H Διακήρυξη της «Ενότητας Ελλήνων προς Υπεράσπιση του Συντάγματος» (ΕΝΕΛΥΣ) και ένα επεξηγηματικό κείμενο.

Οι Αρχές και το Όραμα.

Όταν ο ελληνικός λαός ξυπνήσει από τη “νάρκωση” δεκαετιών στην οποία έχει υποβληθεί με “εικόνα, λόγο και πράξεις” αναίσχυντης προπαγάνδας, ώστε να αποδέχεται το σφετερισμό της πολιτικής του δύναμης και εξουσίας, την οποία ίσως ούτε καν κατανοεί, και απαιτήσει την τήρηση του Συντάγματός του, τότε το κέλυφος της πολιτικής και οικονομικής παγίδας που του έχουν στήσει μπορεί να το σπάσει.

Και να γίνει πολιτικά ελεύθερος πάνω στη γη των προγόνων του, όπως εκείνοι. Ελεύθερος να πετάξει πιο ψηλά και πιο μακριά προς την αυτογνωσία του, ποιος πραγματικά είναι ως άνθρωπος και ως διαχρονικός Έλληνας και συνεπώς προς την διαιώνια ελληνική σοφία. Τότε μπορεί να γράψει ο ίδιος ένα νέο Σύνταγμα, το Σύνταγμα μιας νέας Εποχής για την Ελλάδα, γεμάτης από φως Δικαιοσύνης, Ελευθερίας και Δημιουργίας.

Με αυτές τις Αρχές και αυτό το Όραμα συντάχθηκε η παρούσα Διακήρυξη.

Η Διακήρυξη.

Εμείς, Έλληνες ενεργοί πολίτες, (δια)κρίνουμε με όλο και μεγαλύτερη ένταση, ότι το πολιτικό σύστημα της πατρίδος μας έχει φτάσει σε τέτοια αποσύνθεση, ώστε μας οδηγεί από καταστροφή σε καταστροφή. Ήδη διαγράφεται απειλητικός ο πλήρης αφανισμός μας ως διακριτού και με αυτόνομη κρατική υπόσταση λαού. Αυτές οι συνεχείς διολισθήσεις προς την ολική καταστροφή συμβαίνουν επειδή το πολιτικό σύστημα έχει καταστρατηγήσει, βαθμιαία και εν τέλει ολοκληρωτικά, το Σύνταγμα της Ελλάδος.

Εμείς αυτοί αποφασίσαμε να αντιδράσουμε και προς τούτο δημιουργούμε την Ενότητα Ελλήνων προς Υπεράσπιση του Συντάγματος-ΕΝΕΛΥΣ, μαζί με όλους όσους έχουμε κοινή (διά)κριση και κοινό στόχο. Ως Έλληνες πολίτες, θα υπερασπιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις και με κάθε μέσο το Σύνταγμά μας, όπως μάς υποχρεώνει το 120 ακροτελεύτιο άρθρο του, πλην της ένοπλης βίας την οποία αποκηρύσσουμε. Αλλά ταυτόχρονα την διακηρύσσουμε πολλαπλασιαστικά προς όσους απειλήσουν την εδαφική και πληθυσμιακή ακεραιότητα της πατρίδος μας.

Στόχος της ΕΝΕΛΥΣ είναι να πράξει ό,τι είναι δυνατόν, ώστε να αποκατασταθεί η Συνταγματική νομιμότητα που έχει πλήρως καταλυθεί, να καταγγελθούν δημόσια αλλά και να ακυρωθούν όλα τα αντισυνταγματικά νομοσχέδια που έχουν ψηφιστεί, προς τα οποία ο Ελληνικός λαός είναι πλήρως αντίθετος και το δήλωσε κατηγορηματικά κατά το δημοψήφισμα της 5.7.2015, αρνούμενος τους όρους Γιουνκέρ με ποσοστό 61,31%.

Ένας σημαντικός αριθμός βουλευτών ψήφισε το γ.Μνημόνιο και τους εφαρμοστικούς του νόμους, παραβιάζοντας το Σύνταγμα της Ελλάδος το οποίο, διά του άρθρου 44 παρ.2 σε συνδυασμό με το άρθρο 42 παρ.1, επιβάλλει το αποτέλεσμα δημοψηφίσματος, εντός ενός μηνός από τη διεξαγωγή του, να έχει δημοσιευθεί ως νόμος του Κράτους. Αν αυτό είχε συμβεί, δε θα ήταν δυνατόν ακολούθως να ψηφιστεί κάποιος νόμος ενάντιος προς την ετυμηγορία του Ελληνικού λαού.

Οι υπόλοιποι βουλευτές αποδέχονται, αλλά και συμβάλλουν καθοριστικά στο αναμφίβολο αυτό γεγονός με το να παραμένουν και να συζητούν στο Κοινοβούλιο τα προς ψήφιση αντισυνταγματικά νομοσχέδια, προσλαμβάνοντα τον χαρακτήρα αυτό από την παραβίαση των ως άνω άρθρων. Παραβίαση που καταλύει την πλέον θεμελιώδη Αρχή του Συντάγματος της Ελλάδος, αλλά και κάθε Συντάγματος όσο διαφορετικά και αν την εκφράζει, την Αρχή της λαϊκής κυριαρχίας.

Επειδή Νόμος ο οποίος να κατοχυρώνει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος δεν δημοσιεύτηκε, προς ακύρωση όλων των αντισυνταγματικών νόμων που ψηφίστηκαν μετά την 5.7.2015. απαιτείται προσφυγή στην Ελληνική δικαιοσύνη. Αλλά και στη Διεθνή προς απόδοση των συνεπειών αντισυνταγματικών αποφάσεων στις χώρες, που επίσης ψήφισαν ενάντια στο Σύνταγμα “εταιρικής χώρας”, της Ελλάδος, εκμηδενίζοντας την κυριαρχία του λαού της.

Έστω και αν η κατάλυση της Συνταγματικής νομιμότητας συμβαίνει υπό την πίεση των δανειστών, η σημερινή κυβέρνηση και Βουλή, αλλά και οι προηγούμενες, ίσως και κάποια επόμενη, δεν απαλλάσσονται από την ευθύνη και τις συνέπειες της υποταγής τους σε “αλλότριες βουλήσεις” πλην της βούλησης του Ελληνικού λαού.

Με επιβαρυντικό στοιχείο ότι πρόκειται για ένα χρέος παράνομο -καθ’ όλη την εξέλιξή του ο λαός ποτέ δεν το γνώριζε εκ των προτέρων, ποτέ δεν το ενέκρινε και ποτέ δεν διατέθηκε για την ανάπτυξή του. Επί πλέον, χρέος επαχθές, επιφορτώνει με τόσο άχθος (βάρος) τον ελληνικό λαό που είναι αδύνατον να το σηκώσει και μη βιώσιμο όπως αποφαίνεται το ίδιο το Δ.Ν.Τ. Σύμφωνα δε με την από 29.2.2016 σχετική έκθεση του ΟΗΕ το χρέος αυτό “αποστερεί τους Έλληνες από στοιχειώδη, κατοχυρωμένα από το διεθνές δίκαιο, ανθρώπινα δικαιώματα” και τους αφανίζει μέσα σε “υποβόσκουσα ανθρωπιστική κρίση”.

Ως εξ’ αυτών, τη συνέχιση πληρωμής του “χρέους”, προγραμματισμένης διάρκειας 4-5 δεκαετιών, την καταλογίζουμε ως γενοκτονία εκ προθέσεως στους υπεύθυνους, δανειστές και Έλληνες με θεσμικά αξιώματα. Τόσον σε αυτούς τους Έλληνες που ενεργούν όσον και σε αυτούς που “σιωπηρά” συγκατανεύουν στις διάνόμων” υπεξαιρέσεις όλων αυτών που με ιδρώτα και αγώνες είχε αποκτήσει και κατακτήσει ο ελληνικός λαός. “Έν-νομες εκ-κλοπές” δια αντισυνταγματικών νόμων, που προέκυψαν από σφετερισμό της λαϊκής κυριαρχίας την οποία απαγορεύει ρητά το Σύνταγμα, οδηγούν από πολλούς δρόμους σε μια συνεχή πληθυσμιακή μείωση τόσο μεγάλη, που συνιστά γενοκτονία.

Αν ο ελληνικός λαός θέλει να ζήσει θα τους αποδώσει σύντομα τα επίχειρα των πράξεων ή παραλείψεών τους, όποια θέση και αν κατέχουν. Και βέβαια ο λαός θέλει να ζήσει. Και δεν είναι δυνατόν να μείνουν για πολύ ακόμα στο τιμόνι της πατρίδας του οι απάτριδες, που διαπλεκόμενοι, χρόνια τώρα, ενεργούν προς όφελος των δικών τους προσωπικών συμφερόντων και εις βάρος των δικών του, ώσπου τον ισοπέδωσαν. Έχει ο λαός κάθε Δίκαιο με το μέρος του, ελληνικό και διεθνές. Όπως ακριβώς επιβεβαίωσε ο εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ: Τα Κράτη δανειστές και τα δανειζόμενα, όπως και το Δ.Ν.Τ., έχουν υποχρέωση να συμμορφώνονται προς το διεθνές δίκαιο.

Επίσης, θα αποδώσει στους υπεύθυνους, αν συνεχίσουν τους κακούς χειρισμούς των Εθνικών θεμάτων Ελλάδος, αλλά και Κύπρου, όπως η χρόνια εγκατάλειψη της Θράκης στα σχέδια του Τουρκικού επεκτατισμού και πολλά άλλα, τα προβλεπόμενα σύμφωνα με το άγραφο δίκαιο που “έγραψαν” με το αίμα τους οι ήρωές του. Την απολογία προς τον Ελληνικό λαό δε θα μπορέσει να την αποφύγει ούτε η στρατιωτική ηγεσία για τυχόν λανθασμένες επιλογές και ενέργειές της.

Πέραν όλων αυτών, η Αρχή της λαϊκής κυριαρχίας καταλύεται και με πολιτικές αποφάσεις και πράξεις οι οποίες είναι προκλητικά ενάντιες στην “κοινή βούληση” του Ελληνικού λαού να είναι κυρίαρχος στην πατρίδα του εδαφικά, πολιτισμικά, γλωσσικά, θρησκευτικά, οικονομικά, δηλαδή κυρίαρχος ως Έθνος των Ελλήνων, πανάρχαιο και ομοιογενές. Χαρακτήρα που η Νέα Τάξη και η εδώ οικονομική, μιντιακή, επιστημονική και πολιτική της εκπροσώπηση επιχειρεί παντί τρόπω να αλλοιώσει. Και δυστυχώς δεν αντιτάσσονται σθεναρά οι πνευματικοί ταγοί του λαού, Εκκλησιαστικοί και άλλοι, πλην ελαχίστων.

Αποφασίζοντες και πράττοντες ενάντια στην ισχυρή αυτή βούληση του Ελληνικού λαού -και κάθε λαού- για ζωή, ελευθερία και αυτόνομη διαμόρφωση του πολιτισμού του, πρωθυπουργός και βουλευτές, (άλλοι ομονοώντας και άλλοι μην αντιδρώντας με δημοκρατικό σθένος και παραιτήσεις, παρά μόνον με τα άσφαιρα πυρά λεκτικών διαπληκισμών και άλλων ανεπαρκών δράσεων, όπως σποραδικές απεργοπορείες ή σημαιοπορείες) μάς έχουν παραδώσει άνευ όρων σε εχθρικές συμφωνίες προς την Εθνική μας κυριαρχία, ακόμα και σε επιβουλές προς την Εθνική μας υπόσταση, που όλες εκπορεύονται από τα νεοφιλελεύθερα κέντρα της Νέας Τάξης. Ως συνέπεια, θεωρούμε επιτακτική Εθνική ανάγκη να διεξαχθεί άμεσα δημοψήφισμα αν ο λαός επιθυμεί την έξοδο από την Ε.Ε., ισχυρού βραχίονα της Νέας Τάξης, ή όχι.

Από την απάντησή του θα εξαρτηθούν πολλά άλλα συνυφασμένα θέματα.

α) Αν η Ελλάδα θα χειριστεί το μεταναστευτικό ως κυρίαρχη χώρα, πάντα “ανοιχτή” στους κατατρεγμένους, αποκλείοντας όμως τον εποικισμό της προς εργασιακή εξασφάλιση πολιτών άλλων χωρών τη στιγμή που οι δικοί της πολίτες έχουν εξουθενωθεί από τη φτώχεια που φέρνει η ανεργία και η υποαπασχόληση ή όχι. Εφ’ όσον η ελληνική πίτα δεν επαρκεί για να κρατηθούν όλοι στη ζωή, Έλληνες και μετανάστες, κάποιοι αποφασίζουν ποιοι θα ζήσουν και ποιοι θα πεθάνουν. Και φαίνεται ότι αποφασίζουν να πεθάνουν οι Έλληνες.

β) Αν θα μεταβεί ή όχι σε δικό της, εθνικό νόμισμα, κρατώντας η ίδια τη στρόφιγγα της κυκλοφορίας του και όχι εκλιπαρώντας Ένωση χωρών με ισχυρές οικονομικές δομές και δικά τους συμφέροντα,

γ) Αν θα οργανώσει τη γεωργική της παραγωγή όπως απαιτούν οι ανάγκες της, ταυτόχρονα απορρίπτοντας νομοθεσία και σπόρους μεταλλαγμένων προϊόντων, ή όχι…

Προσπερνάμε άλλα συνυφασμένα θέματα και αναφέρουμε μόνο το μέγιστο όλων: αν θα εγκαταστήσουμε εδώ αληθινή δημοκρατία, ώστε ο Έλληνας πολίτης να είναι το κέντρο των πολιτικών αποφάσεων και όχι ο τραγικός αποδέκτης, μέσω ενός εξωνημένου Κοινοβουλευτισμού, αποφάσεων των παγκοσμιοποιητικών “κέντρων” ένα από τα οποία είναι η Ε.Ε. Επειδή και σε αυτήν την τραγωδία, που ζει χρόνια τώρα ο Ελληνικός λαός, πρέπει να επέλθει η κάθαρσις.

Η δική μας απάντηση είναι “ΝΑΙ” τόσο στο κύριο ερώτημα όσο και στα εξαρτώμενα. Όμως η δημοκρατική μας συνείδηση δεν μάς επιτρέπει να απαιτήσουμε αυτό το “ΝΑΙ” να επιβληθεί στον Ελληνικό λαό. Δεν αναγνωρίζουμε, ωστόσο, σε όλους εσάς, τους εν ενεργεία και εν δυνάμει κατόχους της εξουσίας, το δικαίωμα την πρωταρχική μείζονα απόφαση να την κρατάτε εσείς ερήμην του ελληνικού λαού αποδεχόμενοι, για λόγους προσωπικών, κομματικών ή άλλων σκοτεινών συμφερόντων, μια νεο-αποικιοκρατική κατάσταση, που σαν θανάσιμη παγίδα τον οδηγεί στην οικονομική εξαθλίωση και στον πολιτισμικό, δημογραφικό και εδαφικό αφανισμό.

Απαιτούμε να δοθεί η δυνατότητα στον Έλληνα πολίτη να αποφασίσει ο ίδιος. Ο Άγγλος πολίτης καλείται να αποφασίσει αν θέλει να παραμείνει στην Ε.Ε. ή όχι, με διακύβευμα πολύ δευτερεύοντα θέματα σε σχέση με τα θέματα “ζωής ή θανάτου” του Ελληνικού λαού. Εν όψει δε των διαρκώς αυξανομένων εξ’ Ανατολών προκλήσεων θα πρέπει να του δοθεί τάχιστα η δυνατότητα, διά άλλου δημοψηφίσματος, να αποφασίσει ο ίδιος ποια στρατηγική συμμαχία θεωρεί ως ενδεικνυόμενη προς τελεσφόρο συνεργασία, ώστε να διασφαλίζεται η εδαφική και πληθυσμιακή ακεραιότητα της πατρίδας του.

Διά ταύτα: ως εκ της υποχρέωσής μας απέναντι στο Σύνταγμα, την Πατρίδα μας και τον υπό γενοκτονία (φτωχοποιούμενο διαρκώς μέχρις εξαντλήσεως) γηγενή πληθυσμό της, με κύριο και εύκολο θύμα τις μεσαίες και κατώτερες διαστρωματώσεις του, δηλώνουμε προς εσάς, κυβέρνηση και βουλευτές ότι, όπως είναι διαμορφωμένη η κατάσταση της χώρας, έχετε δύο μόνον επιλογές :

Ή να τηρήσετε πλήρως το Σύνταγμα, υποτασσόμενοι στη λαϊκή βούληση και κυριαρχία, από την οποία, βάσει του Συντάγματος των Ελλήνων, πηγάζει η εξουσία σας, ακυρώνοντας εξ’ ολοκλήρου το γ.Μνημόνιο και προκηρύσσοντας τα δύο -τουλάχιστον- εξαιρετικά κρίσιμα δημοψηφίσματα, με στόχο να κατισχύσει η λαϊκή βούληση.

Ή να αποχωρήσετε από το Κοινοβούλιο, ώστε το Σύνταγμα να τηρηθεί από ένα ανανεωμένο πολιτικό προσωπικό, με υψηλό Ελληνικό και δημοκρατικό φρόνημα, που σίγουρα θα αναδυθεί μέσα από τα σπλάχνα του λαού και προς Ανάστασή του.

Τα εν ενεργεία και εν δυνάμει μέλη της ΕΝΕΛΥΣ.

Το κάλεσμα.

Τα ιδρυτικά μέλη της συλλογικότητας ΔΕΣτοΠΑΝ (Δεσμός Συνειδησιακής και Πολιτικής Ανόδου), έχουμε ως θεμελιώδες πιστεύω μας ότι προϋπόθεση, για να αλλάξει η πατρίδα μας πολιτειακά και πολιτικά προς το καλύτερο και με μόνιμο τρόπο, είναι το να συμβεί μία συνειδησιακή άνοδος όλων των Ελλήνων που σέβονται και αγαπούν την ιερή αυτή πατρίδα. Ωστόσο, για λόγους που γίνονται εκ της Διακηρύξεως προφανείς, πήραμε την πρωτοβουλία να ξεκινήσουμε την ΕΝΕΛΥΣ, της οποίας επίσης θέτουμε θεμέλιο την καθαρότητα της συνείδησης, μακριά από ιδιοτέλειες και εγωιστικές σκοπιμότητες. Και χωρίς κανέναν ως αρχηγό.

Το ισχύον Σύνταγμα προβλέπει πολιτειακή δομή, η οποία δεν παρέχει “πολιτικό αυτεξούσιο” στον Έλληνα πολίτη. Ωστόσο, κρίνουμε ότι δεν μπορούμε να προχωρήσουμε προς ανώτερους βαθμούς πολιτικής ελευθερίας, δηλαδή προς ένα Σύνταγμα που προβλέπει άλλη πολιτειακή δομή, αν πρώτα δεν υπερασπιστούμε το παρόν Σύνταγμα. Αυτήν τη δυνατότητα μάς την παρέχει. Το Σύνταγμα είναι το μόνο ουσιαστικό όπλο για τη λευτεριά της πατρίδας μας από τα μνημονιακά και πολιτικά δεσμά , στόχος που πρέπει να αποτελέσει τον “κοινό αγώνα” όλων των Ελλήνων.

Ως εκ τούτoυ, καλούμε όλα τα αντιστασιακά: μέτωπα, κινήματα, συλλόγους, ιδιαίτερα δικηγορικούς συλλόγους, οργανώσεις, συνδέσμους, συνδικαλιστικές ανεξάρτητες ομάδες, συνελεύσεις πολιτών και όποια άλλα, χωρίς να παραιτούνται από τις ιδιαιτερότητες της δικής τους προσπάθειας, να ενταχθούν στην Ενότητα Ελλήνων προς Υπεράσπιση του Συντάγματος, την ΕΝΕΛΥΣ, που μπορεί να αποτελέσει την “αιχμή του δόρατος” όλων.

Το δηλώνουν με το να θέσουν το όνομα ΕΝΕΛΥΣ δίπλα στο δικό τους, εφ’ όσον βέβαια αποδέχονται τη Διακήρυξη. Έτσι συμμετέχουν στον “κοινό αγώνα”. Αναμένουμε τις ιδέες όσων το επιθυμούν για την καλύτερη οργάνωση της ΕΝΕΛΥΣ, ώστε να κινητοποιήσει μεγάλες κοινωνικές δυνάμεις. Και ίσως θα ήταν προς μεγαλύτερη δυναμική της, να προταθεί, με πλειοψηφική επιλογή, ένας ανένταχτος σε κόμμα και με άριστο ήθος Έλληνας να τον θέσουμε συμβολικά επί κεφαλής τού αγώνα, εφ’ όσον αρχηγό δεν αποδεχόμαστε.

Επίσης καλούμε κάθε πολίτη, ο οποίος δεν είναι ενταγμένος σε κάποια συλλογικότητα και ωστόσο θέλει να αγωνιστεί για τη λευτεριά της πατρίδας του, να δημιουργήσει ο ίδιος μία συλλογικότητα της ΕΝΕΛΥΣ, βάσει ελαχίστων, ενιαίων για όλη την Ελλάδα, κανόνων.

Κανόνες λειτουργίας της ΕΝΕΛΥΣ.

α. Πλειοψηφική λήψη των αποφάσεων, δεν εκλέγεται διοικητικό συμβούλιο ούτε πρόεδρος, αλλά μόνον συντονιστικό εναλλασσόμενο ανά 6μηνο , αριθμού μελών κατ’ επιλογήν της κάθε συλλογικότητας. Το αρχείο φυλάσσεται εις διπλούν από δύο διαφορετικά μέλη, ανά 6μηνο εναλλασσόμενα, όπως και ο διαχειριστής των εθελοντικών εισφορών, μόνον για συγκεκριμένη και ψηφισμένη δράση. Μόνιμη εισφορά των μελών απαγορεύεται. Ευελπιστούμε ότι με εθελοντικές εισφορές θα δημιουργήσουμε μια δυνατή νομική ομάδα, που θα αναλάβει την εκπροσώπηση όλων των Ελλήνων πολιτών στη διεθνή και ελληνική Δικαιοσύνη.

β. Εκλέγεται συντονιστικό πόλης και πανελλήνιο καθώς αναπτύσσεται η ΕΝΕΛΥΣ. Ό,τι δεν αναφέρεται εδώ μπορεί να το αποφασίσει ελεύθερα η κάθε συλλογικότητα, όπως και τις δράσεις της. Όμως απαγορεύεται σε μέλος ή συλλογικότητα ή όποιον άλλο να επιφέρει οποιαδήποτε αλλαγή σε ολόκληρο το παρόν κείμενο, το οποίο έχει διασφαλιστεί με κατάθεση του πρωτοτύπου σε συμβολαιογράφο. Τυχόν αλλαγμένο κείμενο πρέπει να εμφανιστεί με άλλο τίτλο, όχι ΕΝΕΛΥΣ.

Εφ’ όσον υπογραφεί ένα αντίγραφο του πρωτοτύπου, δίνεται η δυνατότητα στον υπογράφοντα, ως μέλος πλέον, να αρχίσει την προσωπική του δράση προς δημιουργία μιας συλλογικότητας στην περιοχή του, αρκεί βέβαια η δράση αυτή να συμφωνεί με τις αρχές και αξίες της Διακήρυξης και τους κανόνες λειτουργίας της ΕΝΕΛΥΣ. Άλλως, έστω και αν έχει υπογράψει τη Διακήρυξη, δε θεωρείται μέλος της ΕΝΕΛΥΣ, επειδή δε την τηρεί και δεν την σέβεται. Επί πλέον η διάπραξη σοβαρής αξιόποινης πράξης καθιστά κάποιο μέλος αυτομάτως μη-μέλος της ΕΝΕΛΥΣ.

γ. Αν από μέλος δημιουργηθεί blog ή site προς προώθηση της ΕΝΕΛΥΣ, θα πρέπει να προηγείται το όνομά της και να ακολουθεί όποια άλλη διακριτική λέξη θέλει το μέλος και η Διακήρυξη να είναι επικεφαλής των άρθρων, ώστε ο αναγνώστης να μπορεί άμεσα να τη διακρίνει. Το ίδιο ισχύει όσα από τα υπάρχοντα blogs τυχόν θελήσουν να ενταχθούν, χωρίς άλλη δέσμευση.

Το “κοινό όνομα” δίνει μεγάλη δύναμη στη συλλογική αυτή προσπάθεια, που ενώ έχει Αρχές είναι άν-αρχη, δεν έχει αρχηγό. Οδηγό έχει μόνον τη συλλογική συνείδηση των μελών της.

Τα ιδρυτικά μέλη του ΔΕΣτοΠΑΝ και εκκινητές της ΕΝΕΛΥΣ.

1. Δημήτρης Μητρόπουλος.

2. Κατερίνα Χατζηθεοδώρου.

3. Βασιλική Ψαλλίδα.

Δήλωση αποδοχής της Διακήρυξης της ΕΝΕΛΥΣ και αίτηση ένταξης , εντοπίως.

Εγώ ο – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – -του – – – – – – – – – – – -, δηλώνω ενυπόγραφα εις διπλούν ότι:

α. αποδέχομαι σε όλα τα σημεία της τη Διακήρυξη της ΕΝΕΛΥΣ και όλες τις αρχές λειτουργίας της.

β. ότι αιτούμαι και συνεπώς αποδέχομαι την ένταξή μου στην ΕΝΕΛΥΣ, στην τοπική συλλογικότητα της – – – – – – – – – – – – – – – – — – – – – – – – – – – – – -από την οποία μόνο με νεότερη αίτησή μου μπορώ να αποχωρήσω. Αν επί τρίμηνο αδρανήσω, το συντονιστικό αναγράφει και υπογράφει : “αποχώρησε” στην παρούσα αίτησή μου.

Διεύθυνση: Τόπος: Ημ/νια:

Τηλέφωνα: Ο δηλών /η δηλούσα

Συν/να: Φ/πία ταυτότητας

Η Διακήρυξη, με όλα τα συνοδευτικά της, ολοκληρώθηκε στην Ελλάδα στις 22 Απριλίου 2016.

Την ίδια μέρα κατατέθηκε σε συμβολαιογράφο, προς προστασία του πρωτοτύπου της.

Η Διακήρυξη θα κοινοποιηθεί:

1. Στον κ. Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

2. Στον κ. Πρωθυπουργό Α. Τσίπρα.

3. Στον κ. Πρόεδρο της Βουλής και δι’ αυτού προς όλους τους βουλευτές.

4. Σε όσο το δυνατό μεγαλύτερο αριθμό παντός είδους συλλογικοτήτων και θεσμικών Ιδρυμάτων .

Υ.Γ Προς σύνδεσμο όλων των μελών σύντομα θα δημιουργηθεί ιστότοπος με την ονομασία enelis. Προσωρινά μάς συνδέει o www.destopan.gr Προτάσεις, ιδέες, σκέψεις, απορίες ή οτιδήποτε άλλο μπορούν να στέλνονται στο e-mail: vpsallida@gmail.com και στο κιν: 6977610545.

Για να κατανοηθεί το σκεπτικό της Διακήρυξης της “Ενότητας Ελλήνων προς Υπεράσπιση του Συντάγματος”, της ΕΝΕΛΥΣ, παρατίθεται ολόκληρο το 120 ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος. Ως και τα άρθρα 42 και 44 ακριβώς στα σημεία στα οποία έχει συντελεστεί η πλήρης παραβίασή του. Πρέπει, ωστόσο, να τονιστεί ότι είναι θεμελιώδης η αποκήρυξη της βίας, στον αγώνα για την υπεράσπιση του Συντάγματος. Διαφορετικά θα κατηγορηθούμε για βίαιη ανατροπή του πολιτεύματος και θα τεθούμε “εκτός νόμου”. (Περισσότερα θα αναφερθούν στο Γ.μέρος αυτού του άρθρου)

Άρθρο 120

1. Το Σύνταγμα αυτό, που ψηφίστηκε από την Ε’ Αναθεωρητική Βουλή των Ελλήνων υπογράφεται από τον πρόεδρό της, δημοσιεύεται από τον προσωρινό Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, με διάταγμα που προσυπογράφεται από το Υπουργικό Συμβούλιο και αρχίζει να ισχύει από τις 11. Ιουνίου 1975.

2. Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.

3. Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.

4. Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο, εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

Το άρθρο αυτό μάς θέτει μπροστά σε μεγάλα ερωτήματα, αυταπόδεικτα και αυταπάντητα, αλλά ας τα θέσουμε:

2. Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και στους νόμους που συμφωνούν με αυτό… είναι υποχρέωση όλων των Ελλήνων.

Είναι άραγε υποχρέωση και των κυβερνώντων και όλων των βουλευτών αυτός ο σεβασμός;

Και τι γίνεται όταν αυτοί τούτοι οι κυβερνώντες και οι βουλευτές της Βουλής των Ελλήνων συζητούν και ψηφίζουν νόμους που δε συμφωνούν με το Σύνταγμα; Το σέβονται ή το καταλύουν;

3. Ο σφετερισμός της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτήν διώκεται…

Ή μήπως όχι; Και τι γίνεται όταν “οι εξουσίες”, που απορρέουν από τη λαϊκή κυριαρχία, αυτές τούτες την σφετερίζονται;

4. Οι Έλληνες δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται… εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

Το άρθρο αναφέρει μόνο την διά της βίας κατάλυση, δηλαδή διά της ένοπλης βίας.

Τι γίνεται, όμως, όταν το Σύνταγμα καταλύεται, άνευ ένοπλης βίας, από το ίδιο το Κοινοβούλιο, διά της ψήφισης (ή παράλειψη ψήφισης!) νόμων, κατά πλήρη ασυμφωνία με αυτό;

Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι, και σε αυτήν την περίπτωση, το Σύνταγμα καταλύεται από έν-Νομη και ταυτόχρονα ακραίως παρά-Νομη (ως ενάντια στο Σύνταγμα!) βία, που περιλαμβάνει πολλές άλλες, την ψυχολογική, την οικονομική, την πολιτισμική, τη θρησκευτική (κάρτα του πολίτη), ίσως και άλλες; Δικαιούνται και υποχρεούνται συνεπώς οι Έλληνες να αντισταθούν με κάθε μέσο στην κατάλυση του Συντάγματός τους;

Αφού θέσαμε τα αυταπάντητα αυτά ερωτήματα, ας προχωρήσουμε να δούμε πώς ακριβώς παραβιάστηκε το Σύνταγμα της Ελλάδος στην πιο θεμελιώδη Αρχή του, την Αρχή της λαϊκής κυριαρχίας. Θα αναφέρω συγκεκριμένα άρθρα και ένα αληθινό γεγονός.

Προσωπικά, (ένα μέλος του ΔΕΣτοΠΑΝ, δεν έχει σημασία ποιο) είχα, ας το πούμε, την “αγαθή τύχη” να αντιδράσω, (όσο αυτό είναι δυνατόν για έναν απλό πολίτη), όταν έγινε ηλίου φαεινότερο ότι επρόκειτο να παραβιαστεί από τη Βουλή των Ελλήνων το Σύνταγμα, μετά το δημοψήφισμα της 5.7.2015.

Στις 14.7.2015 στάλθηκε μία επιστολή προς το σώμα των Ελλήνων βουλευτών, διά της τότε προέδρου του κ. Ζωής Κωνσταντοπούλου. Επειδή στην επιστολή αυτή αναφέρονται τα άρθρα 42 και 44 του Συντάγματος, παρατίθενται πρώτα τα άρθρα αυτά στα επίδικα σημεία τους, ώστε να υπάρχει πλήρης (Συνταγματική) εποπτεία.

Άρθρο 42

1. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εκδίδει και δημοσιεύει τους νόμους που έχουν ψηφιστεί από τη Βουλή μέσα σε ένα μήνα από την ψήφισή τους.

Άρθρο44

2. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει με διάταγμα δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα, ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού των βουλευτών, που λαμβάνεται με πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου.

Δημοψήφισμα προκηρύσσεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με διάταγμα για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, εκτός από τα δημοσιονομικά….

Αν το νομοσχέδιο υπερψηφιστεί, η προθεσμία του άρθρου 42 παρ1, αρχίζει από τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος.

Παρά την ελλιπή καταγραφή από το Σύνταγμα κάθε δυνατότητας, παραδείγματος χάριν της δυνατότητας να απορριφθεί από το λαό μία πρόταση (όπως η “πρόταση Γιουνκέρ”), επαγωγικά συνάγεται εκ των ανωτέρω άρθρων ότι αν απορριφθεί κατά το δημοψήφισμα η πρόταση που αυτό περιέχει, τότε και η απόρριψη αυτή θα πρέπει να ψηφιστεί από τη Βουλή ως νόμος του Κράτους.

Επειδή, αν δε γίνει αυτό, η σύγχρονη του δημοψηφίσματος Βουλή ή κάποια επόμενη, μπορεί να αγνοήσει την απόρριψη του ερωτήματος του δημοψηφίσματος και να νομοθετήσει εντελώς ενάντια προς αυτήν την απόρριψη, όπως ακριβώς συνέβη με το δημοψήφισμα της 5.7.2015. Είναι σαφές ότι κάθε δημοψήφισμα δημιουργεί δίκαιο, και μάλιστα του υψίστου επιπέδου: Συνταγματικό Δίκαιο.

Με απλά λόγια, ο Νόμος, ο απορρέων από το δημοψήφισμα κατά Συνταγματική υποχρέωση, θα έπρεπε να είναι αυτός:

Οι όροι τάδε και τάδε (αναφέρονται αναλυτικά οι όροι, όπως ακριβώς τέθηκαν στο δημοψήφισμα) απερρίφθησαν από τον Ελληνικό λαό, κατά το δημοψήφισμα της 5.7.2015, με ποσοστό 61,31%. Η αποδοχή τους έλαβε ποσοστό 38,69%.

Ως εκ τούτου, απαγορεύεται στην παρούσα, αλλά και κάθε επόμενη κυβέρνηση, να φέρει προς έγκριση στη Βουλή των Ελλήνων συμφωνία με τους δανειστές-εταίρους, η οποία να περιέχει τους όρους αυτούς εν όλω ή εν μέρει, κατά το γράμμα ή το πνεύμα τους ή τροποποιημένους.

Πολλώ δε μάλλον απαγορεύεται αυτοί οι όροι να συζητηθούν και να εγκριθούν από το σώμα των Ελλήνων βουλευτών, επειδή προδήλως κάτι τέτοιο αποτελεί σφετερισμό της λαϊκής κυριαρχίας από την οποία πηγάζουν οι εξουσίες των βουλευτών και των κυβερνήσεων, τον οποίο απαγορεύει ρητά το Σύνταγμα στο ακροτελεύτιο άρθρο 120.

Και τώρα μπορώ να παραθέσω την επιστολή.

Προς την κυρία πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων.

Κυρία πρόεδρε,

παρακαλώ να αναγνωσθεί στο Σώμα η ακόλουθη επιστολή μου προς αυτό.

Κυρίες και κύριοι βουλευτές,

το αποτέλεσμα τού δημοψηφίσματος της Κυριακής 5.7.15, δημιουργεί δίκαιο και μάλιστα πολύ συγκεκριμένο. Στο δημοψήφισμα οι Έλληνες πολίτες κλήθηκαν να απαντήσουν σε συγκεκριμένους όρους μιας τυχόν πραγματοποιούμενης συμφωνίας με τους δανειστές της Ελλάδος: τους όρους που έθετε η πρόταση Γιουνκέρ. Και οι Έλληνες απάντησαν “ΟΧΙ” σε όλους και κατά συνέπεια σε έναν προς έναν ξεχωριστά. Ως εκ τούτου, η νέα μετά το δημοψήφισμα συμφωνία δε νομιμοποιείται, με βάση το Ελληνικό Σύνταγμα, να περιέχει κανέναν από τους όρους της πρότασης Γιουνκέρ, ούτε κατά το γράμμα ούτε κατά το πνεύμα τους.

Ας προσέξετε, κυρίες και κύριοι βουλευτές, ώστε να μην διαπράξετε Συνταγματική εκτροπή, ψηφίζοντας οτιδήποτε ενάντιο στο δίκαιο που δημιούργησε το έγκυρο καθ” όλα δημοψήφισμα, κατόπιν και της σχετικής αποφάσεως τού Σ.τ.Ε. που επιβεβαίωσε την εγκυρότητά του. Η πρώτη νομοθετική πράξη της Βουλής των Ελλήνων μετά το δημοψήφισμα θα έπρεπε να είναι η ψήφισή του ως νόμου τού ελληνικού Κράτους. Ωστόσο, ας ψηφιστεί τώρα, πριν από οτιδήποτε άλλο, αφ” ενός λόγω του αυξημένου κινδύνου να διαλυθεί αυτή η Βουλή και αφ” ετέρου επειδή τρέχει προθεσμία σύμφωνα με το άρθρο 44 παρ. 2 του Συντάγματος, στο οποίο αναγράφεται επί λέξει: αν το νομοσχέδιο υπερψηφιστεί*, η προθεσμία τού άρθρου 42 παρ.1, (υπενθυμίζω ότι αυτό ορίζει προθεσμία ενός μηνός προς έκδοση και δημοσίευση από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κάθε ψηφισμένου νόμου), αρχίζει από τη διεξαγωγή τού δημοψηφίσματος.

Το γεγονός ότι ήρθε προς ψήφιση από το Κοινοβούλιό σας όχι κάποια έστω προσυμφωνία με τους δανειστές, αλλά μόνον η εξουσιοδότηση προς επίτευξη συμφωνίας, δηλώνει καθαρά ότι εντός και εκτός Ελλάδος είναι γνωστό ότι η όποια συνομολογούμενη συμφωνία δεν σέβεται το αποτέλεσμα τού δημοψηφίσματος είναι αντισυνταγματική. Έτσι, όσοι μεθόδευσαν, αφ” ενός απέφυγαν την άμεση ψήφισή της, αυτή ήταν μόνον έμμεση, για τους λόγους των συνεπειών. Και αφ” ετέρου έσπρωξαν και σπρώχνουν το χρόνο, όπως έκαναν για όλα μέχρι τώρα, ώστε να φτάσουμε στο παρά πέντε της φερόμενης ως ημερομηνίας καταστροφής.**

Αλήθεια πώς γνωρίζετε ότι οι συστημικές Τράπεζες και η Τράπεζα της Ελλάδος, και αυτή ιδιωτική, σας δίνουν αληθή στοιχεία περί της υποτιθέμενης καταστροφής; Έχει συσταθεί κάποια επιτροπή κοινωνικού ελέγχου τους; Και τι έγιναν τα χρήματα τού ελληνικού λαού που τους λείπουν; Μήπως πολύ κερδοφόρες επενδύσεις σε ομόλογα και παράγωγα Τραπεζών τού εξωτερικού; Στο παρά πέντε, συνεπώς, της φερόμενης ως ημερομηνίας καταστροφής , θα μπορούσε να περάσει υπογείως και απαρατήρητη η Συνταγματική εκτροπή και φυσικά ο μήνας προς δημοσίευση του νόμου που κατοχυρώνει το αποτέλεσμα τού δημοψηφίσματος. Και τότε να έρθει προς ψήφιση η οριστική και πλήρως αντισυνταγματική συμφωνία, χωρίς συνέπειες για κανέναν από σας. Προς το παρόν τις έχουν μόνον οι εξουσιοδοτηθέντες να υπογράψουν, επιμερισμένες όμως και στους εξουσιοδοτήσαντες.

Και ας προσέξετε τον κίνδυνο Συνταγματικής εκτροπής από την παρούσα Βουλή, πλην του λόγου της προσωπικής σας ευθύνης, που θα πρέπει να αναληφθεί σε πλήρη συμφωνία με το Ελληνικό Σύνταγμα και για δύο ακόμη λόγους. Ο πρώτος λόγος είναι ότι νόμοι που επαναφέρουν τις προτάσεις Γιουνκέρ, εν όλω ή εν μέρει, κατά το γράμμα ή το πνεύμα τους, υπάρχει η σχεδόν βεβαιότητα ότι θα ακυρωθούν de jure. H συλλογικότητα που εκπροσωπώ, ο κοινωνικός δεσμός “ΔΕΣτοΠΑΝ”***, αν και στα σπάργανα ακόμη, θα υποβάλει αίτηση ακυρώσεως για κάθε ένα από αυτούς όπου αρμόζει, αρχίζοντας από το Σ.τ.Ε.

Κατά λογική συνέπεια, θα ήταν συνετό, μην ψηφίζοντας ενάντια στην ετυμηγορία τού ελληνικού λαού, να προφυλάξετε και τα κοινοβούλια άλλων χωρών από το να εγκρίνουν το νομοσχέδιο μιας συμφωνίας, περιέχουσας τους όρους Γιουνκέρ, που ως εκ τούτου, παραβιάζει ευθέως το Σύνταγμα της Ελλάδος. Διαφορετικά τα κοινοβούλια της ευρωζώνης θα μεταβληθούν σε μία απροκάλυπτα μη δημοκρατική εταιρική “παρέα”. Και είναι πολύ πιθανόν ότι θα υπάρξουν ελεύθεροι και δημοκρατικοί πολίτες των χωρών της ευρωζώνης, που θα αναλάβουν να προσβάλουν μια τέτοια απόφαση στα ανώτατα ακυρωτικά δικαστήρια των χωρών τους.

Και ας μην επικαλεσθείτε τις έκτακτες ανάγκες της πατρίδος μας και του λαού της για να παραβιάσετε το Σύνταγμα, αφ” ενός επειδή αυτό τούτο προβάλλεται 6 χρόνια τώρα και αφ” ετέρου επειδή είναι ίδιον των Συνταγματικών εκτροπών να ισχυρίζονται ότι είναι μονόδρομος. Οι μονόδρομοι όμως είναι πάντα βαμμένοι με μαύρο χρώμα και αργότερα ίσως με κόκκινο. Προς το παρόν στην Ελλάδα, γιατί ακούστηκε και αυτό το περί δήθεν διχασμού, το 38% του γερασμένου σωματικά και ψυχικά πληθυσμού δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί από καμία άποψη και θέση με το σφριγηλό, νεανικό κι ελπιδοφόρο 62% του ελληνικού λαού, που είπε ένα εκκωφαντικό όχι στους “όρους Γιουνκέρ”.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι ο ελληνικός λαός θα ακυρώσει de facto νόμους ενάντιους στην εκφρασμένη βούλησή του. Και ας λάβετε σοβαρά υπόψη ότι ενίοτε ο λαός, όταν συσσωρεύσει αφόρητη πολιτική και οικονομική πίεση, αποφασίζει να είναι ο ίδιος το χέρι της αρμόζουσας, κατά το μέγεθος της ύβρεως, ΝΕΜΕΣΗς.

Αθήνα, 14 Ιουλίου 2015.

Κατερίνα Χατζηθεοδώρου.

Κοινοποιήσεις:
1. Προς τον κύριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Υ.Γ. Η επιστολή αυτή θα σταλεί σήμερα 14.7.2015 ηλεκτρονικά. Αμέσως μετά ταχυδρομικά*****, ώστε να πάρει αριθμό από το πρωτόκολλο της Βουλής. Ευθύς μόλις σταλεί ηλεκτρονικά στη Βουλή, θα αρχίσουν οι κοινοποιήσεις, ηλεκτρονικά και ταχυδρομικά.

Υ.Γ. 1 (19.04.2016) *Εννοείται κατά το δημοψήφισμα.

**Αν θυμάστε, μας έλεγαν ότι υπάρχει κίνδυνος για πλήρη κατάρρευση τού πιστωτικού συστήματος!

*** Η συλλογικότητα αυτή αποτελεί το σημείο εκκίνησης της ΕΝΕΛΥΣ.

****Ακολουθούσαν πάρα πολλές κοινοποιήσεις, που δεν υπάρχει λόγος να αναφερθούν εδώ.

***** Παραδόθηκε ιδιοχείρως στις 24.7.2015. Κατατίθενται τα σχετικά αποδεικτικά. (Θα φανούν στο τέλος του άρθρου).

Μάταιος κόπος και…φωνή βοώντος εν τη ερήμω!

Στη Βουλή του 2015 κανείς δεν “άκουσε” περί του Συντάγματος της Ελλάδος.

Στην Ελλάδα του 2016 ακούει κανείς;

(Σίγουρα θα ακούσουν όλα τα μέλη, τωρινά και μελλοντικά της ΕΝΕΛΥΣ)

Η επιστολή αυτή ίσως δεν γνωστοποιήθηκε στους βουλευτές, αν και είχε χαρακτηριστεί ως εξαιρετικώς επείγουσα. Πάρα ταύτα, κάποιος θα ανέμενε ότι τουλάχιστον όλοι οι “αντιπολιτευόμενοι” βουλευτές θα επικαλεστούν το άρθρο 44 του Συντάγματος, που φαινόταν καθαρά ότι οι κυβερνητικοί βουλευτές (και Σία) ετοιμάζονταν να το κονιορτοποιήσουν. Και ότι αυτοί τουλάχιστον θα υπερτονίσουν ότι αν το άρθρο αυτό δεν τηρηθεί, όπως ακριβώς προβλέπεται από το Σύνταγμα, ακυρώνει την πιο θεμελιώδη Αρχή του, την Αρχή της λαϊκής κυριαρχίας.

Τελικά όλοι οι βουλευτές, χωρίς καμία απολύτως εξαίρεση, από του βήματος της Βουλής κατά την τελική κρίσιμη ψηφοφορία του Αυγούστου 2015, εκφώνησαν “άλλα λόγια, ν’ αγαπιόμαστε”, παροιμιακά, αλλά -προσέξτε το- και (αν)ουσια…στικά.

Ακούστηκε, βέβαια, από ομάδα βουλευτών ότι συντελείται Συνταγματικό πραξικόπημα, αλλά αυτά τα θέματα δεν τα αντιμετωπίζεις με λεκτικά πυροτεχνήματα (όπως φαίνεται εκ του αποτελέσματος), αλλά με συγκεκριμένο τρόπο και συγκεκριμένα άρθρα. Και αν δεν “εισακουστείς”, καλείς όλο το λαό να αντισταθεί, μη μετέχοντας σε εκλογές.

Αν μετέχεις στις εκλογές με “αφίσα” το όχι, προκαλείς μεγάλη ζημιά στο ΟΧΙ του Ελληνικού λαού, επειδή το ιδιοποιείσαι. Μέσα στο ΟΧΙ υπήρχαν άνθρωποι από όλο το πολιτικό φάσμα από ακροδεξιά έως ακροαριστερά. Πώς μπορείς να πεις: το ΟΧΙ εδώ, σε μένα! Και έτσι το ΟΧΙ του Ελληνικού λαού έγινε εντελώς φτίλια και φτερά, όχι από δική του υπαιτιότητα. Συνέβαλε όλο το πολιτικό σύστημα, ο καθένας με τον τρόπο του!

Η μεθόδευση, η οποία αναφέρεται με αρκετή -και ολίγον προφητική- σαφήνεια στην επιστολή, ολοκληρώθηκε κατά γράμμα. Το πρώτο βήμα είχε ήδη γίνει, όταν στάλθηκε η επιστολή: αμέσως μετά το “συμβούλιο των αρχηγών” ο Α.Τσίπρας έφερε στη Βουλή προς ψήφιση όχι μία προσυμφωνία ή την οριστική, αλλά το να του δοθεί εξουσιοδότηση προς συμφωνία.

Η πρώτη περίπτωση ήταν ολοκάθαρα αντισυνταγματική (εφ’ όσον βέβαια αυτές θα περιείχαν τους όρους Γιουνκέρ!) Η δεύτερη, μεταθέτοντας το θέμα, φορούσε “στολή παραλλαγής”. Δε φαινόταν ακόμα πουθενά στον “Συνταγματικό ορίζοντα” μία συμφωνία περιέχουσα τους όρους Γιουνκέρ, αλλά μόνον η εξουσιοδότηση προς συμφωνία. Ο πρωθυπουργός χρειαζόταν “εξουσιοδότηση” για να προβεί σε συμφωνία; Όχι βέβαια!

Μεθόδευσαν όλη τη διαδοχή των ενεργειών τους, αφ’ ενός επειδή γνώριζαν εκ των προτέρων ότι θα παρακαμθεί το Σύνταγμα και ήταν αναγκαίο όλοι οι “Ευρώπη και ευρώ πάση θυσία” να βάλουν πλάτη σε αυτό το ανοσιούργημα, αναλαμβάνοντας μέρος της ευθύνης ως εξουσιοδοτούντες προς “οποιαδήποτε” συμφωνία “πάση θυσία”, καταφανώς και ανερυθρίαστα ενάντια στο Σύνταγμα. Τι τους ένοιαζε; Θυσίαζαν κάτι δικό τους οι “πάση θυσία”; Ο ελληνικός λαός ήταν το σφαχτάρι! Και αφ’ ετέρου επειδή το προσυμφωνημένο πακέτο ήταν βαρύ, ήταν επίσης αναγκαίο να το σηκώσουν όλα τα “συνεταιράκια” μαζί και… λάου-λάου.

Έτσι ώστε, να αποτρέψουν λαϊκές αντιδράσεις τις πρώτες “ζέουσες και καυτές” μέρες μετά το δημοψήφισμα, τότε που κανείς ακόμα δεν γνώριζε αν η αντίδραση του Ελληνικού λαού θα ήταν δυναμική ή όχι. Παρέλυσαν μεθοδευμένα κάθε αντίδραση με την “μακρόσυρτη” δήθεν διαπραγμάτευση, κατά την οποία ακόμα ο λαός ήλπιζε σε ένα τελικό “ΟΧΙ” και την αμέσως μετά προκήρυξη εκλογών. Μη μην πεί κάποιος ότι δεν έχουν αναπτύξει “άψογες” τεχνικές χειραγώγησης των λαών τα επικοινωνιακά επιτελεία των “κέντρων” της Παγκοσμιοποίησης!

Διαπραγμάτευση, λοιπόν, προς δήθεν διαπραγμάτευση, ροκανίστηκε ο μήνας εντός του οποίου ήταν υποχρεωμένη η Βουλή να ψηφίσει και να καταστήσει το αποτέλεσμα τού δημοψηφίσματος νόμο του Ελληνικού Κράτους.

Μόλις πέρασε ο μήνας, (ω του θαύματος) επετεύχθη και ήρθε προς ψήφιση η συμφωνία: το πλέον Εθνοκτόνο γ.Μνημόνιο -και τότε ακόμα άρχισαν από τους εφαρμοστικούς νόμους, τόσος ο φόβος της αντισυνταγματικότητας! Ήρθε αυτό το Μνημόνιο που νομιμοποιούσε και όλα τα προηγούμενα, μετά από κοπιώδη αντίσταση 17 ωρών!! Αμφιβάλλει ακόμα κανείς ότι ο Α.Τσίπρας ήταν όχι “…σαν έτοιμος από καιρό”, αλλά “εκ γενετής” της πολιτικής του ζωής έτοιμος και καλά “μελετημένος”;

Και δέθηκε χειροπόδαρα σε σούβλα ο ελληνικός λαός και τοποθετήθηκε πάνω από αναμμένα κάρβουνα που τα φυσάνε όλοι μαζί οι “άνεμοι” εξ Ανατολών και εκ Δυσμών, σαν άλλος Αθανάσιος Διάκος. Αλλά θα λυθεί, είναι νομοτελειακό, γιατί “εδώ το λένε Ελλάδα”, όπως έλεγαν οι πιο παλιοί Έλληνες.

Κάτι, πολύ σημαντικό, που αναφέρεται στην επιστολή που στάλθηκε στις 14.7.2015 προς το σώμα Ελλήνων βουλευτών, είναι ότι όχι μόνον το ελληνικό κοινοβούλιο ψήφισε αντισυνταγματικούς νόμους, αλλά και όλα τα ευρωπαϊκά κοινοβούλια της ευρωζώνης, τα οποία αποδέχτηκαν και ψήφισαν συμφωνία, ενάντια στο ελληνικό δημοψήφισμα, άρα ενάντια στο Σύνταγμα της Ελλάδος.

Και ας μη σκεφτεί κάποιος: πώς είναι δυνατόν οι βουλευτές της Γερμανίας και των άλλων χωρών να γνώριζαν όλα τα άρθρα του Συντάγματος της Ελλάδος; Μα δε χρειαζόταν να γνωρίζουν τα άρθρα. Γνώριζαν πολύ καλά την Αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, που είναι το θεμέλιο κάθε Συντάγματος. Και επίσης γνώριζαν πολύ καλά ότι το να αγνοήσεις τη λαϊκή βούληση, μέχρι σημείου να την ανατρέψεις πλήρως, όταν αυτή εκφράστηκε μέσα από ένα δημοψήφισμα, μεταβάλλει σε “σκόνη” κάθε Σύνταγμα.

Είναι ποτέ δυνατόν έστω και να διανοηθούν κάποιοι να ανατρέψουν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Αγγλία αμέσως μετά τη διεξαγωγή του και να νομοθετήσουν ενάντια σ’ αυτό; Γιατί η Ελλάδα τέτοιο “κλωτσοσκούφι”; Επειδή χρωστάμε; Επειδή ξέρουν ότι το παιχνίδι είναι από πριν πουλημένο; Και αποπληρώνουμε το χρέος και μάς παίρνουν τα πάντα ό,τι έχουμε και δεν έχουμε και μάς υποχρεώνουν να δεχθούμε μουσουλμανικό εποικισμό για να διασώσουν τις “καρεκλίτσες” τους και πέραν όλων αυτών καταργούν το Σύνταγμά μας, δηλαδή μάς μεταβάλλουν κανονικά σε δούλους τους; Ε, πάει πολύ! Πάρα πολύ!

Πρέπει, έστω και λίγο καθυστερημένα, να αντιδράσουμε και να απευθυνθούμε στα Διεθνή Δικαστήρια. Έστω και το άκουσμα ότι προσήχθησαν εκεί οι “κορυφαίοι” της Ευρώπης, θα είναι μεγάλη ηθική ανταμοιβή για τον αποθαρρυμένο Ελληνικό λαό. Όσο για τους Έλληνες υπαίτιους, “ούτε ψύλλος….” Αρκεί ο λαός να αναθαρρήσει και να κατανοήσει καλά τη δύναμή του και το παιχνίδι που παίχτηκε και παίζεται, ώστε διαρκώς να την εξουδετερώνουν.

Κάνουμε έκκληση σε όσους νομικούς αγαπάνε αυτήν την πατρίδα και θέλουν να βγει από την παγίδα που της έχει στηθεί, να μελετήσουν πώς μπορούμε, με στέρεα νομικά και Συνταγματικά επιχειρήματα, να στείλουμε στα Διεθνή Δικαστήρια κάθε χώρα που ψήφισε ενάντια στο Σύνταγμα της Ελλάδος. Αλλά δε χρειάζεται να τις στείλουμε όλες. Μία φτάνει: η Γερμανία.

Καταλαβαίνει ο καθένας ποιο δημόσιο “χαστούκι” ενώπιον της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης θα δεχτεί η Γερμανία, αν καταδικαστεί ότι ψήφισε “συμφωνία” η οποία ήταν ενάντια στο Σύνταγμα της Ελλάδος, (επειδή κατέλυσε τη θεμελιώδη Αρχή του) και προκάλεσε μεγάλη ηθική και οικονομική ζημιά στους Έλληνες πολίτες. Ασφαλώς θα διεκδικούμε αποζημίωση για όλα αυτά και επιστροφή όλων των (υπο)κλεμμένων, ξεκινώντας από τα αεροδρόμια.

Θα γελάσουν όλα τα παρδαλά ελληνικά κατσίκια (παρ’ όλη την Πασχαλινή σφαγή τους) αν τους επιβληθούν αποζημιώσεις μεγαλύτερες από όσα ψευδώς τους χρωστάμε! Εδώ οι Αμερικανοί δικαστές κοντεύουν να γονατίσουν την οικονομία της Γερμανίας, εξ’ αιτίας του λογισμικού “υποκλοπής ρύπων”. Όταν “υποκλέπτεται η βούληση” ενός ολόκληρου λαού και αυτός οδηγείται σε ψυχικό και οικονομικό μαρασμό, και σε (υπο)κλοπή της περιουσίας του, πόση πρέπει να είναι η αποζημίωση;

Και σε Grexit να προχωρήσουν, το οποίο αν πραγματοποιηθεί με τους όρους Σόιμπλε, διπλού νομίσματος, χρέος σε ευρώ κ.α. θα γκρεμιστεί ό,τι ακόμα έχει απομείνει οικονομικά όρθιο, το Συνταγματικό αυτό ατόπημα δεν παραγράφεται. Όσοι νομικοί έχετε μέσα σας μια στάλα Ελλάδα μην περιμένετε τίποτα από τους πολιτικούς, όποιοι κι αν είναι αυτοί.

Αν άπαντες οι βουλευτές και καθένας ξεχωριστά, που στρογγυλοκάθονται στα έδρανα της Βουλής σαν αυτή να είναι φέουδο κληρονομημένο από τον πατέρα τους, διέθεταν πατριωτισμό και σεβασμό στο Σύνταγμα, θα είχαν αποτρέψει ή καταγγείλει έντονα, διά της παραιτήσεώς τους έστω και μεμονωμένα, όλες τις Συνταγματικές εκτροπές. Θα είχαν ενημερώσει το λαό για τους κινδύνους μιαςεκ θεμελίων” κατάλυσής του και ηγηθεί αποτελεσματικής αντίστασης, πριν φθάσουμε στην “ολική έκλειψη” του Συντάγματος, τον Ιούλιο-Αύγουστο του 2015.

Η ΕΝΕΛΥΣ καθώς αναπτύσσεται, θα πρέπει να αναλάβει μέρος από το οικονομικό κόστος αυτών των ενεργειών, με εθελοντική εισφορά από τα ανά την Ελλάδα μέλη της. Θα είναι ελάχιστη, επειδή σίγουρα θα θελήσουν να προσφέρουν έναν μικρό “οβολό” πολλοί ακόμα Έλληνες, εφ’ όσον ο στόχος αυτός είναι καίριος. Ασφαλώς όμως απαιτείται και η, έστω και μερική, εθελοντική προσφορά μιας νομικής ομάδας.

Αλλά ας επιστρέψουμε στον αγώνα που έχουν να δώσουν τα μέλη της ΕΝΕΛΥΣ, για να σπάσει η πνιγηρή θηλιά που είναι τυλιγμένη γύρω από το λαιμό του ελληνικού λαού. Το να αποχωρήσουν από τη Βουλή όσοι κατέλυσαν τη Συνταγματική τάξη είναι το πρώτο μέρος του αγώνα. Αλλά με κανένα τρόπο ο αγώνας αυτός δεν πρέπει να μείνει ημιτελής, όπως όλα στην Ελλάδα.

Δεύτερο μέρος του αγώνα είναι το να μην έρθει πάλι στην εξουσία κανένας από αυτούς που, ενεργητικά ή διά συγκατάνευσης, σφετερίστηκαν τη λαϊκή εξουσία, όλα τα τελευταία χρόνια. Έχουν χάσει την “έξωθεν καλή μαρτυρία”, όχι μόνο για το Σύνταγμα, αλλά και για μύρια άλλα. Και κανένας σώφρων πολίτης δεν τους εμπιστεύεται στο παραμικρό.

Δε θα δώσουμε αγώνα για να έχουμε μία από τα ίδια! Πώς θα το καταφέρουμε αυτό; Έχοντας (προ)συνεννοηθεί και (προ)ετοιμάσει μία ομάδα ισχυρών και εγνωσμένης αξίας προσωπικοτήτων. Όχι όμως αμιγούς εκ προσωπικοτήτων, για να μη τυχόν θεωρηθεί από το λαό ως ελιτίστικη και ξένη προς αυτόν. Θα είναι πιο αποτελεσματικό να είναι αναμεμιγμένη με άξιους εκπροσώπους επαγγελματικών τάξεων, που μπορεί να τους εκλέξει η κάθε τάξη σε αυτονομημένες από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες συνεδρίες. Οι καλύτεροι μπορούν θαυμάσια να επιλεγούν και από “μειωμένες απαρτίες”.

Η ομάδα αυτή θα δημιουργήσει έγκαιρα έναν πολιτικό σχηματισμό, για τη ριζική αναδιαμόρφωση της Ελλάδος. Δεν έχει σημασία αν οι το κατά το δυνατόν άριστοι που θα κληθούν στο εγχείρημα, συμφωνούν ή όχι σε όλα. Εφ’ όσον αποκατασταθεί η δημοκρατία, ο λαός θα πρέπει να αποφασίζει για όλα τα σοβαρά θέματα με δημοψηφίσματα. Σημασία όμως έχει, όταν οι πατρίδα τους καλέσει σε ένα υψηλό καθήκον, να πουν “παρών” ή “παρούσα”, έστω και ως σύμβουλοι και καθοδηγητές των νεότερων. Όμως, όλοι μαζί σε έναν ενιαίο πολιτικό φορέα, που θα γίνει “κέντρο έλξης” όλου του λαού.

Η ΕΝΕΛΥΣ, σε συνεργασία με κάθε άλλη αντιστασιακή συλλογικότητα, θα πρέπει να καταβάλει όλη την πρακτική εργασία, αλλά και τους οικονομικούς πόρους, ελάχιστοι μεν αλλά οπωσδήποτε απαιτούνται, για το στέριωμα αυτού του πολιτικού σχήματος. Για τα υπόλοιπα θα φροντίσει ο λαός!

Και για να μη γυρίσουμε ποτέ προς τα πίσω, θα πρέπει λαός και επαΐοντες να φέρουμε σε ισχύ ένα νέο Σύνταγμα, το οποίο να παραδίδει και αμετάκλητα κατοχυρώνει θεσμικά στον πολίτη το πολιτικό του αυτεξούσιο, δηλαδή το να λαμβάνει ο ίδιος όλες τις αποφάσεις για τα μείζονα της ζωής του. Δε νοείται ότι κάποιος είναι ελεύθερος, αν η ελευθερία δεν καλύπτει όλα τα επίπεδα της ύπαρξής του. Και η ισχυρή βάση όλων των εκφάνσεων της ελευθερίας είναι η πολιτική ελευθερία, ο πολιτικός αυτοπροσδιορισμός κάθε πολίτη και συνεπώς ολόκληρου του κοινωνικού συνόλου μέσα στο οποίο ζει και αναπτύσσεται.

Στο πρώτο μέρος αυτού του άρθρου δόθηκε σε ενιαίο κείμενο η Διακήρυξη της ΕΝΕΛΥΣ, οι κανόνες λειτουργίας της, η δήλωση αποδοχής και η αίτηση ένταξης σε τοπική (υπάρχει κενό να αναγραφεί χωριό- πόλη-νομός) συλλογικότητα. Έτσι ώστε να αντιγράφεται εύκολα. Υπογράφοντας το ενιαίο αυτό κείμενο στο αντίγραφό του, δηλώνετε -και είστε- μέλος της. Στη συνέχεια είστε ελεύθεροι να αναζητήσετε άλλα μέλη, ώστε να δημιουργήσετε μία συλλογικότητα. Τόσο απλά!

Όσοι μπορείτε και θέλετε, ας δίνετε στους συμπολίτες σας σε φωτοτυπία τη Διακήρυξη (όχι τους κανόνες λειτουργίας μόνο τη Διακήρυξη, που αν σμικρύνετε λίγο τα γράμματα χωράει σε δύο σελίδες). Ας μην πιείτε εκείνη την ημέρα καφέ. Για την Ελλάδα ρε γαμώτο! Όσοι συμφωνούν σίγουρα θα σας τηλεφωνήσουν ή θα ξεκινήσετε μια συζήτηση και έτσι μπορείτε να δημιουργήσετε την πρώτη εστία συλλογικότητας. Αν διαθέτετε λίγα περισσότερα χρήματα καταχωρήστε την σε κάποιο τοπικό ΜΜΕ της περιοχής σας, (αν τη δεχτεί!), καλώντας τους ενδιαφερόμενους σε εναρκτήρια συνάντηση.

Αυτό το πράττουμε για την πατρίδα (και ότι αυτή περιλαμβάνει) και μόνον, αυτόβουλα, ανεξάρτητα, υπεύθυνα. Ούτε για κάποιο κόμμα ούτε για κάποιον αρχηγό. Είναι ώρα οι Έλληνες να ενηλικιωθούμε, να γίνουμε “μεγάλα παιδιά”, αυτεξούσια. Τόσα χρόνια προσκολλήσεως στους “πατερούληδες” των κομμάτων μόνο όλεθρο και καταστροφή έφεραν σε μάς και την πατρίδα μας. Γιατί όλους τους “εξαρτημένους” τους χρησιμοποιούν για τα δικά τους συμφέροντα άντε και πετώντας τους κανένα κόκκαλο πότε-πότε, μια θεσούλα να ψωμοζήσουν, ενώ αυτοί θησαυρίζουν. Φτάνει πια. Φτάνει.

Και όσοι διάβασαν τη Διακήρυξη της ΕΝΕΛΥΣ και τις επεξηγήσεις που τη συνοδεύουν και διέκριναν ότι η συνολική πρότασή της μπορεί να σπάσει την παγίδα του πολιτικού αδιεξόδου που μάς φέρνει σε θέση αποθάρρυνσης και αδυναμίας, εφ’ όσον μετασχηματίζεται και σε οικονομικό αδιέξοδο, ας την προωθήσουν σε οικείους, φίλους, bloggersαγωνιστές και σε όσα περισσότερα αγωνιζόμενα περιφερειακά μέσα ενημέρωσης και δημοσιογράφους. Επειδή, αν η πρόταση αυτή δεν προβληθεί από μέσα επικοινωνίας που έχουν πρόσβαση σε ευρύ κοινό, δεν πρόκειται να περάσει στον Έλληνα πολίτη με την ταχύτητα που απαιτείται στις παρούσες συνθήκες.

Το θέμα της κατάλυσης του Συντάγματος θα πρέπει να προβληθεί από όσους έχουν αυτή τη δυνατότητα πάλι και πάλι και πάλι. Μόνον έτσι περνάει ένα θέμα στη λαϊκή συνείδηση, με υπομονή και επιμονή. Επειδή, αν δεν περάσει στη λαϊκή συνείδηση, ώστε ο λαός εύστοχα, συλλογικά και οργανωμένα να αντιδράσει, όσο ωραίες αναλύσεις και να γράφουμε στα τρέχοντα και επίκαιρα, απλά ματαιοπονούμε. Και η Ελλάδα χάνεται διαρκώς από έναν “ακήρυχτο πόλεμο”. Όμως, όπως όλοι οι πόλεμοι έτσι και αυτός από τον “άγνωστο στρατιώτη”, το λαό, θα κερδηθεί ή δε θα κερδηθεί καθόλου.

Τέλος, ας μην πει κάποιος ότι δοκιμάστηκαν οι συλλογικότητες (συνελεύσεις γειτονιάς και τόσες άλλες), αλλά δεν έφεραν κανένα σημαντικό αποτέλεσμα. Εδώ υπάρχει μια διαφορά: ένας πολύ συγκεκριμένος πολιτικός στόχος.

Ένας στόχος που, εκτός από τη δυναμική προς επίτευξή του που δημιουργεί, αναπτύσσει ταυτόχρονα μέσα στον απογοητευμένο και αποθαρρυμένο λαό, το αίσθημα ότι έχει δύναμη. Συνεπώς του παρέχει ένα ισχυρό, εστιασμένο πολιτικά και εξαιρετικά συλλογικό (υπεράνω επαγγελματικών τάξεων και κομμάτων) κίνητρο να αγωνιστεί. Ελεύθερα και αυτόβουλα, χωρίς καμιά “κεντρική” εξουσία.

Καλό αγώνα Έλληνα “άγνωστε στρατιώτη” και καλή λευτεριά πατρίδα Ελλάδα!

Τα ιδρυτικά μέλη της ΕΝΕΛΥΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *