Monthly Archives: Ιούνιος 2017

Κάλλιον το προλαμβάνειν ή το θεραπεύειν

Σε πρόσφατη αρθρογραφία αναφέρθηκε ότι 6 εκατομμύρια Έλληνες είναι αποφασισμένοι να χύσουν κάθε σταγόνα του αίματός τους και να πολεμήσουν τους Τούρκους. Και μου γεννήθηκε η απορία: αν πράγματι συμβαίνει έτσι, τότε γιατί δεν “πολεμάνε” εδώ και τώρα ενάντια στους εσωτερικούς εχθρούς, την πολιτική ηγεσία και τους οικονομικούς και δικαστικούς πάτρωνές της, που έχουν φέρει σε κατάσταση πλήρους αδυναμίας την πατρίδα μας, γεγονός που την καθιστά άκρως ευάλωτη στον Τουρκικό επεκτατισμό; Έτσι ώστε να ισχύσει : “κάλλιον το προλαμβάνειν ή το θεραπεύειν”.

Τα δυο σχοινιά σωτηρίας του Ελληνικού λαού

Πλανάται, εκπεφρασμένο ή όχι, ένα καίριο ερώτημα μέσα στο νου όλων όσων αγαπούν την ιερή αυτή πατρίδα και επιθυμούν να βγει από την παγίδα θανάτου που της έχουν στήσει: γιατί δεν αντιδρούν οι Έλληνες στα όσα τους συμβαίνουν; Περιττό να απαριθμηθούν μία ακόμη φορά, γιατί τα γνωρίζουμε όλοι και μάλιστα από προσωπική εμπειρία.

Μία εξαιρετικά σημαντική αιτία της κατάστασης αυτής είναι οι πολύ επιτυχημένες μέθοδοι χειραγώγησης που εφαρμόστηκαν στην ψυχονοητική υπόσταση των Ελλήνων.

Γιατί “σκοτώνουν τ’ άλογα πριν γεράσουν”;

Γιατί, άραγε, στην Ελλάδα σκοτώνουν τ’ άλογα πριν γεράσουν;
Ήρθε προχθές στο νου μου αυτό το ερώτημα. Γιατί η γερμανο-ευρωπαϊκή ελίτ (αρραγές υποσύνολο της παγκόσμιας) “σκοτώνει” τα εγχώρια πολιτικά της άλογα πριν “γεράσουν”, πριν μακροημερεύσουν στην εξουσία, ολοκληρώνοντας τουλάχιστον την προβλεπόμενη από το Σύνταγμα τετραετία; Αφού “τα” εκάστοτε εκτελούν κατά γράμμα το πρόγραμμά της, το πρόγραμμα της γενοκτονίας των Ελλήνων;

Η Αριστερά άραγε περιθωριοποιείται οριστικά… και ποια η εναλλακτική;

Αυτές τις σκέψεις διάβασα την Τρίτη, (6.12.’16) : “Το “αντισύστημα” είναι το επόμενο βήμα του συστήματος… Δηλαδή μια νέα, ακόμα πιο άγρια μορφή του καπιταλισμού… οι λέξεις “καπιταλισμός” και “αριστερά” αποτελούν δύο κυριολεξίες, που η κυρίαρχη προπαγάνδα αποφεύγει να χρησιμοποιεί, βάζοντας στη θέση τους όρους και λέξεις που βοηθούν στη χειραγώγηση των πολιτών, όπως σύστημα, αντισύστημα, λαϊκισμός και άλλες. Κι έτσι η παγίδα γίνεται τέλεια.”

Τις διάβασα στο διαδίκτυο σε ένα άρθρο γραμμένο από μία εξαιρετικής γραφής “αριστερή πέννα” που ιδιαίτερα εκτιμώ για την ευρυμάθεια και την ευθυκρισία της, αλλά δε θα αναφέρω ποια είναι για να μη

Ο αυτοκράτορας “παρτάλι”

Απόλυτος κυρίαρχος λοιπόν στο κόμμα του ο Α. Τσίπρας. Ποιο κόμμα; Αυτό που το έκοψε και το έραψε στα μέτρα του, τα μέτρα του ασίγαστου πάθους για εξουσία και του ασίγαστου πόθου να υπηρετήσει τα “αφεντικά” του πλανήτη, τα αφεντικά του. Και αυτό το πάθος, με συνέπεια να μετέχουν και στον ίδιο πόθο, το μοιράζεται το 95% των μετεχόντων στο 2ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ (του ποιου;) και τον έχρισε αυτοκράτορά του.

Και καλά να υπάρχει ένα τέτοιο πάθος για εξουσία, αν ο ηγέτης μπορεί ταυτόχρονα να είναι χρήσιμος στο λαό του. Αν τον ανεβάζει όλο και πιο ψηλά πολιτισμικά, συνειδησιακά, οικονομικά, οργανωτικά. Αν

Μια εξαφανισμένη κοινωνική κατάσταση ζητείται και πάλι

“Όλοι για όλους και όλοι για τον ένα” είναι μια κοινωνική κατάσταση που έχει χαθεί από την Ελλάδα. Είναι το αποτέλεσμα της διάλυσης της κοινωνικής συνοχής. Και δεν είναι στόχος του παρόντος άρθρου να αναλυθούν οι αιτίες της, για τις οποίες εξ’ άλλου έχουν γραφτεί πολλά.

Ο καθένας νοιάζεται για το άτομό του και το στενό οικογενειακό του περιβάλλον, τη δουλειά του (αν έχει!) και ως ένα σημείο για τον επαγγελματικό κλάδο στον οποίο ανήκει. Και αδιαφορεί πλήρως για τους άλλους ανθρώπους ή κλάδους.

Το λιοντάρι βρυχάται όλο και πιο δυνατά… Γιατί άραγε;

Ο Ρ. Τ. Ερντογάν κλιμακώνει διαρκώς την ένταση με την Ελλάδα, με συνεχείς δηλώσεις αμφισβήτησης των συνόρων και διεκδίκησης ελληνικού εδάφους, υποστηριζόμενες από στρατιωτικές ενέργειες που δηλώνουν ανάλογη αμφισβήτηση. Μοιάζει σαν ένα λιοντάρι που βρυχάται όλο και πιο δυνατά, όλο και πιο επικίνδυνα…

Μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε για τον στόχο αυτού του όλο και πιο δυνατού βρυχηθμού της τουρκικής ηγεσίας, πλην βέβαια του εσωτερικού στόχου να συσπειρώσει τον τουρκικό λαό και να