Η καταιγίδα που έρχεται στην Εκκλησία της Ελλάδος.

Η καταιγίδα ή μάλλον η θύελλα που έρχεται στην Εκκλησία της Ελλάδος, ήδη ξεκίνησε. Ξεκίνησε με τη βοήθεια του οικουμενιστικού HAARP που κρατά στα χέρια του ο “Πατριάρχης” Βαρθολομαίος, ο οποίος ως γνήσιος σκυταλοδρόμος της Πανθρησκείας πήρε τη σκυτάλη από τους προκατόχους του και τρέχει το θέμα με όλες του τις δυνάμεις, ευελπιστώντας να καταφέρει “να κόψει αυτός το νήμα”: το νήμα της Ορθοδόξου πίστεως, του Κυρίου και των Αγίων μας.

Η καταιγίδα που πλησιάζει φάνηκε από τις πρώτες αστραποβροντές στον ορίζοντα της Ορθοδόξου Ελλαδικής Εκκλησίας. Άστραψε και βρόντηξε ο Μ. Αργολίδος εναντίον του Μ. Πειραιώς και το αντίστροφο. Στη συνέχεια ο Μ. Αργολίδος έδωσε τη σκυτάλη σε ένα πνευματικό του παιδί, που με γραπτό λόγο ξεπέρασε όλα τα όρια. Και αυτός ήταν ένας διάλογος “ανοιχτός” στους πιστούς. Τι έρχεται, άραγε;

Πόσο βαριά θα είναι η καταιγίδα; Είναι προφανές ότι μέσα στους κόλπους της διοικούσας Εκκλησίας έχει ήδη παρεισφρύσει το σαράκι της διχόνοιας, ελέω Βαρθολομαίου και των συνοδοιπόρων του, συνοδοιπόρων προς απώλειαν. Και τι επιχειρεί με τη βοήθεια των εδώ “συνεργατών” του ο Πατριάρχης; Είναι προφανές ότι επιχειρεί να απαξιώσει στα μάτια των Ορθοδόξων Ελλήνων όσους μητροπολίτες προβλέπει ότι είναι πιθανόν να αντισταθούν , όταν έρθει η κρίσιμη ώρα να “πέσουν οι υπογραφές” για την ένωση των “Εκκλησιών”, δηλαδή της Ορθοδοξίας με τα “αλλότρια” προς αυτήν δόγματα της Δύσης.

Δόγματα-αιρέσεις, που έχουν τόσο πολύ ξεφύγει από τη διδασκαλία και το παράδειγμα του Χριστού, που μετά δυσκολίας αναγνωρίζεται ίχνος Χριστιανισμού στους κόλπους τους. Αντίθετα αναγνωρίζεται αντιχριστιανισμός, με άκρα σαφήνεια. Έφθασαν να ευλογούν γάμους ομοφυλοφίλων (γιατί δύναμη Μυστηρίων βέβαια δεν έχουν), να ανέχονται και μάλιστα να καλύπτουν αίσχη παιδοφιλίας από “ιερωμένους”, ετοιμάζονται να δεχτούν την ομοφυλοφιλία στον κλήρο και η κατηφόρα τους δεν έχει τέρμα. Ή μάλλον έχει: την άβυσσο.

Ας τρέξουμε με τη νόησή μας λίγο μπροστά στο χρόνο και ας δούμε τι θα συμβεί όταν “πέσουν” αυτές οι υπογραφές που προανέφερα. Αλλά ίσως, επειδή έχουν την “κακή” εμπειρία της συνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας, ήτοι του πάμφωτου παραδείγματος του Αγίου Μάρκου Ευγενικού και την αντίδραση του πιστού λαού της Πόλης, μπορεί να παρακάμψουν την οδό των “υπογραφών” και να επιχειρήσουν μία βαθμιαία, εκ των πραγμάτων (de facto), Ένωση.

Έχω τη βεβαιότητα ότι έτσι θα επιχειρήσουν να εγκαταστήσουν την Παναίρεση-Πανθρησκεία: σιγά-σιγά, βαθμιαία και ύπουλα, ώστε να μην υπάρξουν “μετωπικές” αντιδράσεις όπως στην περίπτωση που θα συνυπογραφεί η “’Ενωση”. Και ώστε ο χρόνος να δουλεύει γι’ αυτούς, επειδή έχει αποδειχτεί ότι οι άνθρωποι, με τη μέθοδο τού σιγά-σιγά και βαθμιαία, όλα τα συνηθίζουν.

Στη δεύτερη περίπτωση θα αρχίσουν πατριαρχικές και αρχιεπισκοπικές εγκύκλιοι να επιτάσσουν συλλείτουργα, συμ“μυστήρια”, συγκυρήγματα και ό,τι άλλο. Ή, ακόμα πιο “ήπια”, αυτό μπορεί να “ξεμυτίσει” διά των συνοδοιπορούντων με την παναίρεση μητροπολιτών. Ήδη ο Μεσσηνίας και ο Σύρου έχουν αρχίσει. Όταν τα φαινόμενα αυτά ενταθούν, τι θα πράξουν οι μη συνοδοιπορούντες μητροπολίτες; Θα αφήσουν το βάτραχο (το Ορθόδοξο λαϊκό σώμα) να βράσει χωρίς να το καταλάβει;

Οι Οικουμενιστές καλλιεργούν αόκνως την “ενωτική ανοχή” ή και την “ενωτική αποδοχή” μέσα στο λαϊκό σώμα. Σε λίγο θα είναι πολύ αργά για όσους θέλουν να αντιδράσουν . Δε θα υπάρχει ποίμνιο ούτε να τους ακούσει, ούτε να αντιδράσει, πλην ελαχίστων. Και οι δύο μοναδικές τους τότε επιλογές θα είναι ή να αποδεχτούν ή να μονάσουν, αν τους επιτραπεί και αυτό.

Ας τα λάβουν όλα αυτά υπ’ όψη τους όσοι μητροπολίτες είναι αντίθετοι του οικουμενισμού και της πανθρησκείας, αλλά αφήνουν τα πράγματα να εξελίσσονται με τη δικαιολογία: “Ας μη φανώ πρόωρα ότι προκαλώ σχίσμα στην Εκκλησία. Αν δω μία πράξη πέραν της “κόκκινης γραμμής”, τότε θα αντιδράσω”.

Ξεχνούν οι μητροπολίτες αυτοί ότι ο χρόνος που περνάει δεν είναι ουδέτερος ή κενός. Είναι γεμάτος από τις ενέργειες και τους λόγους των Οικουμενιστών που επιδεικτικά προβάλλονται ώστε, όπως προαναφέρθηκε, βαθμιαία να αλλοιώνεται το Ορθόδοξο φρόνημα. Αν αργήσουν να αντιδράσουν, η κιβωτός σωτηρίας της Ελληνορθοδόξου πίστεως θα έχει ήδη χαθεί για τους πλείστους των Ελλήνων.

Ένα αληθινό γεγονός ως παράδειγμα: ο αρχιεπίσκοπος και οι οικουμενιστές της Ι.Σ. έμμεσα καλούν τους Έλληνες να δεχτούν την Ένωση με το να προπαγανδίζουν το «παπικό αλάθητο” των επισκόπων και την υπακοή σε αυτούς! Και η «προσήλωση στην Παράδοση» καταγγέλεται ως εχθρότητα και περιφρόνηση προς τους τοπικούς επισκόπους! Αντιγράφω από το φυλλάδιο “Φωνή Κυρίου” (έκδοση της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος) της Κυριακής 28/5/2017 με τίτλο οι ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ(!):

Μελετώντας τον βίο αρκετών αιρετικών και πλανημένων, βλέπουμε να συγκεντρώνουν γύρω τους άλλα επιρρεπή και συναφούς ιδιοσυγκρασίας άτομα, προκαλώντας διχοστασίες, λόγω φανατισμού και εμμονικών προσκολλήσεων σε τύπους που πληγώνουν το σώμα της Εκκλησίας. Όλα αυτά είναι φοδραρισμένα με ζήλο, “προσήλωση στην Παράδοση”, πάντοτε δε σχεδόν υπάρχει εχθρότητα και περιφρόνηση προς τους τοπικούς επισκόπους. Ο “γεροντισμός” επίσης, που διακρίνει την εποχή μας, αλλά και την εποχή του Παύλου, είναι μορφή τέτοιου είδους πνευματικής διαστροφής.

Πρωτοφανής έκφραση: οι αιρετικοί είναι προσκολλημένοι σε τύπους, δηλαδή για κάποιους τύπους χαρακτηρίστηκαν ως αιρετικοί! Επειδή αυτή η πρόταση δε στέκει στο φως της αλήθειας, είναι προφανές ότι γράφτηκε για να υπαινιχθεί όσους κληρικούς και λαϊκούς αντιστέκονται στον Οικουμενισμό-Πανθρησκεία. Όλοι αυτοί κατηγορούνται εμμέσως πλην σαφώς ότι το κάνουν από προσκόλληση στους τύπους!

Σε μία μόνο παράγραφο βλέπουμε την εωσφορική λογική, σε όλο της το διεστραμμένο βάθος, να εμφανίζει το μαύρο ως άσπρο. Τους διώκτες ως διωκόμενους. Τον σεβασμό στην ορθόδοξη πατερική παράδοση ως εμμονική προσκόλληση σε τύπους που πληγώνουν το σώμα της Εκκλησίας. Την υποχρέωση των κληρικών να καταγγέλουν την αίρεση και τον αιρετικό επίσκοπο, ως εχθρότητα και περιφρόνηση προς τους επισκόπους!

Δε λέγονται άμμεσα, αλλά σαφέστατα υπονοούνται και σπέρνουν τον ανάλογο σπόρο στο νου του πιστού. Αλλά την τελευταία πρόταση δεν πιστεύει κανείς τα μάτια του ότι τη διαβάζει σε φυλλάδιο της Αποστολικής Διακονίας. “Ο γεροντισμός είναι είδος πνευματικής διαστροφής”! Τι να εννοούν άραγε; Γιατί ο νους μου “αρνείται” να κατανοήσει αυτό που διαβάζει, ως πέραν κάθε ορίου. Μήπως εννοούν κάτι άλλο, πέραν αυτού που είναι προφανές; Θα σας εκθέσω τη δική μου κατανόηση, αν και δυσκολεύτηκα πολύ να πιστέψω ότι είναι η ορθή!

Ο γεροντισμός στην καθαρή του ερμηνεία σημαίνει το να έχουν νεαρά άτομα συμπεριφορές γερόντων και στη μεταφορική σημαίνει τις γεροντικές παραξενιές. Ποιες από αυτές τις δύο έννοιες συνδέεται με πνευματική διαστροφή; Προφανώς καμία! Είναι λοιπόν προφανές ότι ο γράφων παίζει με τη λέξη και με την άγνοια των πιστών και την πνευματική διαστροφή: “γεροντισμός”, την έχει προσάψει στους “γέροντες” του Αγίου όρους, (μετρημένους στα δάχτυλα ) που αντιτίθενται στην επιδίωξη του “πατριάρχη” να εγκαταστήσει μαζί με τους “φίλους” του την πανθρησκεία, δυστυχώς, και στην Ορθόδοξη Ελλάδα μας.

Από την παράγραφο της “Φωνής Κυρίου” που παρέθεσα, αλλά και από πολλά άλλα, λόγια και πράξεις των Οικουμενιστών, συμπεραίνεται αβίαστα ότι προκαλούν στον απλό πιστό, αλλά και στον απλό κληρικό, ένα μεγάλο ηθικό δίλημμα που εκφράζεται με αυτήν την πρόταση: “πρέπει να κάνεις υπακοή στους Επισκόπους, αλλιώς διασπάς το σώμα της Εκκλησίας”.

Και ο απλός πιστός, καθώς τον έχουν αφήσει σκόπιμα “χαλαρό” και ακατήχητο, πιθανότατα δεν μπορεί να επεξεργαστεί λογικά αυτό το μεγάλο και σοβαρό δίλημμα ενώπιον του οποίου τον έχουν φέρει και σκέφτεται: “ή υποτάσσομαι σε κάτι που δεν το θέλω πραγματικά ή διασπώ το σώμα της Εκκλησίας”. Το δεύτερο ξεπερνάει τις ψυχονοητικές του δυνάμεις, δεν το αντέχει, οπότε αποσύρει το “δεν θέλω” του και δηλώνει υποταγή. Φυσικά δε μιλάμε για τους “εξωνημένους” κληρικούς ή τους, κατά “την πάλαι” ταυτότητα, Ορθοδόξους, αλλά για κάποιους που κάπως πιο συνειδητά μετέχουν στη ζωή της Εκκλησίας.

Για να βγουν οι πιστοί, εμείς όλοι, από αυτό το πλαστό δίλημμα πρέπει να κατανοήσουμε δύο πράγματα. Πρώτον: ότι αυτοί που μας έχουν φέρει εμπρός σε αυτό το δίλημμα είναι αυτοί που βυσσοδομούν εναντίον της ενότητας της Εκκλησίας, εμμονικά επιδιώκοντες την ενότητα με εντελώς ξένες προς την Ελληνορθοδοξία και την Αγία της Παράδοση αιρέσεις και κακοδοξίες. Στα αυτιά μας ας αντηχούν διαρκώς τα λόγια του Πατροκοσμά μας: “τον Πάπα να καταράσθε” και…, φυσικά, όσους θέλουν την ενότητα με αυτόν.

Δεύτερον: ότι ένα τέτοιο κατ’ ουσίαν ψευτοδίλημμα, για να το λύσουμε, το μεταθέτουμε σε ένα άλλο αληθινό και ανώτερης φύσεως δίλημμα. Αυτό είναι το γνήσιο δίλημμα: να κρατηθεί η ενότητα της Ορθόδοξης Ελλαδικής Εκκλησίας, η οποία όμως δε θα είναι πλέον ούτε Ορθόδοξη ούτε θα έχει καμία σχέση με τα βιώματα του Ελληνισμού; Ή, να διακινδυνεύσουμε τη διάσπαση (αν κάποιο κομμάτι ανερμάτιστων ορθοδόξων ακολουθήσει τους Οικουμενιστάς επισκόπους) για να διασώσουμε ατόφια την Ορθόδοξη πίστη, όπως μας την παρέδωσαν οι Άγιοι και Πατέρες; Αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα και αυτό μπορεί εύκολα να απαντηθεί από κάθε πιστό, που δεν κοροϊδεύει τον εαυτό του, δηλώνοντας “Χριστιανός”.

Έστω και μία μικρά ζύμη αν αρνηθεί τον Οικουμενισμό , αυτή θα είναι ικανή, όταν έρθουν χαλεποί καιροί, να ζυμώσει και πάλι όλο το φύραμα. Αν όμως δε μείνει κανείς εκτός Οικουμενισμού, τάχα για να μη δημιουργηθεί σχίσμα στην Εκκλησία, από ποιους θα διαφυλαχτεί η Ελληνορθοδοξία; Η κιβωτός αυτή του Χριστού , που είναι μοναδική, γιατί η θεία Πρόνοια το έφερε έτσι ώστε οι θείες αλήθειες να έχουν εκφραστεί στην Ελληνική γλώσσα. Οι μεταφράσεις σε άλλες γλώσσες δεν είναι καθόλου το ίδιο πράγμα. Τι μένει, π.χ. από τους “Χαιρετισμούς στην Θεοτόκο”, όταν μεταφράζονται; Οι έννοιες ναι, αλλά η συγκίνηση από την ασύγκριτη ομορφιά της εκκλησιαστικής υμνολογίας/ ποίησης, που βγαίνει μέσα από την καρδιά, μπορεί να μεταφραστεί; Ή η λέξη Λόγος, με το ασύλληπτο βάθος και την ποιότητα που έχει, που ξεκινάει από τον Ηράκλειτο, μπορεί να μεταφραστεί σε κάποια άλλη γλώσσα;

Αλλά για να παραμείνει μία μικρή ή μεγάλη ζύμη στην Ελληνορθοδοξία είναι αδήριτη ανάγκη οι μητροπολίτες που δε συμφωνούν με τον οικουμενισμό, να αρχίσουν άμεσα να ενημερώνουν για το τι ακριβώς συμβαίνει, να κατηχούν, να στηρίζουν στην πίστη, να νουθετούν τους πιστούς της περιφέρειάς των, από άμβωνος ή με διαλέξεις, με φυλλάδια, με προσωπική επαφή, με ο,τιδήποτε.

Ας μην περιμένουν να επιτεθεί ο “εχθρός” σκαρφαλώνοντας τα τείχη και διατάσσοντας γενική επίθεση. Ο “εχθρός” έχει γίνει πολύ έξυπνος και αυτό δε θα το κάνει ποτέ. Βρίσκεται ήδη μέσα στα τείχη και τα υποσκάπτει εκ θεμελίων, ώστε οι “απέξω φίλοι” του, κάνοντας περίπατο, να καταλάβουν ολόκληρη την Ελληνορθοδοξία. Αργά θα είναι τότε, σεβασμιώτατοι, να ζητήσετε λάδι για τους λύχνους σας. Ως άλλαι “μωραί παρθένοι” θα έχετε βυθίσει στο σκοτάδι το λαμπρό γάμο του Κυρίου με τα Ελληνογενή παιδιά Του.

One Response to Η καταιγίδα που έρχεται στην Εκκλησία της Ελλάδος.

  1. Ο/Η Κυπριανός Χριστοδουλίδης λέει:

    Αγαπητή κα. ή δις. Χατζηθεοδώρου

    Διάβασα τό άρθρο σας («Η καταιγίδα έρχεται στήν Εκκλησία τής Ελλάδος») καί θά είχα νά παρατηρήσω τά εξής :

    1) Γράψατε ότι, «ας τα λάβουν όλα αυτά υπ’ όψη τους όσοι μητροπολίτες είναι αντίθετοι του οικουμενισμού και της πανθρησκείας, αλλά αφήνουν τα πράγματα να εξελίσσονται με τη δικαιολογία: “Ας μη φανώ πρόωρα ότι προκαλώ σχίσμα στην Εκκλησία. Αν δω μία πράξη πέραν της “κόκκινης γραμμής”, τότε θα αντιδράσω”.», καί τό ερώτημα που σάς θέτω είναι «ποιός κάνει τό σχίσμα» ; Οι οικουμενιστές, πού θέλουν νά κάνουν μιά Ορθοδοξία καί μιά Εκκλησία (τήν καθ΄ ημάς) αγνώριστη, ή εκείνοι που διαχωρίζουν τή θέση τους καί αποτειχίζονται από αυτή τήν ψευδοεκκλησία ; Σώζουν, δηλαδή, τήν όντως αληθινή Εκκλησία.

    2) Τό δεύτερο ερώτημα, συνέχεια τού πρώτου, είναι τό ποιά Εκκλησία θέλουμε ; Τήν Εκκλησία τών αποτειχιζομένων ή τήν αγνώριστη (ψευδο)εκκλησία τών εκσυγχρονιστών καινοτόμων, που οραματίζονται τήν υποταγή όλων στά κελεύσματα του μικρού πάπα – επισκόπου και δι΄ αυτού (ή αυτών) στόν «ένα θεός γιά όλους» ;

    3) Καί τέλος τό τρίτο ερώτημα, τό οποίο είναι μάλλον απορία εις εαυτόν, ίσως δέ καί ενός εκάστου από εμάς.
    Μήπως αυτό δέν έγινε πρό 100 περίπου ετών, όταν αποφασίστηκε μιά φαινομενικά καί τυπικά μικρή βελτίωση τού εορτολογικού μας χρόνου, ουσιαστικά όμως ήταν προοίμιο αυτών ( : τήν καταγίδα) πού ήδη βιώνουμε καί εύστοχα επισημάνατε;

    Τό γράφω αυτό διότι, από ενάρξεως τής «άνευ σημασίας» καί χάριν επιστημονικής ακριβείας, μέ τήν τροποποίηση που επήλθε, όσοι μέν έμειναν προσηλωμένοι στά θέσμια τής Εκκλησίας ( : Σύνοδοι καί Παράδοση) χαρακτηρίστηκαν σχισματικοί, όσοι δέ συντάχθηκαν μέ τά νέα δεδομένα, κράτησαν γιά εαυτούς τόν τίτλο τού ιδιοκτήτου τής ζώσης Αληθείας.

    Χάριν αυτής, κυκλοφορούν σήμερα φυλλάδια τού τύπου «Φωνή τού Κυρίου» καί συνεχίζουν νά αποπροσανατολίζουν τό λαό τού Θεού, επισημαίνοντας τόν κίνδυνο : «εκτός τής εκκλησίας επισκόπου δέν υπάρχει σωτηρία». Όσοι φεύγουν (αποτειχίζονται) σχίζουν τήν (νέα) εκκλησία. Πείτε μου, λοιπόν, ποιός σχίζει τήν εκκλησία καί ειδικότερα, ποιά Εκκλησία;

    Υστερόγραφο
    Θά σάς παρακαλούσα νά μή μου καταλογίσετε διάθεση, πρόθεση ή τάση, προσυλητισμού σέ ιστορίες τελειωμένες, όπως συστηματικά μάς έλεγαν καί μάθαιναν στά σχολειά. Μεγάλωσα μέ τίς συμβουλές τής γιαγιάς μου, πού μάς έλεγε – σέ μένα καί στά αδέλφια μου – θεός σχωρέστην : «Τά στερνά τιμούν τά πρώτα». Πάντα, εμένα τουλάχιστον, μέ απασχολούσαν τά «πρώτα» τών σημερινών μας δεινών.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *