Η ελληνική κοινωνία υπό επίθεση διάλυσής της.

 

Το παρακάτω άρθρο αναρτήθηκε στα “αττικά νέα”. Το link της ανάρτησης είναι attikanea.blogspot.gr/2016/06/blog-post_565.html

Ελληνική κοινωνία υπό διάλυση… Οι εχθροί της, έχοντας Γνώση τού πώς και του γιατί το πετυχαίνουν, επειδή η Γνώση είναι Δύναμη. Όμως, από εμάς τους Έλληνες λείπει και πρέπει να την (ξανα)βρούμε.

Σήμερα μία μόνον είναι η αξία, ο άξονας ενότητας όλων εκείνων που “ έχουν κλείσει στην καρδιά τους την Ελλάδα”. Είναι αυτή η ΠΑΤΡΙΔΑ, που τη βλέπουμε μέρα με τη μέρα να διαλύεται μέσα από τα χέρια μας όπως ο καπνός, παραδομένη και πουλημένη σαν σκλάβα σε “εχθρικά χέρια”, ντόπια και ξένα.

Η έλλειψη κοινωνικής συνοχής είναι, ομολογουμένως, το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας. Για να εκφραστεί ο οποιοσδήποτε προβληματισμός, θα πρέπει πρώτα να διασαφηνίσουμε την έννοια της κοινωνικής συνοχής, κυρίως για όσους δεν την έχουν καθαρή μέσα στο νοητικό τους πεδίο. Και προς βαθύτερη κατανόηση, θα πρέπει να διασαφηνίσουμε και το αντίθετό της, την κοινωνική διάλυση.

Κοινωνική συνοχή είναι εκείνη η κατάσταση μιας κοινωνίας, (ενός συνόλου ανθρώπων) κατά την οποία τα μέλη της συνδέονται μεταξύ τους με ισχυρούς δεσμούς (η φύση των οποίων μεταβάλλεται ανά τους αιώνες) που τους μεταβάλλουν από σκόρπιες και μεμονωμένες οντότητες σε ενιαίο και οργανικό σύνολο ανθρώπων.

Ο χαρακτήρας “οργανικό σύνολο” είναι πολύ σημαντικός και είναι η ικανότητα της κοινωνίας να δρα ως ενιαίος οργανισμός. Υπάρχει μέσα της ποικιλότητα και καταμερισμός ποιοτήτων, λειτουργιών, δεξιοτήτων και σκοπιμοτήτων, αλλά όλα αυτά συνυπάρχουν και συνεργάζονται αρμονικά, ώστε η κοινωνία να λειτουργεί ως ενιαίος οργανισμός, όπως π.χ. το ανθρώπινο σώμα.

Ως κοινωνία υπό διάλυση θα ορίζαμε όχι το πρωτόγονο αγελαίο σύνολο ανθρώπων, που όμως περικλείει εν δυνάμει το σπέρμα της κοινωνικής συνοχής, αλλά θα ορίζαμε εκείνη την κοινωνία που οι δεσμοί των μελών της, βαθμιαία ή πιο γοργά, σπάζουν, με αποτέλεσμα την αποσύνθεσή της. Όπως ακριβώς συμβαίνει με το φυσικό σώμα μετά το θάνατο, οπότε οι οργανικοί δεσμοί και η πλήρως συντονισμένη εργασία που συνέχουν όλα τα κύτταρα μεταξύ τους, διαλύονται. Κατ’ αναλογίαν, οι κοινωνίες που βρίσκονται υπό διάλυση της συνοχής τους, οδηγούνται σε αποσύνθεση και στο κοινωνικό-ιστορικό τους τέλος.

Ας ρίξουμε τώρα μια σύντομη ματιά στην μέσα στο χρόνο εξέλιξη των εσωτερικών (ενδοατομικών) δεσμών μιας κοινωνίας που δημιουργούν τη συνοχή της. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι το πρωταρχικό πλέγμα τους το ύφανε η αυτής “Μεγαλειότης, η Ανάγκη”. Η ανάγκη των πρωτόγονων ανθρώπων να αμυνθούν “από κοινού” στο επιθετικό ζωϊκό βασίλειο ανάμεσα στο οποίο ζούσαν, δημιούργησε την πρώτη ανθρώπινη μικρή συλλογικότητα.

Στη συνέχεια η ανάγκη να καλλιεργήσουν τη γη, επειδή και αυτό απαιτούσε “κοινή προσπάθεια”, δημιούργησε την εγκατάσταση σε μόνιμο τόπο και αυτό που σήμερα θα το ονομάζαμε “χωριό”. Αργότερα ήρθε η ανάγκη να γίνει η κοινωνία τους δυνατή, ώστε να μπορεί να αμυνθεί έναντι άλλων επιθετικών κοινωνικών ομάδων. Θαρρώ ότι αυτή, μαζί με την ανάγκη να υπάρξει ένας καταμερισμός δεξιοτήτων και λειτουργιών, δημιούργησε την πόλη.

Όμως, “ουκ επ’ άρτω μόνον ζήσεται άνθρωπος…”. Οι κοινωνίες με κύριο άξονα συνοχής την ανάγκη, άρχισαν να αναπτύσσουν και έναν “εσωτερικό” άξονα συνοχής, τον κοινό τρόπο που αντιλαμβάνονταν και βίωναν το “Ιερό” -αυτό που οι άνθρωποι ένιωθαν να τους υπερβαίνει και συνεπώς τους προκαλούσε αισθήματα δέους, προσκύνησης και ικεσίας. Το κοινό βίωμα ως προς το “Ιερό” είναι κατ’ εξοχήν αυτό που γεννάει έναν πολιτισμό, όποια άλλα χαρακτηριστικά και αν πάρει αυτός ο πολιτισμός. Εκτός από τον σύγχρονο Δυτικό “πολιτισμό”, που όχι απλώς δεν έχει γνήσια βιώματα “Ιερού” “και οσίου”, αλλά είναι ενάντιος σε κάθε “Ιερό και όσιο” σε βαθμό παροξυσμού. Τουλάχιστον στο επίπεδο της ελίτ που ηγείται.

Η ανάγκη λατρείας και προσκύνησης του “Ιερού” κάλυπτε μια έμφυτη εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου από τις απαρχές ακόμα του βίου του στη γη, μάλλον όχι στη βάση του φόβου όπως πολλοί ισχυρίζονται, αλλά στη βάση τού να υπερβεί τον πεπερασμένο χρόνο διάρκειας της ύπαρξής του, δηλαδή να υπερβεί τον “φαινόμενο” χώρο και χρόνο και την εξ’ αυτών “φαινομενική” φθαρτότητα της ύπαρξής του. Όλες αυτές οι διεργασίες στην απαρχή της εξελίξεως του ανθρώπου, σίγουρα ήταν αναδυόμενες από άλλα βάθη του εαυτού και όχι από το ενσυνείδητο τμήμα της νόησής του.

Μετά τη δημιουργία της πόλεως αναζητήθηκε, μέσα από πολλές κοινωνικές εμπειρίες και διεργασίες, ένας λειτουργικός τρόπος συνοχής της , δηλαδή ο καλύτερος δυνατός τρόπος να αποτελεί η πόλις ένα “οργανικό σύνολό”, ώστε να εκδηλώνει άριστη κατανομή αρμοδιοτήτων και δεξιοτήτων, αποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση θεμάτων και προβλημάτων και συνεπώς δύναμη. Προέκυψε έτσι η δημοκρατία ως έννοια και ως ζώσα πραγματικότητα. Η δημοκρατία έφθασε σε μια κορύφωση κατά τον 5ον π.Χ. αιώνα, σε συγκεκριμένη φυλή, τους Έλληνες και σε συγκεκριμένο τόπο, την Ελλάδα.

Το “κοινό βίωμα του Ιερού” είναι, νομίζω, το πρωταρχικό ενωτικό στοιχείο μιας κοινωνίας, επειδή γεννάει τον πολιτισμό της, που είναι και αυτός ενωτικό στοιχείο. Το δεύτερο θεμέλιο της κοινωνικής συνοχής είναι η δημοκρατία, η γνήσια και όχι η “τεχνητή μουτσούνα” που επικρατεί σήμερα και της έχει δοθεί σκόπιμα το όνομα “Δημοκρατία”. Και είναι λυπηρό ότι υπάρχουν σήμερα Έλληνες που έχουν τόση άγνοια ή τόση σύγχυση, ώστε να χαρακτηρίζουν τα υπάρχοντα (με ελαφρές παραλλαγές) ολιγαρχικά-απολυταρχικά πολιτεύματα ως Δημοκρατίες!

Στη δημοκρατία οι πολίτες συγκεντρώνονται σε έναν τόπο, όχι για να “σκοτώσουν την ώρα τους”, αλλά για να λειτουργήσουν ως “σύνολο”. Και μόνον το γεγονός της συνάθροισής τους, της εκκλησίας, δημιουργεί ενότητα. Όταν λειτούργησε σε κορύφωση η δημοκρατία στην αρχαία Αθήνα, οι πολίτες όχι μόνον συν-αθροίζονται, αλλά συν-σκέπτονται, (γύρω από ένα θέμα ή πρόβλημα), συν-διαλέγονται, συν-κρίνουν απόψεις που τους παρουσιάστηκαν με ιση-γορία, συν-αποφασίζουν κατά ισότητα ψήφου και όλοι συν-εκτελούν την απόφαση της πλειοψηφίας, έστω και αν αρκετοί είχαν αντίθετη άποψη.

Επειδή οι τότε Αθηναίοι κατανοούσαν πολύ καλά ότι αυτό το θεμέλιο, η υποταγή τους στις αρχές της δημοκρατίας, μαζί με την αφοσίωσή τους στην πολιούχο “θεά-Αθηνά” προσέδιδε στην κοινωνία τους συνοχή. Και όχι μόνον! Αλλά την έφερε σε μια πολιτισμική κορυφή, που κανένας μετέπειτα πολιτισμός δεν μπόρεσε να την ξεπεράσει. Αν η κάθε, με διαφορετικές απόψεις, μειοψηφία σήκωνε μπαϊράκι, (όπως συμβαίνει σήμερα με τις διάφορες “κλισέ-ιδεολογίες” ή μάλλον “ιδεολογίες-δόγματα”) και καλούσε και άλλους να την ακολουθήσουν, γνώριζαν οι Αθηναίοι πολύ καλά ότι η “πόλις” τους θα διαλυόταν στην πρώτη ριπή ενάντιου ανέμου.

Αντανακλάσεις αυτής της κορύφωσης της δημοκρατίας διατηρήθηκαν μόνο σε αυτόν τον λαό, τον ελληνικό, εντός όλων των γεωγραφικών ορίων όπου έζησε, είτε ως αυτόχθων είτε ως επικυρίαρχος. Παρά τούτο, έχασε ακόμη και την εν εσόπτρω αντανάκλαση της δημοκρατίας, αμέσως μετά την απελευθέρωσή του από τον Τουρκικό ζυγό. Τότε αρχίζει ουσιαστικά η αλλοτρίωση της εθνικής-φυλετικής του συνείδησης, η οποία εμπεριείχε και τη δημοκρατική του συνείδηση.

Τόσο πολύ η πλειονότητα των σημερινών Ελλήνων έχει χάσει την αίσθηση τού τι είναι γνήσια δημοκρατία και πώς λειτουργεί που ονομάζει Δημοκρατίες όλα τα σύγχρονα ολιγαρχικά-απολυταρχικά καθεστώτα, άλλο περισσότερο και άλλο λιγότερο. Και τόσο πολύ έχει χάσει την αίσθηση τού πολιτικού αυτεξούσιου και της δύναμής της, που κάποιοι (το σύστημα!) ίσως ετοιμάζονται να την θάψουν οριστικά, καπελώνοντας το ήδη ολιγαρχικό πολίτευμα και πάλι με έναν βασιλιά ή περίπου.

Το βεβαιωμένο, από όσους κοιτάζουν σωστά την Ιστορία, αυτό γεγονός έρχεται σε πλήρη αντίθεση με όσα διακηρύσσουν τα τσιράκια της Νέας Τάξης ότι μετά την επανάσταση του 1821 αποκτήσαμε εθνική συνείδηση, εμφανίζοντας όπως πάντα το μαύρο για άσπρο. Αντιθέτως, ακριβώς τότε αρχίσαμε να αλλοτριώνουμε μαζικά την εθνική/φυλετική μας συνείδηση, μέσα σε μια μιμητική μειονεξία, έναντι του “ευρωπαϊκού πνεύματος” και “πολιτισμού”.

Συνέβαλαν πολλοί σε αυτό το έγκλημα εναντίον του Ελληνισμού, άλλοι ηθελημένα και άλλοι αθέλητα. Σήμερα, δυσανάλογα πολλοί, σε καίρια πόστα ή με “φιλοσοφικές” (τρομάρα μας!) θέσεις , συνεχίζουν ηθελημένα πια και με μεγαλύτερη ένταση το έργο αλλοτρίωσης του Ελληνισμού μέσα στην καθαρά “υλιστική” Ευρωπαϊκή χοάνη.

Η πορεία της Ιστορίας, μετά τη μεσαιωνική περίοδο, δημιούργησε κοινωνίες υπό “κοινή εξουσία” και συγκεκριμένη επικράτεια και αυτά είναι τα σημερινά Έθνη-Κράτη. Έθνη-Κράτη είναι κοινωνίες που είτε βίαια είτε από ανάγκη συνενώθηκαν κάτω από κοινή πολιτειακή δομή και έκτοτε ανέπτυξαν δεσμούς συνοχής στη βάση της μετέπειτα κοινής ιστορικής τους διαδρομής, των κοινών συμφερόντων και της ανάπτυξης “κοινής θέασης του Κόσμου” άρα κοινού “πολιτισμού”, έστω και σε εισαγωγικά.

Ως εκ τούτου, δημιουργεί κάποια σύγχυση το γεγονός ότι τα Έθνη-Κράτη δημιουργήθηκαν μετά το τέλος των Μέσων χρόνων και της φεουδαρχίας, άρα πώς μπορεί να έχει ένας λαός εθνική συνείδηση πριν από τη δημιουργία τού Κράτους του; Το ερώτημα το θέτουν εντελώς παραπλανητικά τα τσιράκια της Ν.Τ.Π. “παίζοντας” με τις λέξεις Κράτος, έθνος και εθνική συνείδηση. Οι Έλληνες είχαν μέχρι πρόσφατα ισχυρή συνείδηση των κοινών τους βιωμάτων που γέννησαν, σε χρονική συνέχεια, την ιδιαίτερη ταυτότητά τους, παρ’ όλο τον πόλεμο που διεξαγόταν εναντίον αυτής της ταυτότητας.

Αν αυτή τη συνειδητή επίγνωση της ταυτότητας την ονομάσουμε εθνική συνείδηση αυτό δεν έχει καμιά σημασία, γιατί είναι απλώς ένας χαρακτηρισμός, ένα συμβατικό όνομα για μια υπάρχουσα πραγματικότητα. Η πραγματικότητα έχει σημασία όχι το όνομα που της δίνουμε. Θα μπορούσε κάλλιστα να ονομαστεί ελληνική ταυτοτική συνείδηση. Και με αυτό το όνομα καταδηλώνεται, χωρίς καμιά αμφισβήτηση, το ιστορικό της βάθος.

Όμως εμφανίζεται δυναμικά ένα καίριο ερώτημα. Γιατί η άρχουσα ομάδα, η ελίτ, της Ν.Τ.Π. επιδιώκει τη διάλυση της συνοχής των κοινωνιών, πρώτα δε και κύρια τη διάλυση της ελληνικής κοινωνίας; Και πώς το πετυχαίνει αυτό; Η απάντηση είναι σχετικά απλή: επειδή οι κοινωνίες που έχουν διαλύσει τους άξονες (δεσμούς) συνοχής μεταξύ των μελών τους δεν έχουν καμία δύναμη. Θα παρομοιάζαμε μία κοινωνία με ισχυρούς άξονες συνοχής (που συνήθως συγκλίνουν σε έναν) με μια ατσάλινη ράβδο και τις κοινωνίες υπό διάλυση με μια ποσότητα νερού.

Οι πρώτες δεν “λυγίζουν”, βρίσκουν πάντα τρόπο να καταστρέφουν τους επιτιθέμενους, -ας αναλογιστούμε τους Περσικούς πολέμους. Οι δεύτερες είναι χύδην στις διαθέσεις του “επιτιθέμενου” να τις “σχηματοποιήσει” μέσα στην “υδρία” του, χυμένη στο καλούπι που έχει προγραμματίσει, μεταλλάσσοντας εύκολα τα μέλη τους σε δούλους πολλών αναβαθμών.

Και συμβαίνει το εξής παράδοξο. Η μόνη “αξία” που δεν δημιουργεί ενότητα σε μια κοινωνία, αλλά διάσπαση και διάλυση και πλήρη εξατομίκευση (ο καθένας για τον εαυτό του και με τον εαυτό του!) είναι η “αξία” χρήμα ή γενικά η “ύλη ως απόκτημα”. Ακόμα και μια “πέτρα-ύλη”, αν κάποια κοινωνία την ανάγει σε “ιερή αξία” και τη λατρέψει, αυτό θα της δημιουργήσει ενότητα.

Η λατρεία όμως της ύλης ως “κατά-κτηση και από-κτημα” φέρνει τον άνθρωπο εναντίον του ανθρώπου, δημιουργεί την κοινωνία της “ανθρωποφαγίας”, κάτι χειρότερο από ζούγκλα, όπως ακριβώς τη βιώνουμε σήμερα. Ακόμα και το πιο άγριο ζώο στη ζούγκλα, όταν δεν πεινάει δεν σκοτώνει. Ο άνθρωπος σκοτώνει μόνο και μόνο για να συσσωρεύσει “ύλη”, που στην παρούσα ζωή του ποτέ δεν θα “καταναλώσει”, αλλά όμως την μεταβάλλει σε δύναμη καταπίεσης και εκμετάλλευσης των συνανθρώπων του.

Ακολουθεί, όμως, ένα δεύτερο ερώτημα. Έχει καταφέρει η ελίτ της Ν.Τ.Π. να σπάσει πλήρως την κοινωνική συνοχή του ελληνικού λαού; Εδώ έχει εφαρμογή η λαϊκή ρήση: ήτανε στραβό το κλήμα, τό ‘φαγε κι η κατσίκα και τελειώσαμε! Το κλίμα ήτανε στραβό γιατί είχε από χρόνια διεισδύσει μέσα στον ελληνικό λαό το κυρίαρχο βίωμα του ανθρώπου της Δύσης: “κατα-κτώ” και επεκτείνομαι αενάως, μέχρι να “απο-κτήσω” τα πάντα, τη γήινη (ίσως και πλανητική) φύση και όλο το πλήρωμα αυτής.

Ο πιο αδύναμος δυτικός άνθρωπος περιόρισε το βίωμα αυτό σε έναν “ευδαίμονα καταναλωτισμό” του τύπου “κι άλλο κι άλλο κι άλλο”, χωρίς τέλος και χωρίς κορεσμό, παρά μόνον αν αναγκαζόταν από τα οικονομικά του όρια. Οι δυνατοί “κατακτητές” της “ύλης” όμως γίνονταν όλο και πιο δυνατοί, χωρίς περιορισμό και χωρίς όριο, εφ’ όσον το κυρίαρχο “ πολιτισμικό μότο” ήταν και είναι: επέκταση και κατάκτηση χωρίς περιορισμούς και όρια.

Οι “φίλοι της ελευθερίας” (παλαιο-φιλελεύθεροι νεο-φιλελεύθεροι και “νεο-αγοραίοι”!) δεν ανεχόντουσαν κανένα περιορισμό στις δραστηριότητές τους, ενώ οι ίδιοι συνειδητά εξύφαιναν την υποδούλωση όλων των άλλων, των πιο αδύναμων ατόμων, κοινωνικών στρωμάτων και στη συνέχεια κοινωνιών στο σύνολό τους. Και κατέληξαν να έχουν βάλει στόχο ολόκληρη την ανθρωπότητα! Ο εσμός της “κρυφής εξουσίας”, που λειτουργεί πίσω από όλες σχεδόν τις Δυτικές(!) εξουσίες και που προσκυνά το σκοτάδι της δαιμονικής συνείδησης αντί του φωτός της Θείας, ετοιμάζεται να επιπέσει και να καταπιεί την ανθρωπότητα. Δεν είναι αποφασισμένος να χάσει “τη γη και το πλήρωμα αυτής”, από την ύλη ως την ψυχή των ανθρώπων, με κάθε τίμημα, ακόμα και με έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Άραγε θα τα καταφέρει; Από την αντίδραση των λαών εξαρτάται. Και των Ελλήνων!

Στο β.Μέρος αυτού του άρθρου θα προσπαθήσουμε να διερευνήσουμε πώς έφαγε η “κατσίκα” το ελληνικό κλήμα -και εξακολουθεί να το τρώει μέχρι να μη μείνει ούτε ρίζα από αυτό. Επίσης, τι κάνει ο Πρόεδρος Πούτιν για να αυξήσει τη συνοχή του Ρωσσικού λαού και μέχρις ώρας τα καταφέρνει πολύ καλά, γι’ αυτό και τον μισούν θανάσιμα, βέβαια και για άλλους λόγους. Ως προοίμιο του β. Μέρους και για να μην “τα βλέπουμε όλα μαύρα”, τα παρακάτω:

Πολλοί αναρωτιόμαστε γιατί δεν αντιδράει ο ελληνικός λαός σε όλα όσα υφίσταται από τη Ν.Τ.Π. Μα πώς; Πώς να δημιουργηθεί ενότητα, άρα δύναμη, όταν μέσα σε αυτόν τον λαό επικρατεί η πλήρης εξατομίκευση, κατά τα πρότυπα του Δυτικού πολιτισμού; Έχουν διαλυθεί εκείνοι οι δεσμοί που γεννούν συν-άθροιση και συν-απόφαση, οπότε “το άτομο” αισθάνεται -και είναι- “μόνο του”. Οι οικονομικές διεκδικήσεις διάφορων επαγγελματικών συντεχνιών δεν έχουν καμία δύναμη να ενώσουν. Εξατομικευμένες (κατά κλάδο) είναι και αυτές και λειτουργούν μόνο σε υλιστική βάση και συχνά με σάπια ηγεσία.

Όμως υπάρχει εκείνη η αξία, ο άξονας ενότητας όλων εκείνων που “ έχουν κλείσει στην καρδιά τους την Ελλάδα”. Είναι αυτή η ΠΑΤΡΙΔΑ που τη βλέπουμε μέρα με τη μέρα να διαλύεται μέσα από τα χέρια μας όπως ο καπνός, παραδομένη και πουλημένη σαν σκλάβα σε “εχθρικά χέρια”, ντόπια και ξένα. Με άλλα λόγια εκείνο που μπορεί σήμερα να ενώσει τον ελληνικό λαό είναι η αγάπη για την Πατρίδα του και συνεπώς ένας κοινός αγώνας να ανακτηθεί η εθνική κυριαρχία που όλα τα πολιτικά υποχείρια της Ν.Τ.Π. την έχουν εκμηδενίσει. Θα έλεγα ότι την έχουν οδηγήσει σε στάθμη κάτω τού μηδενός, επειδή στοχεύουν σε γενοκτονία και μέχρι ώρας την πετυχαίνουν. Πολλές χώρες έγιναν αποικίες άλλων, αλλά δεν οδηγήθηκαν σε γενοκτονία οι λαοί τους.

Και όλα αυτά γίνονται με την ενέργεια και την συνέργεια των πολιτικών “μας”, που ακόμα τους ανεχόμαστε στο Κοινοβούλιο να μάς εξαπατούν αισχρά και να μάς διαλύουν, ως άτομα και ως Ελληνισμό. Σκουπόξυλα δεν έχουμε στα σπίτια μας βρε παιδιά, “να τους πάρουμε με το σκουπόξυλο”, όπως έλεγε η γιαγιά μου; (Τότε ήσαν ξύλινο και είχε δύναμη). Αν μη τι άλλο, “η επανάσταση του σκουπόξυλου” θα είχε μεγάλη πλάκα!

Και επειδή ο ελληνικός λαός , παρ’ όλα τα βάσανά του, κρατάει το χιούμορ του, για την πλάκα και μόνο θα μπορούσε να βγει έξω με “σκούπες” και σκουπόξυλα, αυθόρμητα, περιπαικτικά, Αριστοφανικά. Καμία σχέση με αυτό το “εκ των άνω” υποκινούμενο “παραιτηθείτε”. Γιατί να παραιτηθούν; Επειδή τους το ζητάνε οι εναλλασσόμενοι σ’ ένα στημένο παιχνίδι; Μα τώρα είναι η σειρά τους να έχουν στα πόδια την μπάλα. Και τι μπάλα! “Χρυσομαζώχτρα”!

Ας μην ξεχνάμε ότι σε ένα στημένο παιχνίδι τα πάντα είναι στημένα, οπότε δεν είναι καθόλου απίθανο αυτό το “παραιτηθείτε” να έχει στηθεί με τον πολύ ύπουλο στόχο να εκτονώσει, να καθηλώσει και να απογοητεύσει τη γνήσια λαϊκή ορμή, που όσο πάει γιγαντώνεται: “Ουστ από την πατρίδα μας ρε αρχι-πιόνια της Ν.Τ.Π.” Έτσι μιλάει ο λαός και όχι με αυτό το αίτημα- καρικατούρα: παραιτηθείτε!
Τελικά όμως πού ξέρεις, από μια πλάκα μπορεί η λαϊκή ορμή να βρει το δρόμο της. Ποιος τολμηρός θα δώσει το σύνθημα: “Βγείτε όλοι έξω με τις σκούπες”. Ειδικά σαν συμβολισμός είναι αχτύπητος, ξεπερνάει και αυτόν της άδειας κατσαρόλας!

Κατερίνα Χατζηθεοδώρου
μέλος της ΕΝΕΛΥΣ (www.destopan.gr)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *