Ένα αλληγορικό παραμύθι.

Ένα παραμύθι για μικρούς και μεγάλους Έλληνες. (“Παραμυθάς” ο δεσμός destopan.gr)

Μια φορά κι’ έναν καιρό ζούσε σ’ ένα “μικρό χωριό της γης” κάποια ελληνική οικογένεια, πατέρας, μητέρα, τρία παιδιά. Πάλευαν οι γονείς με τίμιο ιδρώτα και είχαν καταφέρει να στήσουν ένα “νοικοκυριό” όχι πλούσιο, αλλά με “πολλές ελπίδες και δυνατότητες για κάτι καλύτερο”. Το εισόδημα ενός χρόνου, επειδή ήσαν αγρότες, το είχαν μοιράσει στον κάθε μήνα, ώστε, με “προσεκτικό προϋπολογισμό”, αφ’ ενός να καλύπτονται όλες οι ανάγκες τους και αφ’ ετέρου να έχουν κάποιο περίσσευμα με το οποίο προγραμμάτιζαν να χτίσουν ένα σπιτάκι της προκοπής, να δημιουργήσουν ιατρείο στο μεγάλο παιδί που σπούδασε γιατρός και ν’ ανοίξουν ένα εργαστήρι στον άλλο γιό και την κόρη που είχαν μάθει την τέχνη τού ζαχαροπλάστη.

Μια ωραία πρωία, “κάποιοι ανώτεροι” υποχρέωσαν τους νοικοκύρηδες αυτούς να παραδώσουν “το πορτοφόλι τους” με όλα τους τα χρήματα σε κάποιους “καλούς γείτονες”, για να δημιουργηθεί ένα κοινό ταμείο για όλους. Τους έπεισαν ότι έτσι θα γινόντουσαν πιο πλούσιοι, πιο ξέγνοιαστοι και πιο ευτυχισμένοι. Άλλοι θα είχαν τις οικονομικές αποφάσεις, βάση συμφωνιών, και αυτοί μόνο θα απολάμβαναν τους ωραίους καρπούς τού καλού “οικονομικού κουμάντου” και τη δύναμη της “ενότητας”. Έλα μου όμως που μόλις τους πήραν το πορτοφόλι οι “καλοί γείτονες” είπαν στους νοικοκύρηδες: Τις σπατάλες που ξέρατε, ξεχάστε τες. Το ίδιο και την αποταμίευση για να χτίσετε σπίτι ή για ν’ ανοίξετε στα παιδιά σας “ιατρείο και εργαστήρι”. Εμείς θα σας δίνουμε όσα χρήματα έχουμε προγραμματίσει για σας και ούτε ένα “ευρώ” (το “κοινό” πορτοφόλι) περισσότερο. Και γι’ αυτά που σας δίνουμε, που στην ουσία είναι δικά σας, θα μας πληρώνετε τόκο.

Το νοικοκυριό, όπως ήταν φυσικό, άρχισε να υποφέρει. Τα λεφτά που άλλοι είχαν προγραμματίσει γι’ αυτούς δεν έφταναν για να καλύψουν τις ανάγκες τους, να χτίσουν το σπιτάκι, να φυτέψουν ένα αμπελάκι σ’ ένα χωράφι τους που είχε μείνει χέρσο, ούτε να τακτοποιήσουν κάπως τα παιδιά τους. Καλά-καλά δεν μπορούσαν να φροντίσουν ούτε την υγεία τους και κινδύνευε η ζωή τους, γιατί πια είχαν σχεδόν γεράσει. Τους έλλειπε, δηλαδή, αυτό που λέμε “η ρευστότητα”, αφού άλλοι τους την έδιναν σταγόνα-σταγόνα κι’ αυτή με τόκο.

Έτσι, άρχισαν όλοι μαζί ως “ενιαία ελληνική οικογένεια” να δανείζονται από αυτούς που τους είχαν πάρει το πορτοφόλι. Δανεισμό στο δανεισμό, ξεπούλησαν για “μια πεντάρα” στους δανειστές, για ν’ αποπληρώνουν τα δανεικά, ό,τι είχαν και δεν είχαν, αλλά αυτοί πάλι δεν ικανοποιούνταν. Και μια ωραία μέρα είπαν στους πάμφτωχους πρώην νοικοκύρηδες: Για κοιτάξτε, έχετε σπουδάσει ένα παιδί γιατρό -ξέρουμε, με στερήσεις- να μας το στείλετε “οικότροφο” να περιθάλπει εμάς όταν αρρωσταίνουμε. Και τα άλλα παιδιά σας, τώρα που δεν έχετε πια χρήματα να τους ανοίξετε εργαστήρι, να έρθουν να δουλέψουν σε μας. Δημιουργούμε εδώ πιο κάτω, στο χωράφι που σας πήραμε γιατί μας χρωστάτε, μια τεράστια βιομηχανική μονάδα δικών μας συμφερόντων. Δε θα πεινάσουν ποτέ, τους έχουμε εξασφαλίσει 200 ευρώ το μήνα για 9 ώρες δουλειάς, χωρίς ένα ρεπό.

Και την ασφάλισή του θα την αγοράζει ο καθένας μόνος του από ασφαλιστική εταιρεία, γιατί πρόκειται να καταργήσουμε όλα τα ασφαλιστικά ταμεία, ασφαλώς και της πρόνοιας. Δε χρειάζεται να τρέφουμε γέρικα ή ανήμπορα άλογα. Τα αμολάμε “σε μια ξέρα” και όσο ζήσουν. Τι άνθρωποι, τι ά-λογα, το ίδιο είναι. Λογική έχουμε μόνον εμείς! Εσείς, αν δεν ήσασταν ά-λογοι, δε θα είχατε γίνει δούλοι μας, χωρίς καθόλου να το πάρετε χαμπάρι. Λαδώσαμε κι’ ακόμα λαδώνουμε τους “ανώτερους”, που σας πείθουν να παραδοθείτε άνευ όρων και αντίστασης. Κι’ αυτό ήταν το μόνο κόστος για να σάς τα πάρουμε όλα: εσάς, τη γη σας, τα παιδιά σας, το παρόν και το μέλλον σας.

Τώρα, φίλοι μας, υπογράψατε τη σχετική συμφωνία και μας τα παραδώσατε όλα, πίσω δεν μπορείτε να κάνετε. Δεν μπορείτε να φύγετε απ’ αυτήν τη “δυνατή Ένωση” που σας καταδυναστεύει, πουλώντας σας ανύπαρκτη “προστασία”. Και μόνον εμείς θα αποφασίζουμε για όλα που σας αφορούν, ακόμα και αν θα μείνει ακέραια η γη των προγόνων σας ή θα τεμαχιστεί. Εμείς θα αποφασίσουμε πόσοι από σας θα μείνετε εδώ και με πόσους, από άλλες χώρες, θα μοιραστείτε τη γη σας. Εμείς δε θέλουμε αλλοχωριανούς στα εδάφη μας. Εδώ όμως τους σπρώχνουμε να ρθουν, μέσω πολέμων στη γη τους, επειδή θέλουμε δούλους, πολλούς δούλους, στη νέα αποικία που καταφέραμε να φτιάξουμε στη γη σας και θα την ονομάσουμε: η “Νεοταξική Αποικία”. Και ξέρουμε ότι ο ανθρωπισμός σας δεν σας επιτρέπει να τους φερθείτε απάνθρωπα. Εμείς, δεν έχουμε αναστολές να φερθούμε σε όλους τους ανθρώπους απάνθρωπα. Και το κάνουμε.

Δεν θα τολμήσετε, λοιπόν, ποτέ να φύγετε από την “Ένωσή μας”, επειδή σιγά σιγά σας αποστερούμε από κάθε στήριγμά σας, τη γη σας, το σπίτι σας, τα παιδιά σας, από ότι με κόπους φτιάξατε όλοι μαζί, από την ίδια σας την πατρίδα. Δεν θα έχετε κάτι στο οποίο να στηριχτείτε για να μη λιμοκτονήσετε. Εκτός αν … “μας προλάβετε”! Αλλά δεν δείχνετε να είστε τόσο έξυπνοι. “Ύστερα από τόσα χτυπήματα”, ακόμα σας πείθουν οι καταστροφείς σας ότι είναι οι σωτήρες σας , όλοι αυτοί οι πολιτικοί “λαδοπόντικες”, που βγαίνουν από δικές μας υπόγειες “στοές” και τους έχουμε εξαπολύσει εναντίον σας, υπηρέτες μας οι ηγέτες σας. Αυτοί πλουτίζουν, εσείς αγκομαχάτε.

Και οι “πρώην νοικοκύρηδες”, όλοι μαζί οικογενειακά, αφού τα σκέφτηκαν καλά όλα αυτά, κατέληξαν και είπαν: αυτοί είναι οι νέοι κατακτητές μας. Πώς θα ελευθερωθούμε από αυτούς; Άνοιξαν τότε ένα παλιό βιβλίο “Θουκιδίδου Ιστορία” έγραφε απ’ έξω. Το άνοιξαν τυχαία κι’ εκεί έγραφε: “Το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον”. Το παιδί τους ο γιατρός, τους το έκανε πιο κατανοητό: για να είμαστε ευτυχείς πρέπει να είμαστε ελεύθεροι, αλλά για να είμαστε ελεύθεροι πρέπει “να το λέει η καρδιά μας”, να μη φοβόμαστε. Λοιπόν τι λέτε, θα τολμήσουμε την εκδίωξή τους, για να πάρουμε πίσω ότι με δόλο μάς έχουν καταχραστεί, τη ζωή μας, τη γη μας, την ελευθερία μας και φυσικά το κουμάντο τού πορτοφολιού μας; Θα τολμήσουμε ή θα υποταχθούμε, δούλοι τώρα, για πάντα δούλοι;

ΟΧΙ και πάλι ΟΧΙ και πάντα ΟΧΙ στη δουλεία και την υποδούλωση, είμαστε παιδιά τού Λεωνίδα, των Μαραθωνομάχων και των Σαλαμινομάχων. ΝΑΙ στην τόλμη, ΝΑΙ στη Λευτεριά, απάντησαν όλοι μαζί με μια φωνή. Και αποφάσισαν να παλέψουν για το “ΟΧΙ μέχρι την τελική νίκη”. Ο “γιατρός” πήρε τότε το λόγο: μακροπρόθεσμα θα απαιτηθεί αγώνας και κυρίως αλλαγή συνείδησης, αλλά άμεσα απαιτείται μια αγωνιστική, δημοκρατική ψήφος στο ΟΧΙ, για να μη μας θεωρήσουν άμυαλους, εμάς τους απογόνους τού Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Πυθαγόρα! Θα αποδειχτούμε χωρίς νου και δημοκρατική συνείδηση, αν το ΟΧΙ μας μεταβληθεί σε ναι εθελοδουλείας και “φιλοτομαρισμού”, πιστεύοντας ψεύτες πολιτικούς, αποδεδειγμένα προδότες.

Πώς είναι δυνατόν να μας κυριεύσει δειλία και α-λογία, ώστε να μην αγωνιστούμε για την αυτεξουσία μας, με τέτοια βαριά κληρονομιά που κουβαλάμε σε “λογισμό κι’ ανδρεία”; Έχουμε ευθύνη απέναντι σε όλη την ανθρωπότητα να πετύχουμε, εν ονόματι της ελευθερίας όλων των ανθρώπων αυτή τη φορά. Και τι παράξενο, απέναντί μας σήμερα έχουμε όλους εκείνους που από την ανδρεία και τη θυσία των προγόνων μας εξ-Ελληνίστηκαν, όσον τους ήταν δυνατόν, αντί να εκ-Περσιστούν, εν είδει σκλάβων βέβαια. Σήμερα όμως οι πολιτικο-οικονομικές “ηγετικές” ομάδες της λεγόμενης Δύσης, έχουν κάνει τεράστια βήματα επιστροφής στην απάνθρωπη και ανάλγητη βαρβαρότητα. Υπάρχει συνεπώς ορατός και άμεσος ο κίνδυνος να εκ-βαρβαρίσουν και να μετατρέψουν σε οικονομικούς δούλους την πλειονότητα των ανθρώπων της γης, αφού βέβαια πρώτα καταφέρουν να υποδουλώσουν την ψυχή τους, μεταβάλλοντάς τους σε ά-λογα (χωρίς νου και λογική) καταναλωτικά όντα, που ούτε τις αλυσίδες τους δεν κατανοούν.

Κι’ εμείς, όσοι κρατήσαμε την ελληνική ψυχή μας, έχουμε ύψιστο καθήκον να εμποδίσουμε και να ματαιώσουμε οριστικά τα σχέδια τού “νέου εκ-βαρβαρισμού” της ανθρωπότητας, ελευθερώνοντας τους εαυτούς μας και γενόμενοι “πρότυπα” ενός νέου Παγκόσμιου πολιτισμού αυτογνωσίας, ανθρωπισμού, ελευθερίας, δημοκρατίας και δικαιοσύνης. Μπορούμε. Θα τα καταφέρουμε!

Υ.Γ. Ο ΔΕσμός Συνειδησιακής και Πολιτικής ΑΝόδου (ΔΕΣΤΟΠΑΝ) δε θεωρεί ότι οι εκλογές μπορούν να μεταβάλουν σε πράξη τη βούληση τού ελληνικού λαού και θεωρεί επιτακτική την ανάγκη ενός εντελώς νέου Συντάγματος, -ένας από τους στόχους του δεσμού. Όμως τώρα η ψήφος είναι αναγκαία και σε συμφωνία προς τις ανάγκες της συγκυρίας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *