Ένας διάλογος και μια πρόταση προς «ανώνυμο τον Έλληνα» IthakaNet.gr

Διάβασα σήμερα, 11.5.2016, στο IthakaNet ένα κείμενο, “ανώνυμου του Έλληνα”, που σάς το παραθέτω, γιατί πραγματικά με εντυπωσίασε. Έχει τίτλο: Λάβαμε μήνυμα: “αρκετά” με τη δήθεν αντίσταση. Και κατόπιν θα γράψω σκέψεις και προτάσεις με βάση το κείμενο αυτό.

Λάβαμε μήνυμα : «Αρκετά» με τη δήθεν αντίσταση

Λίγο πολύ της ίδιας υφής άνθρωποι προσκαλούν σε πορεία, εκδήλωση, συγκέντρωση, οργάνωση, κόμμα ή απόκομμα. Είναι οι εκπαιδευμένοι σε μεθόδους, συμπεριφορές και τρόπους, προερχόμενους από την εσπερία. Όπως τότε μιμήθηκαν την Ισπανία, τώρα μιμούνται τη Γαλλία. Μόνο που τότε το πλήθος ήρθε και το έδιωξαν.
Τούτη την Κυριακή θα είναι μόνοι τους, δίχως το μέγα πλήθος και μέγα πάθος του 2011. Τούτη τη φορά, ο χτυπημένος «εκ των έξω» και «εκ των έσω» λαός θα παραμείνει σπίτι του, κλεισμένος στην απελπισία και την απογοήτευση του. Είτε πάω είτε δεν πάω, θα δω να παίζεται το ίδιο έργο. Ήδη, κάποιοι καλούν σε χωριστές συγκεντρώσεις, όπως κάνουν τα κόμματα στις «ενωτικές» διαδηλώσεις. Ίσως, για να μην πουν στον κόπο να πιάσουν θέση σε χωριστά πλακάκια της ίδιας πλατείας, για να μη διασταυρωθούν με τους «άλλους», για να μη συζητήσουν. Ο καθένας, είναι κάτοχος της μόνης αλήθειας και του μόνου ορθού δρόμου και αρνείται να συγχρωτιστεί και να μολυνθεί από την άλλη «ιδέα». Ακόμα κι αν αποδεχτούν τη δημοκρατία, ως διαδικασία λήψης αποφάσεων, οι δυσαρεστημένοι από αποφάσεις θα στήσουν τη δική τους «πλατεία». Είναι όλοι αυτοί που το 2011 δεν μπόρεσαν ή δεν θέλησαν να μετατρέψουν την πλειοψηφική δυσαρέσκεια σε πλειοψηφική πολιτική δύναμη ανατροπής και απελευθέρωσης.
Και στο τέλος, θα βρίσουν το λαό που δεν συμμετέχει. Αγνοούν ότι η πιο μεγάλη πολιτική  δύναμη είναι αυτοί που απέχουν από τη φάρσα των εκλογών. Είναι εκείνο το 45% που απέχει, δίχως κανείς να αναρωτιέται γιατί και πώς θα γίνει κοινωνός και συμμέτοχος απελευθερωτικής διαδικασίας. ‘Η είναι εκείνο το 61,3%, που ο καθένας θέλει να οδηγήσει κι απ’ άλλο δρόμο.
Με τον τρόπο και τις ιδέες, που μάθαμε, αντιγράφοντας δυτικά ρεύματα, δεν θα συμφωνήσουμε ποτέ για το ποιος είναι κάτοχος του σωστού και πού βρίσκεται η αλήθεια. Η πιθανότητα της ύπαρξης ομόκεντρων και συνεργαζόμενων κύκλων γίνεται αδυνατότητα.

Και τώρα, με αυτά και άλλα, τι κάνουμε; Να αποδεχτούμε τη μοίρα που επιβάλλουν οι οικονομικά και πολιτικά ισχυροί;
Να κάνουμε ένα πάρτι –μια μεγάλη γιορτή. Να την πούμε συνάντηση –ραντεβού για κραιπάλες, αλληλεγγύη και ελευθερία. Να μεθύσουμε με ούζα, κρασιά και τσίπουρα. Ν’ αγκαλιαστούμε μεθυσμένοι, πριν αρχίσουν οι βαριές και βαρετές συζητήσεις, δίνοντας μια υπόσχεση: Να μη χωρίσουμε ποτέ –να νοιαζόμαστε για τον διπλανό μας, όποιος κι αν είναι αυτός. Να μη μας διαλύσουν οι διαφωνίες μας.  Να δώσουμε χώρο στην αλήθεια. Κι ο χώρος της είναι αυτό που έχουμε ξεχάσει: «Το αληθεύειν εστί κοινωνείν».
Να κοινωνήσουμε, να γίνουμε, ξανά, κοινωνία, κοινότητα, δήμος. Να βοηθήσει ο ένας τον άλλον. Οι επιθέσεις των ισχυρών μας υποχρεώνουν σε συνεργασία, συνεταιρισμό και αντάρτικο. Αγώνας με όλα τα μέσα, ακόμα και με τα νόμιμα. Να οργανώσουμε την αποφυγή της φορολογικής λαίλαπας. Να στραφούμε στη δική μας παραγωγή, οργανώνοντας τη μοιρασιά της, Να προστατεύσουμε τους κόπους μας από τη φορολογία και τις περιουσίες μας από την απαλλοτρίωση. Όταν φορολογούν την επικοινωνία, σε κάθε γειτονιά, χωριό και πόλη, να γίνουμε ένα wi-fi. Να παράγουμε από κοινού, να αυξήσουμε και να μοιραστούμε τα κοινά, την ώρα που μας τα κλέβουν όλα.
«Η αγορά είμαστε εμείς». Και στην αγορά γεννήθηκε η δημοκρατία. Να αγορά-ζουμε, αγορ-εύοντας και συζητώντας. Και η αγορά ήταν και είναι στο κέντρο της πόλης. Να ξαναγίνουμε πόλη, χωριό, γειτονιά. Η υπόσχεση του «νοιάζομαι για τον διπλανό μου» να γίνει έγνοια και πράξη καθημερινή. Να ανασυγκροτήσουμε το κοινωνείν, αντί να ψάχνουμε για «κινήματα». Το κοινωνείν είναι κίνηση του ενός προς τον άλλον. Εκεί βρίσκεται και το αληθεύειν.

Απλό και δύσκολο. Μπορούμε; Άμα θέλουμε, μπορούμε. Θέλουμε; Ή μήπως μάθαμε στα εύκολα και νομίζουμε ότι και τα συνθήματα είναι εύκολα. Οι φαντασιώσεις του «ολημερίς κι ολονυχτίς στους δρόμους», «δυο βδομάδες στάσης πληρωμών και η κυβέρνηση πέφτει», «έξοδος από το ευρώ και στον πρώτο χρόνο μόνο δύσκολα», «γενική απεργία», «έφοδος και κατάληψη της βουλής», όλα αυτά και άλλα που σπείρανε στα μυαλά μας είναι ευκολότερες;
Το κοινωνείν θα δείξει τους δρόμους.
Μας κήρυξαν τον πόλεμο και με πόλεμο θα απαντήσουμε. Προϋπόθεση για κάθε νίκη είναι η ενότητα του μεγάλου πλήθους.
Δημοκρατία παντού, αλλά η προϋπόθεση της είναι η ενότητα του λαού. Να ξαναγίνουμε εκκλησία, βασισμένη στην αγάπη και τη φιλία.
Απελευθέρωση, δίχως αγάπη,  δεν υπάρχει.
«οι πραγματικοί επαναστάτες πρέπει να βλέπουν την επανάσταση –εξ αιτίας της δημιουργικής και λυτρωτικής της φύσης- ως πράξη αγάπης…»(Τσε Γκεβάρα)

Μπορούμε; Ας το κάνουμε.
«Κάμε ώστε ο μικρός Κύκλος, μέσα εις τον οποίο κινιέται η πολιορκημένη πόλη, να ξεσκεπάζει εις την ατμοσφαίρα του τα μεγαλύτερα συμφέροντα της Ελλάδας, για την υλική θέση, οπού αξίζει τόσο για εκείνους οπού θέλουν να τη βαστάξουν, όσο για εκείνους οπού θέλουν να την αρπάξουν, και, για την ηθική θέση, τα μεγαλύτερα συμφέροντα της Ανθρωπότητος… Ας φανεί καθαρά η μικρότης του τόπου και ο σιδερένιος και ασύντριφτος κύκλος οπού την έχει κλεισμένη. Τοιουτοτρόπως από τη μικρότητα του τόπου, ο οποίος παλεύει με μεγάλες ενάντιες δύναμες, θέλει έβγουν οι Μεγάλες Ουσίες». (Διονύσιος Σολωμός, από τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»)
«Ανωνύμου του Έλληνα»

Επί τέλους ένα κείμενο που “λέει κάτι”, μέσα στην πληθώρα των αναμασημένων και πολλές φορές άνευ ουσίας σχολίων ανά τα blogs της Επικράτειας. Και όχι απλώς λέει, αλλά με ελάχιστες λέξεις εκφράζει πάρα πολλά και σημαντικά. Είναι το σημαντικότερο κείμενο blogο-σχολιασμού, που έχω διαβάσει εδώ και πολύ καιρό.

Εξαιρετικά σημαντικό και το μήνυμά του: ενότητα μέσα από τη διαφωνία, σχέση μέσα από την ενότητα, αγάπη μέσα από τη σχέση, συλλογικότητα μέσα από την αγάπη, δράση μέσα από τη συλλογικότητα. Αν το κατανόησα καλά αυτή είναι η αλληλουχία που προτείνεται στο κείμενο αυτό. Και καλά το κατανόησα, γιατί αυτή είναι η αλληλουχία του φωτός του Αγίου Πνεύματος, δεν υπάρχει άλλη! Είναι ο δρόμος που οδηγεί στο Φως Του, αλλά και στη νίκη, σε κάθε Νίκη!

Όμως, η ίδια η κοινωνικο-πολιτική πραγματικότητα, που ζούμε εδώ στην Ελλάδα, μάς θέτει μπροστά σε μεγάλα ερωτήματα. Το βασικότερο τέθηκε ήδη μέσα στο κείμενο: πώς αυτό το 45% των Ελλήνων (ίσως τώρα να έχει φθάσει το 55% και παραπάνω) που γενικά “απέχει” πολιτικών πράξεων ακόμα και της ψήφου, το καλείς σε “δημιουργικές δράσεις” αντίστασης, ώστε να εγκαταλείψει την παθητική αποχή;

Ποιο το κάλεσμα-μήνυμα; Με ποια μέσα θα διαδοθεί, αφού ένα blog δε φτάνει, ούτε πέντε, ούτε δέκα; Ποια η οργάνωση; Χρειάζονται οι κατά τόπους συλλογικότητες και με ποιες αρχές θα λειτουργούν; Πώς θα προστατευθούν από τους εγκάθετους; Πώς θα αναπτυχθούν σχέσεις αγάπης και συνεπώς αλληλεγγύης μεταξύ των μελών;

Η ελληνική κοινωνία είναι πολύ μακριά ακόμη από την ιδεατή-ιδανική κατάσταση τού να αληθεύει ο βίος εν αγάπη, μέσα από την ανθρώπινη σχέση. Το να φύγουμε πολύ μπροστά, σε μιαν “άπιαστη”, προς το παρόν, κοινωνική κατάσταση, είναι πολύ θετικό σαν όραμα, αλλά σε αυτήν δεν φτάνεις μα άλματα. Ποτέ ο κοινωνικός και προσωπικός βίος δεν βαδίζει με ασφάλεια προς το ιδανικό τέρμα, αν κάποιος επιχειρεί να τον οδηγήσει εκεί με άλματα.

Το άλμα ενέχει τον κίνδυνο της ασταθούς ισορροπίας στη νέα θέση και άρα τον κίνδυνο υποτροπής στην παλιά ή και πιο πίσω, με πολέμιους αυτούς που δεν ήσαν έτοιμοι να ακολουθήσουν. Ως προς δε το αφετηριακό σκέλος υπάρχει έντονη η πιθανότητα, η κοινωνία να μην κάνει πράξη ένα όραμα, ούτε καν να το ενστερνιστεί, αν δεν είναι “έτοιμη”, δηλαδή σε ανάλογο πνευματικό επίπεδο με το όραμα αυτό.

Τρεις φίλοι μόνο, κάναμε μια πρόταση για δημιουργία ελεύθερων συλλογικοτήτων, που θα μιλάνε για όλα, με στόχο τη Λευτεριά της Πατρίδας μας και θα δρουν με νόμιμους τρόπους και όχι τρόπους βίας. Την πρόταση αυτή θα την βρείτε αναρτημένη στο www.destopan.gr με τίτλο: Η Διακήρυξη της “Ενότητας Ελλήνων προς Υπεράσπιση του Συντάγματος” (ΕΝΕΛΥΣ) και ένα επεξηγηματικό κείμενο.

Αρχική μας πρόθεση ήταν ακριβώς ένας “Δεσμός Συνειδησιακής και Πολιτικής Ανόδου” (ΔΕΣτοΠΑΝ -το άρθρο “το” προστέθηκε, ώστε το ακρωνύμιο να δίνει ένα σημαντικό μήνυμα, που από “σύμπτωση” ήταν σχεδόν καθαρό: ΔΕΣ-ΠΑΝ).

Ωστόσο, διαπιστώνοντας πόσο δύσκολο είναι αυτό και πόσο οι καταστάσεις επείγουν, για να σωθούν τα σωζόμενα (κατά τη γνώμη μας όλα(!), ανήκουμε στους αισιόδοξους ή μάλλον σε αυτούς που πιστεύουν ότι μία μόνο Δύναμη υπάρχει και όποιος της εναντιώνεται αργά ή γρήγορα θα χάσει), αποφασίσαμε να περιοριστούμε στο πολιτικό σκέλος του “Δεσμού” και στην προσπάθεια ενεργοποίησης του “ναρκωμένου λέοντα”, του λαού, με βάση “αφύπνισης” την Αρχή της δημοκρατίας.

Και αυτή διέρχεται μέσα από την υπεράσπιση του ισχύοντος Συντάγματος. Αυτό το Σύνταγμα έχουμε, ατελές ή όχι -δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα να θέσουμε θέμα νέου Συντάγματος, άρα σε αυτό το Σύνταγμα μπορούμε και πρέπει να στηριχτούμε για να αποτινάξουμε τα δεσμά της τυραννίας που μας έχει επιβληθεί.

Εκείνο, όμως που καιρό τώρα βιώνουμε είναι ότι εδώ στον τόπο όπου, πριν από κάποιους αιώνες, ο κάθε απλός πολίτης είχε γνώμη και η γνώμη του μπορεί να υπερίσχυε έναντι άλλων, όσο εξέχοντες ή σημαντικοί να ήσαν αυτοί, τώρα δεν μετράει σχεδόν καθόλου αυτό που λες ή πράττεις, αν δεν είσαι διά-σημος και επ-ώνυμος, αν είσαι ένας κάποιος ά-σημος και “αν-ώνυμος”!

Η πρότασή μας αναρτήθηκε στα “αττικά νέα” και μόνον ένας αναγνώστης επικοινώνησε μαζί μας ανωνύμως για να μάς ρωτήσει: ποιοι είστε σεις (έτσι ευθέως!), που διατυπώνετε αυτήν την πρόταση; Γνωρίζετε εσείς καλύτερα από τον κύριο…-ανέφερε τρία πολύ γνωστά ονόματα. Και από τα γραφόμενά του φαινόταν ότι δεν είχε μπει καθόλου στην ουσία της πρότασης, ούτε καν προσπάθησε να τη γνωρίσει και να την κρίνει ο ίδιος.

Ωστόσο, είμαστε αποφασισμένοι να υπερβούμε τις κάθε είδους δυσκολίες και εμπόδια και να πράξουμε ό,τι περισσότερο μπορούμε για έναν “δεσμό”, έστω και μόνον πολιτικό, έστω και μεταξύ ολίγων Ελλήνων, που θα τον αποδεχτούν. Και ο πολιτικός “δεσμός” , όταν οικοδομείται σε υγιείς βάσεις, ανθρώπινες σχέσεις σφυρηλατεί και μάλιστα πολύ δυνατές. Η απλή κουβέντα στην αγορά, όμως, δεν είναι σίγουρο ότι σφυρηλατεί σχέσεις. Ναι, αν μονιμοποιηθεί και οργανωθεί σε κάποιου είδους συλλογικότητα.

Έχει επανειλημμένα υποβληθεί παράκληση, μέσα από άρθρα μας που αναρτήθηκαν στα “αττικά νέα”, να γίνουν συγκεκριμένες προτάσεις για τρόπους εξόδου από τη σημερινή αποπνικτική πολιτική κατάσταση. Εμείς οι Έλληνες έχουμε πρόβλημα με το συγκεκριμένο. Οι αδρές γραμμές γενικών προτάσεων δεν αρκούν για να ενεργοποιηθεί ο λαός και να γίνουν βήματα πραγματικής ανόδου προς την επιφάνεια, από το βάθος του τέλματος που σήμερα βρισκόμαστε.

Απαιτείται ένας συγκεκριμένος “οδικός χάρτης”. Εμείς προτείναμε την ΕΝΕΛΥΣ. Ας προταθεί ένας καλύτερος κι εμείς μαζί του. Δεν έχουμε καμία προσωπική φιλοδοξία, ούτε καν της επικράτησης του οδικού χάρτη που εμείς προτείνουμε. Είναι όμως ένας χάρτης και μια πυξίδα μαζί, η πυξίδα του Συντάγματος, που δείχνει προς το “ελληνικό” πολικό αστέρι, ίσως μια οδό σωτηρίας στη φουρτούνα που ζούμε.

Η “οδός” εξόδου από την φονική καταιγίδα απαιτείται να είναι συγκεκριμένη. Απαιτείται ένας οδικός χάρτης, που να μπορεί να αποκτήσει την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού ότι αποτελεί αξιόπιστη πορεία προς την έξοδο και συνεπώς να τον κινητοποιήσει. Να κινήσει σε δράση “ωστικής ανόδου” αυτό το 45-55-61,3% που έχει ακινητοποιηθεί.

Τα κόμματα αφ’ ενός δεν έχουν κανένα σχέδιο-οδικό χάρτη εξόδου από την τυραννική κρίση, αναπτυσσόμενο στο εδώ και τώρα, παρά μόνον μελλοντικές προτάσεις αν ποτέ γίνουν κυβέρνηση, αυτά όμως είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Και αφ’ ετέρου, έχουν χάσει πλήρως την εμπιστοσύνη του πιο αξιόλογου τμήματος του ελληνικού λαού. Τους έχουν μείνει μόνον οι ιδιοτελείς και οι υποτελείς.

Ως εκ τούτων, κάνουμε μία πρόταση στον συγγραφέα του κειμένου που βαθιά μάς άγγιξε και σε όποιους φίλους έχει, που σίγουρα σκέφτονται όπως αυτός, (“ο όμοιος τον όμοιο” όπως λέει ο λαός, από το αρχαίο “όμοιος ομοίω αεί πελάζει”), να γίνουμε ένα ζωντανό παράδειγμα “νοιαξίματος και σχέσης” και να ενώσουμε τις δυνάμεις μας σε μια κοινή προσπάθεια. Δε θα είναι δύσκολο, επειδή είναι πάρα πολύ φανερό ότι σκεφτόμαστε παρόμοια, για να μην πω το ίδιο.

Κι αν ο συγγραφέας και οι φίλοι του, δεν βρίσκουν επαρκή την πρότασή μας για την ΕΝΕΛΥΣ, ας την βελτιώσουν κρίνοντάς την ή ας προτείνουν μιαν άλλη. Με αμεροληψία θα την μελετήσουμε και αν δούμε ότι έχει πλεονεκτήματα έναντι της δικής μας, άμεσα θα την εγκαταλείψουμε χάριν της νέας. Ας σκεφθείτε την πρότασή μας και περιμένουμε τις σκέψεις σας στο e-mail: katerina.xatzi14@gmail.com

Με πολύ νοιάξιμο για τον κάθε Έλληνα προσωπικά και για όλους μαζί!

Πάτρα, 12.5.2016.
Κατερίνα Αλεξανδράτου-Χατζηθεοδώρου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *