Άβουλο ον ή αυτεξούσιος ο άνθρωπος;

Είναι γεγονός ότι αυτό το ιστολόγιο, μέχρι τώρα τουλάχιστον, επιχείρησε αναφορές σε μερικά “βαριά” θέματα από αυτά που καταδυναστεύουν την ελληνική κοινωνία. Όμως οι δυνάμεις του δεν του επιτρέπουν να καταπιάνεται καθημερινά με ένα μεγάλο θέμα, γιατί αυτό απαιτεί πολλές ώρες δουλειάς και ιδιαίτερη προσοχή στο γράψιμο (εξ’ άλλου τα πολύ βαριά θέματα είναι και αυτά περιορισμένα σε αριθμό). Οπότε επέλεξε να αναρτά και πιο ελαφρά κείμενα όχι όμως ανούσια, κυρίως ενδιαφέροντες σχολιασμούς.

Ένα τέτοιο κείμενο είναι το παρόν, που γράφτηκε ως απάντηση σε σχόλιο αναγνώστη του άρθρου “Η καταιγίδα που έρχεται στην εκκλησία της Ελλάδος” στην ανάρτησή του στα “αττικά νέα” (εδώ) Πολλές φορές τα σχόλια σε άρθρα είναι τέτοια που ενεργοποιούν τον στοχασμό, για να μπορέσει να δοθεί μια σωστή απάντηση από τον αρθρογράφο ή από άλλον αναγνώστη. Με άλλα λόγια ο σχετικός διάλογος είναι συχνά εξ’ ίσου ενδιαφέρων με το ίδιο το άρθρο.

Σχόλιο:

Όσο υπάρχουν παιδιά που πεινούν, Θεός δεν υπάρχει!

Νίκος Καζαντζάκης, 1883-1957, Έλληνας συγγραφέας (“Οι αδερφοφάδες”)

Η απάντησή μου:

Όσο υπάρχουν παιδιά που πεινούν, ο Θεός δεν έχει ακόμα κατοικήσει μέσα σου!

Διάλεξε ποια ερμηνεία θέλεις. Η πρώτη σε θέτει σε ρόλο απλού παρατηρητή και όλα «ρυθμίζονται» από το Θεό! Η δεύτερη σε θέτει ως αυτόβουλο διαμορφωτή της γύρω σου συνολικής πραγματικότητας. Αν ισχύει η πρώτη είσαι άβουλο ον, αν ισχύει η δεύτερη είσαι ελεύθερο, υπεύθυνο, αυτόβουλο ον, έτσι ακριβώς όπως σε “προδιέθεσε” ο Θεός-δημιουργός σου.

Μην Του προσάπτεις λοιπόν τις δικές σου κακίες και αστοχίες. Ελεύθερα κάνεις τις επιλογές σου! Άπληστος είσαι στην πλειοψηφία σου; Άπληστη κοινωνία φτιάχνεις. Και σε αυτήν, τα παιδιά των αδυνάμων πεινάνε…Και σε αυτήν, οι αδύναμοι Έλληνες σήμερα πεινάνε…! Για να πλουτίζουν οι άπληστοι, που έχουν πολλά ή λιγότερα. Η απληστία δεν έχει να κάνει με το «πόσα» έχει κάποιος . Έχει να κάνει με την ψυχονοητική στάση που σκέφτεται ως εξής “Δε μ’ ενδιαφέρουν οι άλλοι, εγώ θέλω να αποκτώ όλο και περισσότερα, να έχω την κοινωνική δύναμη και προβολή που δίνουν αυτά τα περισσότερα: ακριβό αυτοκίνητο, εξοχικό, βίλα με πισίνα, ένα μικρό σκαφάκι…” και ο κατάλογος της φίλαυτης απληστείας δεν έχει τέλος.

Στην ελληνική κοινωνία ας αναζητήσουμε αυτήν την ψυχονοητική στάση της απληστίας και μάλιστα σε ακραίο βαθμό εφ’ όσον δίπλα μας υπάρχουν παιδιά που λιποθυμούν από την πείνα, στους «ευρω-λάτρες» που είναι ταυτόχρονα και «μενουμε-ευρωπάκηδες». Αλλά και σε όλους ανεξαιρέτως τους Έλληνες βουλευτές. Είναι όλοι ακραίο παράδειγμα άπληστων ανθρώπων των οποίων η ψυχονοητική στάση είναι προφανέστατα η εξής: Η καρεκλίτσα μας να είναι καλά και ο ηλίθιος λαός που μας πιστεύει και, από το υστέρημά του, την «χρυσώνει». Και ας πεθάνουν, ή ας ξενιτευτούν, όλα τα παιδιά της Ελλάδος, τι μας νοιάζει;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *