Σχόλιο στο άρθρο του κ. Βιλιάρδου: «Το τέλος των μνημονίων» (analyst.gr)

Έστειλα ένα σχόλιο στο άρθρο αυτό, που νομίζω ότι αξίζει να αναρτηθεί και εδώ.

Γράφει ο κ.Βιλιάρδος: «Μπορεί και να κάνουμε λάθος, να είμαστε υπερβολικοί ή και να είναι εσφαλμένη η πληροφόρησή μας- κάτι που πραγματικά ευχόμαστε με όλη μας την καρδιά, αφού διαφορετικά δε θα μπορεί κανένας Έλληνας στο μέλλον να κοιτάζει στα μάτια τα παιδιά του».

Δηλαδή το αν θα μπορούμε στο μέλλον να κοιτάζουμε στα μάτια τα παιδιά μας, θα εξαρτάται από το τι θα αποφασίσουν/πράξουν οι άλλοι για μας και τα εδώ ανδρείκελά τους -όπως πολύ εύστοχα τα χαρακτήρισε ένας σχολιαστής- και όχι από τη δική μας απόφαση/πράξη;

Πότε θα ενηλικιωθούμε εμείς οι Έλληνες; Πότε θα αποφασίσουμε ότι είμαστε πολίτες με δυνατότητα (αν ασκηθεί) ελευθερίας; Ασφαλώς αυτό έχει ένα κόστος. Όπως το να αφήσει κάποιος το χέρι του γονιού και να γίνει αυτεξούσιος έχει ένα κόστος, έχει πολύ μεγαλύτερο κόστος τον να διεκδικήσει κάποιος το πολιτικό του αυτεξούσιο: πρώτα το κόστος της διεκδίκησης και μετά το κόστος της ευθύνης για την πορεία την προσωπική του, των παιδιών του, της οικογένειάς και της μεγάλης οικογένειας, της Πατρίδας.
Επειδή, όταν ο πολίτης είναι πολιτικά ελεύθερος (αυτεξούσιος) η κρίση και οι αποφάσεις του μετράνε γι’ αυτήν την πορεία. Τώρα μας «χειραγωγούν» άλλοι και μας οδηγούν στο όλεθρο. Ώρα να ενηλικιωθούμε πολιτικά και να πάρουμε τη ζωή μας και τη ζωή της πατρίδος μας στα δικά μας χέρια. Δεν είναι τόσο δύσκολο, αν το αποφασίσουμε. Υπάρχουν πάντα δρόμοι προς την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Κανείς δεν μπορεί να τους κλείσει όλους!

Ας θυμηθούμε τον «αθάνατο» Εθνικό μας ποιητή:

Της αυγής δροσάτο αγέρι, δεν φυσάς τώρα εσύ πλιο
των ψευδόπιστων το αστέρι. Φύσα, φύσα το ΣΤΑΥΡΟ.(Τον σταυρό, πάνω στις σημαίες της επανάστασης! Τώρα έχουμε μία σημαία και…μοναδική!)

Κι’εσύ αθάνατη,εσύ θεία, που ότι θέλεις ημπορείς,(που ότι θέλεις ημπορείς!)
εις τον κάμπο, Ελευθερία, ματωμένη περπατείς.

Ματωμένη η πατρίδα μας, ματωμένη κι Λευτεριά της.
Ας την αντρειέψουμε…σαν πρώτα..Μέσα από τα ιερά κόκκαλα των ηρώων μας και τα δικά μας, αν χρειαστεί.
Για να κοιτάζουμε, τώρα και στο μέλλον, τα παιδιά μας με περηφάνεια στα μάτια.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *