Και τώρα τι;

Τι θα κάνουμε, λοιπόν, όσοι ανυστερόβουλα αγαπάμε τούτη την πατρίδα και νοιαζόμαστε για το χειμαζόμενο λαό της, που επί χρόνια υποφέρει; Θα την αφήσουμε στα ανυπόληπτα πλέον χέρια τού κ. Τσίπρα και όσων τον ακολουθούν, που την παραδίδουν, χωρίς αιδώ, χωρίς ερύθημα, χωρίς έλεος και χωρίς οδό επιστροφής, στα αρπακτικά της ευρωζώνης, τμήμα και παράρτημα των παγκοσμιοποιημένων “αγορών”; Θα αφήσουμε να χαθεί έτσι άδικα και άδοξα η πατρίδα μας, επειδή αυτό διακαώς επιθυμεί και δικτατορικά επιδιώκει μια χούφτα απάτριδων πολιτικών, πλήρως ενσωματωμένων στον “αρνητικό διεθνισμό” του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου;

Όσοι αντιστεκόμαστε σε αυτήν την προοπτική δεν μπορούμε να μείνουμε μόνο σε αντιπαραθέσεις λόγου. Απαιτούνται άμεσα γενναίες πολιτικές πράξεις, μια παν- συστράτευση όλων των υγιών δυνάμεων τού Έθνους -και το δυνατό, νεανικό και ελπιδοφόρο “όχι” στο δημοψήφισμα έδειξε ότι είναι ανεξάντλητες και φυσικά ανεκμετάλλευτες. Ώστε, πρώτα να ανακοπεί η πορεία της χώρας προς την καταστροφή και μετά να αναταχθεί σε όλους τους τομείς: πολιτισμικό και παιδείας, οικονομικό και παραγωγικό, αναπτέρωσης της εθνικής συνείδησης και ενδυνάμωσης της άμυνάς της, διεθνούς παρουσίας και κύρους της.

Μπορούν να συμβούν όλα αυτά τα θαύματα; Όχι μόνον μπορούν να συμβούν, αλλά είναι σαν η Ιστορία να “έχει στρώσει το έδαφος και πάνω του χαλί”, ώστε να συμβούν. Εκτός αν, όσοι πρέπει να δουν και να αδράξουν την ευκαιρία, εθελοτυφλώντας ενώπιον της Ιστορίας, κλειστούν στο προσωπικό του ο καθένας καβούκι, “προσωρινά” ασφαλείς, ενώ όλα γύρω γκρεμίζονται. Και αναφέρω παρακάτω τους λόγους για τους οποίους θεωρώ ότι η Ιστορία δίνει μια σπάνια ευκαιρία για την αναγέννηση της Ελλάδος.

Α. Αποκαλύφθηκε πλήρως το παιχνίδι που έπαιξε και παίζει το πολιτικό κατεστημένο της Ελλάδος, σε συνεργασία με την ευρωπαϊκή ολιγαρχία εναντίον τού απλού λαού, του κόσμου της εργασίας, των αγροτών και των μικρομεσαίων, που αποτελούν τη ραχοκοκκαλιά της πατρίδος μας. Έπεσε και το τελευταίο “φύλλο συκής”, που κάποιοι προσχεδίασαν να έχει αριστερό χρώμα, μήπως και αυτό εμπόδιζε την “αποκάλυψη”. (Ο κ. Τσίπρας, “Σαν έτοιμος από καιρό”*, έφερε τα πολιτικά πράγματα εκεί που ήταν “προορισμένος” να τα φέρει). Δυστυχώς γι αυτούς, το φύλλο έπεσε και η αποκάλυψη ολοκληρώθηκε.

Άρχισε έτσι μια δυναμική πολιτική διαδικασία, που πια δεν αναστρέφεται. Η ταλαιπωρημένη ελληνική κοινωνία -κυρίως αυτή- όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο επώδυνα θα ανακαλύπτει με ποιους έχει να κάνει και ότι τίποτα μα τίποτα καλό, παρά μόνον όλεθρο και καταστροφή, δεν έχει να περιμένει από αυτούς που ως σήμερα κυβέρνησαν και εξακολουθούν, με “μασκαρεμένο” σχήμα, να κυβερνούν αυτόν τον τόπο. Συνεπώς είναι, και θα γίνεται όλο και περισσότερο, έτοιμη να συσπειρωθεί, να συστρατευθεί και να στραφεί προς “κάποιο στόχο” , που πρέπει να υπερβεί τον λεγόμενο στόχο “ανατροπής”.

Β. Και γεννιέται αμέσως το ερώτημα: ποιος μπορεί να είναι ο στόχος και ποιοι είναι εκείνοι που θα τον προβάλλουν πάνω στο κοινωνικό σώμα, ώστε αυτός να ανταποκρίνεται πλήρως στις ανάγκες της παρούσας συγκυρίας; Κατά την άποψή μου, αυτοί δεν είναι άλλοι από τους “φυσικούς ηγέτες” των Ελλήνων, με άλλα λόγια τα άτομα εκείνα που σε πανελλαδικό ή τοπικό επίπεδο έχουν διακριθεί για το ήθος τους και την άνευ συμβιβασμών στάση τους απέναντι στα δίκια τού Έλληνα. Είτε αυτά είναι “τα δίκια του εργάτη” είτε τα δίκια που αφορούν την προάσπιση τού πολιτισμού, της γνήσιας δημοκρατίας και της ελληνοκεντρικής παιδείας είτε αυτά που αφορούν την προάσπιση της εδαφικής ακεραιότητας ή την ιστορική και συνειδησιακή συνέχειά του. (Η βαθιά ψυχή του Έλληνα δεν αλλάζει, παρά τις επιθέσεις που έχει δεχτεί 190 τόσα χρόνια τώρα, εκτός από αυτήν -πλήρως αλλοτριωμένη- του εσμού των ανθελλήνων που πάντα, για πολλούς λόγους, υπήρχαν και ίσως θα υπάρχουν για πολύ ακόμα).

Σε κάθε τομέα από τους παραπάνω, αγωνίζονται αξιόλογοι άνθρωποι που προασπίζονται με σθένος αυτά τα δίκια. Αυτούς ακριβώς θεωρώ “φυσικούς ηγέτες” τού ελληνισμού, γνήσιους και δοκιμασμένους. Αν δημιουργηθεί ένας πυρήνας από άτομα τέτοιας ποιότητας που είναι περισσότερο γνωστά, οι λιγότερο γνωστοί, αλλά εξ ίσου άριστοι στον τομέα τους, θα προσελκυστούν αφ εαυτού τους προς αυτόν τον πυρήνα, επειδή “όμοιος ομοίω αεί πελάζει”. Ωστόσο, δε θα πρέπει να γίνουν δεκτοί, άκριτα, όλοι, αλλά μόνον αφού ζητηθούν διαπιστευτήρια από την τοπική κοινωνία τους. (Και τούτο επειδή σίγουρα θα υπάρξουν εμβόλιμοι, εφ’ όσον αποτελεί πάγια τακτική τού Συστήματος να δημιουργεί Δούρειους ίππους, που καταστρέφουν εκ των έσω ό,τι καλό προσπαθεί να χτιστεί). Συνεπώς το δεύτερο στοιχείο που προσφέρει τώρα η Ιστορία είναι η δυνατότητα συσπείρωσης της “φυσικής ηγεσίας” γύρω από έναν κοινό, με όλες τις υγιείς δυνάμεις τού λαού, στόχο: τη σωτηρία και αναγέννηση της πατρίδος μας.

Γ. Επί πλέον, όσο και αν το πολιτικό κατεστημένο ολοκληρωτικά καταρρέει, αναδείχτηκαν αξιόλογες και αξιοπρόσεκτες εξαιρέσεις. Είναι όσα πολιτικά πρόσωπα θυσίασαν τον υπουργικό τους θώκο και όχι μόνον και όσα , εν επιγνώσει περί του τι τους επιφυλάσσει το σύστημα -τη διαγραφή τους από τη λίστα υποψηφίων στις προσεχείς εκλογές- είπαν “όχι”, όπως ακριβώς και ο λαός, για να διατηρήσουν την ακεραιότητα της πολιτικής τους συνείδησης και να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους. Αυτό είναι ένα δώρο της Ιστορίας που δεν πρέπει να μείνει ανεκμετάλλευτο και παραγνωρισμένο. Δεν μας είχε προσφέρει πολλά βουλευτικά “όχι” για λόγους συνείδησης η πολιτική ιστορία της Ελλάδος ως τώρα.

Δ. Υπάρχει μια κοινή συνισταμένη αναγκών, που μπορεί να συνδέσει την πρώτη ομάδα με τη δεύτερη, αποτέλεσμα και αυτό της ιστορικής συγκυρίας. Οι δεύτεροι επιθυμούν, όπως είναι φυσικό, να επικρατήσουν πολιτικά για να εφαρμόσουν ένα κοινωνιοκεντρικό πρόγραμμα, που αποδείχτηκε ότι το πιστεύουν. Μόνοι τους δε θα τα καταφέρουν, τουλάχιστον όχι τόσο σύντομα όσο το απαιτούν οι περιστάσεις, επειδή είναι εξαιρετικά απίθανο ο λαός να δώσει πλειοψηφία σε οποιοδήποτε κόμμα, εφ όσον όλο το πολιτικό σύστημα έχει στη συνείδησή του καταρρεύσει και συνεχώς καταρρέει. Το “όλοι ίδιοι είναι” τείνει να γίνει η κυρίαρχη πολιτική άποψη, με αποτέλεσμα να συνεχίσει να μας κυβερνάει ένας πολιτικός αχταρμάς “κοινών συμφερόντων”, με διαφορετικό πολιτικό όνομα ο καθένας, προς παραπλάνηση των αφελών και των κολλημένων στο πολιτικό χτες.

Οι πρώτοι, σίγουρα διακρίνουν την ανάγκη για εκ θεμελίων θεσμικές αλλαγές

– αλλιώς δε θα ήσαν αυτό που είναι, ηγέτες!- οι οποίες να φθάνουν μέχρι την πλήρη Συνταγματική αλλαγή, τη βασικότερη προϋπόθεση για να χτίσει νέα, πλήρως δημοκρατικά θεμέλια η Ελλάδα και να ξεφύγει από την τυραννική κομματοκρατία. Έτσι, πατώντας πάνω στην κοινή συνισταμένη των αναγκών, οι δύο αυτές ομάδες μπορούν να συνεργαστούν, δημιουργώντας ένα νέο πολιτικό σχήμα. Τούτο δε σημαίνει ότι η κάθε ομάδα, αλλά και το κάθε άτομο ξεχωριστά, πρέπει να έχουν την ίδια πολιτική κοσμοθεωρία. Όταν το σπίτι τού Έλληνα καίγεται, η πατρίδα του, δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να τολμήσει να του κάνει διαλέξεις περί “πολιτικών θεωριών”. Ένα μόνο χρειάζεται: μια πολιτική “συνείδηση έτοιμη και ανιδιοτελή” να τον βοηθήσει να σβήσει τη φωτιά. Και αυτή τη συνείδηση νομίζω ότι τη διαθέτουν και οι δύο αυτές ομάδες. Κατά συνέπεια μπορούν να συμφωνήσουν σε δύο μεγάλους πολιτικούς πυλώνες “πράξης”, που θα μπορούσαν να είναι οι παρακάτω.

Πυλώνας πρώτος. Οι δύο ομάδες να εγγυηθούν από κοινού στον ελληνικό λαό (βέβαια η εγγύηση των πρώτων είναι που κατεξοχήν μετράει, λόγω της γενικής απαξίωσης των πολιτικών προσώπων, σύμφωνα με τη λαϊκή παροιμία ότι “μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά”) την εκπόνηση και, κυρίως, την τήρηση ενός πλήρους προγράμματος απεξάρτησης από τα ξένα “κέντρα εξουσίας”, συμπεριλαμβανομένης και της Ε.Ε. Για τον ακαταμάχητο λόγο ότι η Ε.Ε. είναι μία ισχυρότατα ολιγαρχική δομή, παρά τη χρυσόσκονη τού ευρωκοινοβουλίου που έχει τόση δύναμη όση η σκόνη που αιωρείται στην ατμόσφαιρα, και είναι αδύνατον να αναπτυχθεί μέσα σε αυτήν ένας θύλακας γνήσιας δημοκρατίας. Η Ε.Ε. έχει δημιουργήσει άκαμπτα νομοθετικά πλαίσια και διαρκώς ψηφίζει νέα που ισχυροποιούν την απολυταρχική δομή της, προς πλήρη παντοδυναμία τού Χ/Π κεφαλαίου, των πλανητικά επικυρίαρχων “αγορών”.

Πυλώνας δεύτερος. Οι δύο ομάδες να εγγυηθούν από κοινού ότι θα αναπτυχθεί και, κυρίως, ότι θα τηρηθεί:

α. Ένα κοινωνιοκεντρικό πρόγραμμα (μπορείτε να το πείτε και “αριστερό”, αν δεν έχουν πια χάσει την έννοιά τους οι λέξεις αυτές) όχι απλώς ανακούφισης, αλλά επανένταξης στον κόσμο της εργασίας και συνεπώς της ζωής, των διαστρωματώσεων της κοινωνίας που έχουν πάρα πολύ υποφέρει.

β. Ένα ενδελεχώς μελετημένο, από ειδικές και ελληνικές(!) “ομάδες μελέτης”, πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης. Ασφαλώς και με δημόσιες επενδύσεις, που εν καιρώ θα μπορούσαν να δοθούν στους εργαζόμενους να τις αυτοδιαχειριστούν, αλλά με προστατευόμενη και ελεγχόμενη από την Πολιτεία (δεν την ονομάζω πια Κράτος) διαχειριστική λειτουργία. Και βεβαίως, το δεύτερο αυτό σκέλος είναι προϋπόθεση για το πρώτο.

Φυσικά όλα αυτά προϋποθέτουν πλήρη και μονομερή διαγραφή τού χρέους ως παράνομου, απεχθούς, επονείδιστου και κατά παράβαση κανόνων τού διεθνούς δικαίου που αφορούν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, εθνικό νόμισμα, και εθνικοποίηση των Τραπεζών. Επίσης, “Σολωνική σεισάχθεια” χρεών όσων πολιτών αποδεδειγμένα δεν μπορούν να τα πληρώσουν, επί τη βάση των εισοδημάτων τους και όχι των περουσιακών τους στοιχείων, ακμηδενισμένων σήμερα εφ’ όσον κανείς δεν τα αγοράζει. Ώστε, να μην περάσουν αυτά στα χέρια των Τραπεζών. Προς τι, αν αυτές έχουν εθνικοποιηθεί; Στο λαό θα ανήκουν, όχι βέβαια για να πάρουν από το λαό ό,τι του ανήκει!

Το θέμα είναι πολύ μεγάλο, πολύ σοβαρό, χρήζει βαθιάς επεξεργασίας και ανάπτυξης και δεν εξαντλείται μέσα σε ένα μικρό κείμενο. Η παραπάνω πρόταση όμως προϋποθέτει, πάνω από όλα, ανιδιοτελή πολιτική βούληση, παραμέριση τού “πολιτικού εγώ” με ότι αυτό κουβαλάει, παραμέριση τού “εγώ της διανόησης” ή του πανεπιστημιακού, αδάμαστη επιθυμία να σωθεί τούτη η πατρίδα. Και οι καταστάσεις, όπως έχουν διαμορφωθεί, έχουν το χαρακτήρα τού “τώρα ή ποτέ”.

Διαφορετικά θα αναλάβει ο ίδιος ο λαός να την σώσει, ίσως αιματηρά και ανεξέλεγκτα, ίσως πιο συντεταγμένα. Ωστόσο και πάλι θα χρειαστεί ηγετικές ομάδες, όχι για να τον χειραγωγήσουν αφού περάσει η μπόρα, αλλά για τον οργανώσουν, ώστε ο αγώνας του να έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ο λαός μπορεί, και μάλιστα κάλλιστα, να λύσει μόνος του τα προβλήματά του. Ας του δοθεί η δυνατότητα μέσω της αλλαγής των θεσμών και να είστε σίγουροι ότι θα μεγαλουργήσει. Και ας είμαστε αισιόδοξοι πως “η ώρα εκείνη δε θ’ αργήσει”!

Κατερίνα Χατζηθεοδώρου

(www.destopan.gr)

* Άρθρο με αυτόν τον τίτλο έχει δημοσιευτεί στην ιστοσελίδα www.destopan.gr

One Response to Και τώρα τι;

  1. Ο/Η Δημητριος Ντινος λέει:

    Αγαπητη Κατερινα αλλαγη των θεσμων πουθενα στην ιστορια δεν εγινε με την ελεγχομενη νομιμοφανη ψηφοφορια ,παρακαλω οριστε περαστε και ειδικα τετοιων αλλαγων που θα μεταμορφωση τις πολυεθνικες και τους εγχωριους νταβαντζηδες και ποικιλα συμφεροντα σε αγαθα προβατα .ονειρο βλεπουν οσοι αναμενουν κατι τετοιο , η εβραικη συμφεροντων sigiular θα παρουσιαση με το αναλογο μαγειρεμα και τας υποδειξεις του μεγαλου αφεντικου τα ποσοστα που θα κατανεμη στο καθε μαγαζι του(πολιτικο κομα) ωστε να παρη σειρα διακυβερνησης το επομενο που θα παη το καρο παραπερα και θα υπερητηση τα συμφεροντα του.Δυστυχως ειμαι πεπεισμενος οτι απο αυτον τον τοπο περασε ενας μονο καθαρος ηγετης ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ολοι οι αλλοι ας μην τους χαρακτηρισω λιγο πολυ υπηρετησαν ξενα συμφεροντα πρωτιστως και ελαχιστα τον ελληνικο λαο.Φοβαμαι οτι εχουμε διαβρωθη τοσο που περα απο την μυτη μας αντε οικογενειακο περιβαλον δεν νοιζομαστε για κανεναν και για τιποτα και τον κωλο μας πουλαμε αρκει να παιρναμε καλα,με τετοια φιλοσοφια και ιδεωδη ειναι σαν να κτιζη καποιος στην αμμο ,περιμενω οχι την καθαρση μας που δεν προκειται να ερθη αλλα τα χειροτερα το νομο της ζουγκλας σε καθολικο επιπεδο διοτι τωρα εφαρμοζεται μονομερως απο το αφεντικο προς το δουλο.Ενδιαφεροντα και ονειροπολα τα γραφομενα σας καλη δυναμη και με συνεχεια στον αγωνα σας.Ενας αποσυρμενος που εχη πληγωθη απο το συνολο των φιλων του και οχι μονο της ελληνικης κοινωνιας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *