«Τελικά, τι είναι η Αριστερά σήμερα;» -κριτική θέσεων.

Κάποιος φίλος με ενημέρωσε ότι στις 16.10.15 επρόκειτο να δοθεί αυτή η διάλεξη στο “ΠΟΛΥΕΔΡΟ” Πάτρας με κύριους ομιλητές τον γνωστό κ. Κων/νο Τσουκαλά και τον κ. Κώστα Ραβάνη, πανεπιστημιακό. Σκέφτηκα: τι άραγε μπορεί να πει ο κ. Τσουκαλάς για την Αριστερά, ένας άνθρωπος που συναίνεσε, ώστε το περήφανο ΟΧΙ του ελληνικού λαού να μετατραπεί σε ένα εθελόδουλο και ταπεινωτικό ΝΑΙ και εν συνεχεία συναίνεσε στο τρίτο και φαρμακερό μνημόνιο; Ωστόσο αποφάσισα να πάω, κυρίως για να ακούσω τους άλλους ομιλητές.

Όλοι οι ομιλητές αναφέρθηκαν στα τετριμμένα περί Αριστεράς, που σχεδόν όλοι γνωρίζουμε. Αντίθετα, δεν έγινε η παραμικρή αναφορά στο πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί η Παγκοσμιοποίηση και η καταστροφή που φέρνει στην κοινωνική, οικονομική, αλλά και ψυχική υγεία όλων των πολιτών που ζουν στη σφαίρα επιρροής της. Δεν έγινε η παραμικρή αναφορά στο πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί το παγκοσμιοποιημένο χρηματοπιστωτικό Κεφάλαιο, οι “αγορές”, και η επίθεσή τους εναντίων εθνών και ανθρώπων, με όπλο τη συγκέντρωση πολιτικών εξουσιών στα χέρια λίγων, φιλόδοξων και ανάλγητων πολιτικών, τους οποίους οι άνθρωποι του μεγάλου πλούτου-οι “αγορές”-, αλλά και οι μεγάλες Πολυεθνικές εταιρείες ελέγχουν πλήρως. Πρόκειται κυριολεκτικά για αχυράνθρωπους.

Με άλλα λόγια δεν έγινε καμία αναφορά σε εκείνα τα προτάγματα της Αριστεράς, που χωρίς αυτά η Αριστερά δεν είναι συγχρονισμένη με την εποχή της. Πράγμα που σημαίνει ότι απουσιάζει από τα προβλήματα του σύγχρονου ανθρώπου, οπότε είναι σαν να μην υπάρχει -όπερ και συμβαίνει διεθνώς, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Μήπως, λοιπόν, όσοι αποσιωπούν αυτά τα προβλήματα ως καίρια προτάγματα της Αριστεράς στην πραγματικότητα δε θέλουν να υπάρχει Αριστερά; Και βέβαια εδώ δεν εννοούμε τη “μαϊμού” Αριστερά τύπου ΣΥΡΙΖΑ.

Αναφέρθηκαν, ωστόσο, δύο επιχειρήματα που αξίζει να προσεχθούν, επειδή είναι ενδεικτικά ενός τρόπου σκέψης.

Είπε ο κ. Τσουκαλάς: “Σήμερα απομειώνεται διεθνώς η εθνική κυριαρχία των λαών και δεν μπορεί να ανακτηθεί, διότι είναι θέμα συσχετισμών δύναμης”!

Πολύ ωραία, λοιπόν, επειδή είναι θέμα συσχετισμών δύναμης και επειδή οι δυνατοί έχουν το πάνω χέρι, ας σκύψουμε και ας υποστούμε ό,τι μας επιβάλλουν χωρίς αντίσταση, λέγοντας, ίσως, και ευχαριστώ. Και ο ρόλος της Αριστεράς πού είναι;

Ή μάλλον, για να το διευρύνουμε, ο ρόλος των εθνών, των κοινωνιών, των πολιτών σε τελική ανάλυση, πού και ποιος είναι; Τους στερούν διαρκώς πολιτική δύναμη τα όλο και πιο διεθνοποιημένα, τα όλο και πιο συγκεντρωτικά “κέντρα εξουσίας” και οι λαοί παθητικά θα πουν: “Ε, τι να κάνουμε; είναι θέμα συσχετισμών δύναμης!” Είναι μηδενική η πιθανότητα να σκεφτούν έτσι οι λαοί. Στην πορεία της Ιστορίας θα αντιδράσουν -ήδη το έχουν αρχίσει- για να πάρουν αυτό που τους ανήκει: το πολιτικό τους αυτεξούσιο, δηλαδή την εξουσία να αποφασίζουν οι ίδιοι για όλα τα θέματα που τους αφορούν ως έθνος, ως δήμος, ως πολίτες.

Και είπε ο κ. Ραβάνης: “Τα θέματα σήμερα είναι πολύπλοκα, απαιτούν ειδικευμένες γνώσεις και οι πολίτες δεν μπορούν να μετέχουν στις αποφάσεις, επειδή δεν έχουν αυτές τις γνώσεις”. Αυτό είναι το υπ’ αριθμόν ένα επιχείρημα εναντίον της Δημοκρατικής Αρχής και χρησιμοποιείται ευρέως όταν οι “εξουσίες” θέλουν να αποκλείσουν τον πολίτη από τις αποφάσεις, είναι δηλαδή Ολιγαρχικές Εξουσίες, όπως είναι όλες οι εξουσίες της σύγχρονης εποχής.

Το επιχείρημα αυτό δεν έχει καμία βάση για τον απλό λόγο ότι όλα τα θέματα, αν αναλυθούν στα συστατικά τους καταλήγουν σε πολύ απλά, πρωταρχικά ερωτήματα που οι πολίτες ως σύνολο και πλειοψηφικά (βάση της Δημοκρατικής Αρχής) μπορούν να τα απαντήσουν -λύνοντας τα αντίστοιχα προβλήματα. Μάλιστα όπως έχει αποδείξει ο Αριστοτέλης στο σύγγραμά του “Πολιτικά”, οι αποφάσεις των πολλών υπόκεινται σε μικρότερες πιθανότητες λάθους από τις αποφάσεις των Ολίγων. Πόσο μάλλον όταν αυτός που παίρνει αποφάσεις είναι μόνον ένας: δικτάτορας, βασιλιάς, ή πρωθυπουργός “παντοδύναμος”, βάσει Συντάγματος που αποκλίνει από τη Δημοκρατική Αρχή, όπως ακριβώς συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα – αυτό αποτελεί την κύρια και κατ’ εξοχήν αιτία της κακοδαιμονίας της!

Ας πάρουμε σαν παράδειγμα το Ασφαλιστικό πρόβλημα. Αν το φέρει η “εξουσία” ανοιχτά στους πολίτες, ήτοι με όλα τα αριθμητικά δεδομένα και τις παραμέτρους, ο λαός μπορεί θαυμάσια να αποφανθεί ποιο είναι ένα δίκαιο ασφαλιστικό Σύστημα. Και τούτο επειδή “στους μεγάλους αριθμούς” ανθρώπων, (που κακώς ονομάζονται, λίαν περιφρονητικά, μάζες), όταν αποφαίνονται πλειοψηφικά, απαλείφεται το προσωπικό συμφέρον και κυριαρχεί το συμφέρον του κοινωνικού συνόλου, καταμερισμένο ανά κοινωνική ομάδα που εμπλέκεται στην απόφανση. Ο λαός συνεπώς μπορεί να αποφασίζει για όλα επί των Αρχών, (δηλ. επί των προαναφερθέντων πρωταρχικών ερωτημάτων). Για τις τεχνικές λεπτομέρειες και πώς θα εφαρμοστούν οι Αρχές στην πράξη, μπορούν να αποφασίζουν οι ειδικοί.

Αυτά τα δύο επιχειρήματα, στα οποία εδώ αντιπαρατεθήκαμε, αποτελούν τη διανοητική θεμελίωση τού “δεν μπορούμε αλλιώς, δεν υπάρχει άλλη οδός”. Θεμελίωση που προσπαθεί να στερήσει από τους πολίτες τη δυνατότητα του “άλλου”, του δικού τους δρόμου. Του δρόμου της ικανοποίησης των δικών τους αναγκών και των δικών τους συμφερόντων και όχι αυτών της Παγκόσμιας Ολιγαρχίας του πλούτου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *