευτοχαρτονομίσματα.

Κάνουν τεράστιο λάθος όσοι νομίζουν ότι αυτή η ποιότητα – η τάχα ΄΄καλή ποιότητα΄΄ της προεδρικής ομάδας των βουλευτών και της κυβέρνησης – κινδυνεύει να μεταλλαχτεί, υπογράφοντας και εφαρμόζοντας ένα τρίτο μνημόνιο. Είναι ήδη μεταλλαγμένη. Τίποτα, μα τίποτα καλό δεν μπορεί να περιμένει κανείς από τον κ. Τσίπρα και τους δικούς του. Όσο πιο γρήγορα τους αποκηρύξει ο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο περισσότερο θα διαφυλάξει την αριστερή του ταυτότητα. Οι “αντιρρησίες συνείδησης” μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ δεν θα πρέπει, στο όνομα της ενότητας τού κόμματος, να υποχωρήσουν και να ανεχτούν τη συμφωνία, την οποία δήθεν θα την ακυρώσει ο λαός με τη στάση του. Δυστυχώς ακούγεται από μέλη του και αυτό το ιλαροτραγικό. Έχει θεσμοθετημένη δύναμη ο λαός με το ισχύον Σύνταγμα; Εκτός αν την ακυρώσει με το αίμα του, αλλά και αυτό θα του το έχουν στραγγίσει!

Αν με την ανοχή τους έρθει το τρίτο μνημόνιο και το κόμμα θα διασπαστεί, εφ΄όσον είναι βέβαιο ότι ο κ. Τσίπρας θα δημιουργήσει νέο για να το ελέγχει πλήρως-χωρίς καμμία τύχη ωστόσο, αν τον αφήσουν παρέα με τους έκπαλαι μνημονιακούς. Οι “κομματολάτρεις” υπόλοιποι καμμία μελλοντική αποδοχή δεν θα έχουν από τον ελληνικό λαό. Θα οδηγηθούν σε πολιτική εκμηδένιση. Και ούτε συζήτηση ότι υπό την τωρινή ηγετική ομάδα μπορεί να πάει η χώρα σε εθνικό νόμισμα. Θα ήταν ένας πραγματικός εφιάλτης, επειδή θα προσπαθούσαν να υπηρετήσουν τους δύο κυρίους τους, εντός και εκτός Ελλάδας. Ίσως φέρνοντας διπλό νόμισμα, δηλαδή την απόλυτη καταστροφή. Ή ένα προσωρινό Grexit με όρους Σόιμπλε. Επίσης την απόλυτη καταστροφή. Ενώ, μια μετάβαση σε εθνικό νόμισμα απαιτεί κυβέρνηση αποφασισμένη έως μυελού οστέων να υπηρετήσει ένα μόνον κύριο: τον χειμαζόμενο ελληνικό λαό. Και μόνον αυτόν.

Και συμβαίνει το πραγματικά απίστευτο: ο πολιτικός εκπρόσωπος ενός περήφανου λαού να παραδέχεται ότι εκβιάστηκε. Και στη συνέχεια να εκβιάζει την ψήφο των βουλευτών του προς υποδούλωση της πατρίδας του. Παραδέχεται ότι έκανε και κάποια λάθη, ΄΄ουδείς αλάθητος΄΄ είπε. Βέβαια, κάτι έπρεπε να πει, επειδή ΄΄τα κραυγαλέα κραυγάζουν΄΄ και δεν καλύπτονται από τις μεθοδεύσεις. Όλα αυτά δείχνουν και την αληθινή ποιότητα του ανδρός και της ΄΄περί τον ένα άνδρα΄΄ ομάδας. Και η καθαρή λογική υπαγορεύει ότι μια τέτοια ποιότητα είναι ικανή για όλα, άρα και για την ενσυνείδητη και προσυμφωνημένη παράδοση της πατρίδος μας.

Η ΄΄προσυμφωνημένη΄΄, όμως, συμφωνία δεν μπορεί να σταθεί επειδή είναι πολλαπλά αντισυνταγματική.

α. Διότι παραβιάζει την εκφρασμένη, μέσω δημοψηφίσματος, θέληση τού ελληνικού λαού. Το αποτέλεσμά του, οφείλει τάχιστα η Κυβέρνηση να το φέρει προς ψήφιση στη Βουλή, ώστε εντός μηνός από τη διενέργειά του, όπως προβλέπει το Σύνταγμα (άρθρο 44 παρ. 2 και άρθρο 42 παρ. 1) να δημοσιευτεί ως νόμος τού Κράτους.

β. Διότι παραδίδει την εθνική κυριαρχία, που κατέχει μόνον ο λαός βάσει του Συντάγματος και τον πλούτο της χώρας που ανήκει σε αυτόν.

γ. Διότι επιτείνει την ανθρωπιστική κρίση και συνεπώς τη γενοκτονία τού Ελληνικού λαού με παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων του.

δ. Διότι, κατά δημοσίως εκπεφρασμένη δήλωση τού πρωθυπουργού κ. Τσίπρα, είναι αποτέλεσμα εκβιαστικής τακτικής των δανειστών, σε αγαστή συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Συνεπώς ο πρωθυπουργός, ως συνάψας την συμφωνία, είναι υπόλογος ενώπιον τού Ελληνικού λαού για τη μη τήρηση τού Συντάγματος, το οποίο ορκίστηκε να διαφυλάττει.

Και, κατ’ ακολουθίαν αυτού, βάσει του ακροτελεύτιου άρθρου 120 του ισχύοντος Συντάγματος, όλοι οι Έλληνες πολίτες έχουμε καθήκον να υπερασπιστούμε, με όλες μας τις δυνάμεις και με κάθε μέσο, το Σύνταγμα. Ιδίως η νεολαία μας, όπως το έπραξε “εκείνη τού 114”. Αλλιώς θα είμαστε άξιοι των αλυσίδων δουλείας που προσπαθούν να φορέσουν σε μας και τους ΄΄εις το διηνεκές΄΄ απογόνους μας, που θα πάψουν κάποτε βεβαίως να ονομάζονται και να είναι Έλληνες.

Κατερίνα Χατζηθεοδώρου

(www.destopan.gr)

Σημ. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση τού παρόντος, αρκεί να μην αλλοιωθεί.

Υ.Γ.

1. Αυτό το κείμενο δημοσιεύεται σήμερα 23-7-2015 στο blog της ιστοσελίδας www.destopan.gr. Θα γίνει προσπάθεια να φθάσει σε όσο το δυνατόν ευρύτερο κοινό, με προτεραιότητα στα διακεκριμένα πρόσωπα τα οποία αναφέρονται σε αυτό.

2. Κάθε έντυπο ή site που επιθυμεί, μπορεί να αναδημοσιεύσει τα κείμενα του blog, αρκεί να μην τα αλλοιώνει. Το ίδιο ισχύει για κάθε άλλο πολίτη, που επιθυμεί να το μοιραστεί με άλλους.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *