Μια διαδικτυακή «στιχομυθία», που αγγίζει συναισθήματα.

Το άρθρο “ Η κρυπτο-φασιστική μέθοδος του Συστήματος που μεταλλάσσει την ανθρωπότητα” έλαβε ένα σχόλιο στην ανάρτησή του στο “Ας μιλήσουμε επιτέλους” (εδώ), που κυριολεκτικά μου έφερε δάκρυα στα μάτια. Αποτυπώνει τον ΕΛΛΗΝΑ, που όταν είναι γνήσιος, όσο πιο μακριά από την πατρίδα βρεθεί, τόσο πιο Έλληνας γίνεται και αισθάνεται. Το αναρτώ ως κύριο άρθρο για να το χαρείτε κι εσείς, μαζί με τη δική μου απάντηση, που ήταν λιγάκι “τεμαχισμένη” σε δύο συνεχόμενα σχόλια.

Το σχόλιο:

Συγχαρητηρια, και σας ευχαριστω, εχετε τοσο μα τοσο δικιο! Τον εχω ζησει τον μηχανισμο χρονια τωρα στην Αμερικη, οπου διδασκω Ανθρωπιστικες Σπουδες –αλλα «με την Ελλαδα ξυπναω και κοιμαμαι»… Χρειαζεται δυναμη και Πιστη, κι ας εργαστουμε ο καθενας οπως μπορει για την αφυπνιση των μικρων μας κυκλων, ιδιαιτερα οσοι απο μας ειναι δασκαλοι στην ψυχη. Δεν ειναι μονο η εθνικη παρακμη, αλλα και η παρακμη της προσωπικης και κοινωνικης μας ζωης. Το ηθικο υφαδι του Ελληνισμου, για το οποιο μιλησαν οι ποιητες μας, ξηλωνεται σιγα σιγα καθε μερα. Φοβαμαι πως θ᾽αργησουμε ν᾽αντιδρασουμε συλλογικα, γιατι ζουμε την εμπειρια μιας συλλογικης ῾ακηδιας᾽. Η καθημερινη μεριμνα, ο μοχθος και η καταθλιψη μας εχουν εξαντλησει. Εχουμε δε ξεχασει πως ν᾽αντλουμε δυναμη απο την προσευχη, και δυστυχως, τη σχεση μας με το Θεο την αντιμετωπιζουμε σαν ξενη γλωσσα. Γι᾽αυτο ειναι σημαντικες οι ῾μικρο-κοινοτητες᾽ για αλληλοστηριξη και επαγρυπνιση, να μπορεσουμε ν᾽αντισταθουμε στο ῾αδιανοητο,᾽ωστε να μην φτασουμε στην αποδοχη και την νομιμοποιηση της τερατωδιας. Κι ας προσευχηθουμε για την ωρα του συλλογικου ξεσηκωμου, οπου «θα σηκωθει η ψυχη να δωσει ρευμα… να τιναχτεί σαν μαύρο πνεύμα η τρομερή μας η λαλιά…» Δεν μπορει, κατι μας εχει ακομα απομεινει!

Η απάντηση:

ΕΛΛΗΝΑ που ζεις μακριά μας, το σύντομο σχόλιό σου είναι πολύ ουσιαστικό και από τα καλύτερα δυνατά. Και μόνο από αυτά τα λίγα λόγια μπορώ να σου πω ότι σε αισθάνομαι όχι απλώς συμπατριώτη, αλλά αδελφό.
Είναι κρίμα που ενώ τόσοι Έλληνες βρισκόμαστε σε ένα σχεδόν αδελφικό επίπεδο (τόσο μεγάλη είναι η ταύτιση απόψεων), δεν μπορούμε να αυτο-συντονιστούμε και να δράσουμε αποτελεσματικά για το καλό της πατρίδος μας.
Το σχόλιό σου θα το αναρτήσω και στο «Δες το Όλον», βέβαια με αναφορά στην παρούσα ανάρτηση ως πηγή. Αλλά και θα το αναγνώσω σε μία μικρή ομάδα που έχουμε φτιάξει στην πόλη που μένω, μήπως και μπορέσουμε να ξεφύγουμε από την αδράνεια που έχει κατακυριεύσει όλους μας.
Αν έχεις κι άλλες σκέψεις, οποιεσδήποτε, μπορείς να τις στείλεις στο άνω ιστολόγιο και θα τις αναρτήσω ως κύριο άρθρο. Αλλά και άλλα ιστολόγια, για να μη μιλήσω συγκεκριμένα, νομίζω ότι μετά χαράς θα αναρτούσαν ένα (ή πολλά) άρθρο δικό σου, με τις όποιες -σίγουρα δημιουργικές- σκέψεις σου. Να είσαι καλά και με το καλό να γυρίσεις στην ΠΑΤΡΙΔΑ.

ΕΛΛΗΝΑ και αδελφέ, που ζεις και διδάσκεις Ανθρωπιστικές Σπουδές στις ΗΠΑ, επανέρχομαι για να σου πω αυτά τα λίγα λόγια.
Πολλοί που πονάμε αυτήν την πατρίδα, ψαχνόμαστε αυτόν τον καιρό γιατί δεν αντιδρούν οι Έλληνες σε όλα όσα συμβαίνουν. Έδωσες στο σχόλιο σου κάποιες, εκ των ενόντων, απαντήσεις που σίγουρα είναι σωστές:η καθημερινή μέριμνα, ο μόχθος, η κατάθλιψη…θα μπορούσαμε ασφαλώς να προσθέσουμε και τις αλλοιώσεις που έχει επιφέρει στην ψυχή του το Σύστημα δια των πανίσχυρων μεθόδων χειραγώγησης, που έχει ασκήσει επάνω του με εξαιρετική επιτυχία. Όμως, ίσως υπάρχουν ακόμα πιο βαθιές αιτίες. Σαν μελετητής του Ανθρώπου που είσαι βοήθησε, όσο μπορείς και με όποιον τρόπο εσύ κρίνεις, να κατανοήσουμε γιατί ο Έλληνας μοιάζει να έχει «παραδοθεί στη μοίρα του».
Όχι για να αρκεστούμε στο ερώτημα και την απάντησή του, αλλά επειδή η ολοκληρωμένη απάντηση είναι το κλειδί που ίσως ανοίξει μια πόρτα, ή έστω ένα παράθυρο, για να φυσήξει σε τούτη την ιερή γη, ο δροσερός αέρας της Λευτεριάς και σιγά σιγά να καθαρίσει την πολιτική «μπόχα» που μας έχει πνίξει.
Αν όλοι μαζί στοχαστούμε και προσευχηθούμε, είμαι σίγουρη ότι οι απάντηση, αλλά και, με την κατάλληλη δράση, η αναγκαία εκ βάθρων αλλαγή  θα έρθουν. Είθε.

2 Responses to Μια διαδικτυακή «στιχομυθία», που αγγίζει συναισθήματα.

  1. Ο/Η Μαρια λέει:

    Αδελφια, ειμαι ΕΛΛΗΝΙΔΑ, και σας ευχαριστω. Κυρια Χατζηθεοδωρου, με τιματε και με συγκινειτε επισης. Δυστυχως, παρα τα χρονια των σπουδων και της διδασκαλιας μου, δεν διαθετω την απαιτουμενη σοφια να προτεινω μεθοδους και συστηματικους τροπους με τους οπους θα δουμε αμεσο και δραματικο αποτελεσμα στην Ερημη Χωρα. Ερευνωντας το παρελθον με τρυφεροτητα και πιστη, εμαθα να βλεπω και ν᾽αναγνωριζω ῾πως εγινε το κακο᾽ για να θυμηθουμε τον Σεφερη, και γιατι επαναλαμβανεται… «Η κρυπτο-φασιστική μέθοδος του Συστήματος που μεταλλάσσει την ανθρωπότητα» ανθει στις χωρες των Λωτοφαγων. Η επιθεση μας βρηκε στον υπνο, κι ενω για δεκαετιες ειχαμε ασκηθει στην διαβρωτικη τεχνη της Λησμονιας. ῾Η Μνημη οπου την αγγιξεις πονει᾽, ξεφορτωθηκαμε την μνημη, για να μην ποναμε, κι ετσι τυφλωθηκαμε μπροστα στην Α-Ληθεια. Πιστευω στην μακροπροθεσμη δυναμη της σωστα δομημενης Παιδειας, αλλα και στην διδασκαλια σε μικρες κοινοτητες, οπως την πρωτοδιδαχθηκα απο την ηρωικη δασκαλομανα μου, στο ακριτικο Αιγαιο του ᾽60 –ας ειναι ελαφρυ το χωμα που την σκεπαζει. Αυτο το Κρυφο Σχολειο ειναι η μονη μας ελπιδα. Η Πατερικη Παραδοση και το Μοναχικο ηθος θα μας βοηθησουν να ᾽ισιωσουμε᾽τον στραβωμενο χαρακτηρα μας, και να μιλησουμε σταρατα στα παιδια μας. Πιστευω πως το περιμενουν και το λαχταρουν, αλλα δεν ξερουν πως να το εκφρασουν, και καταφευγουν στο θυμο, και στις εισαγομενες τεχνικες διαμαρτυριας και῾αλληλεγγυης᾽που καταληγουν να υπηρετουν το Συστημα που περιγραφετε. Η, χειροτερα, στην παραιτηση, και στις ναρκισσιστικες δοκιμες ναρκης του αλγους… Προσωπικα, θεωρω την καταθλιψη που μπορει να οδηγησει στην παραιτηση η την απελπισια το χειροτερο εμποδιο. Εκει να θυμομαστε την Ησυχαστικη μας Παραδοση. Κι αν δεν ειναι μπορετο ν᾽ανατρεξουμε στη Φιλοκαλια, μπορουμε πανευκολα να καταφυγουμε στην ευλογημενη σοφια του Αγιου Παισιου, το δωρο που ο Θεος προκατεβαλε στο Εθνος μας για να στηριχτει και να μπορεσει ν᾽αντεξει ΤΩΡΑ…
    Η σειρα των ΛΟΓΩΝ του Γεροντος Παισιου του Αγιορειτου πρεπει να βρεθει σε καθε Ελληνικο σπιτι που νοιαζεται γι᾽αυτα που μας πονανε, και, καποτε, οταν αποχτησουμε ελευθερη Πατριδα, να μελετωνται διπλα στον Μακρυγιαννη, τον Σολωμο και τον Παπαδιαμαντη. Με προετοιμασια και συναισθηση — για οσους αντεχουν και μετανοια — ειθε να προσελκυσουμε ξανα τη Χαρη του Θεου. Αυτη ειναι η ενεργεια που θα ῾δωσει το ρευμα᾽στην ψυχη μας να σηκωθει, και στη συλλογικη μας οντοτητα τη δυναμη να απεγκλωβισει την τρομερη λαλια μας, απο τα εγκατα που την κραταμε εξοριστη. Ο Θεος μαζι σας, με την Πατριδα και το Γενος μας, και με ολοκληρη την Οικουμενη!

    • Ο/Η katerinadestoolon λέει:

      Μαρία, το σχόλιο σου και την απάντησή μου, ως πρόλογό του, θα την δεις σε ιδιαίτερο άρθρο με τον τίτλο: Αιγαιοπελαγίτικα «άνθη»…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *