Monthly Archives: Αύγουστος 2017

Φθόνος κατά των αρίστων ή φθόνος κατά του Ανθρώπου;

του Αλέξανδρου Δρίβα*.

Πρόλογος και σύντομος σχολιασμός από την Κατερίνα Χατζηθεοδώρου.

Λόγω ζέστης, ραστώνης, κολύμβησης και …ξεκούρασης η σελίδα υπολειτουργεί. Αλλά είναι μια ευκαιρία να αναδημοσιεύει εξαιρετικά άρθρα, συγγενικά με τα δικά της ενδιαφέροντα, όπως το παρόν. Ο κ. Αλέξανδρος Δρίβας κάνει μια θαυμάσια ανάλυση του μισανθρωπισμού που κρύβεται πίσω από την ισοπεδωτική εξίσωση του καλλίτερου, του ξεχωριστού, του άριστου, μέσα στην μετριότητα του συνόλου, ωσάν να θέλουν οι μισάνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ αυτός να μην υπάρχει.

Γνωρίζω από εμπειρία ότι τα παιδιά δεν μισούν τον «πρώτο» συμμαθητή τους, ιδιαίτερα όταν αυτός έχει καλό χαρακτήρα, αρετή και ήθος. (Τα προβλήματα αρχίζουν όταν ο δάσκαλος κάνει διακρίσεις υπέρ του πρώτου, τον υπερεπαινεί, του φέρεται διαφορετικά.) Αντίθετα, οι συμμαθητές του τον σέβονται και κάπου βαθειά μέσα τους θα ήθελαν να είναι σαν αυτόν.

Ωστόσο, μη όντας σαν αυτόν, προετοιμάζονται να αποδέχονται τον εαυτό τους «όπως ΕΙΝΑΙ», αρκεί να προσπαθούν να αποδώσουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους  -αυτό βεβαίως οι γονείς και ο δάσκαλος μπορούν να τους το εμπνεύσουν! Και ακόμη προετοιμάζονται να φτιάξουν την αυριανή κοινωνία σε υγιείς βάσεις, όπου ο καθένας έχει τη θέση που του αναλογεί ανάλογα με τις δυνατότητές του, αλλά όλοι απολαμβάνουν την ίδια εκτίμηση από το κοινωνικό σύνολο στο οποίο ανήκουν όπως  αυτοί με τις ξεχωριστές ικανότητες, την ίδια ποσότητα των παραγόμενων αγαθών και την ίδια αντιμετώπιση από την Εξουσία, τη Διοίκηση  και τη Δικαιοσύνη. Οι άριστοι μαθητές μπορούν να είναι εφαλτήριο ανόδου μιας κοινωνίας σε όλους τους τομείς, αρκεί οι «ιθύνοντες» να τους αναγνωρίζουν το ρόλο αυτό.

Ας κάνουμε κάτι…

Ένα σύντομο αλλά σημαντικό άρθρο, με τίτλο «Η Σημαία», ανάρτησε ο κ. Νίκος Ιγγλέσης στην ιστοσελίδα του, greekattack. Το αναδημοσιεύω και εδώ, βάζοντας όμως τίτλο «Ας κάνουμε κάτι…» που είναι το μήνυμα του  σχολίου μου, ως επιλόγου, στο άρθρο αυτό.

Πώς μεταβληθήκαμε από Έλληνες σε νεοέλληνες.

Το θέμα της μετάλλαξής μας από Έλληνες ούτε καν σε νεοέλληνες, αλλά σε ένα άμορφο «τίποτα», είναι το αγαπημένο μου. Άρχισα να το ερευνώ από το 2013 που έγραψα το παραπλεύρως βιβλίο και το θέμα που πραγματεύεται το άρθρο που ακολουθεί (ξένη ανάρτηση)  θίγεται σπερματικά -ίσως περισσότερο- στο βιβλίο αυτό.

Και χαίρομαι ιδιαίτερα όταν υπάρχουν άνθρωποι που γονιμοποιούν αυτά τα σπέρματα (είτε τα γνωρίζουν είτε όχι -οι ιδέες κυκλοφορούν δυναμικά στον «κόσμο των ιδεών») και τα αναπτύσσουν ως ολοκληρωμένη καρποφορία, ώστε να διαδίδονται όλο και περισσότερο. Μήπως ως -και όσοι- Έλληνες κατανοώντας τι ακριβώς έχει συμβεί, ανανήψουμε και αρχίσουμε ξανά να πίνουμε και να τρεφόμαστε από τα νάματα της Συμπαντικής σοφίας του γένους  μας.

Και μήπως ζωντανέψει μέσα μας η περηφάνεια που μας αρμόζει, ως ανήκοντες στη θεογενή αυτή φυλή των ΕΛΛΗΝΩΝ.  Γιατί αν το άλας (των Ελλήνων) μωρανθεί, εν τίνι αλισθήσεται η ανθρωπότητα; Τα δηλητήρια της ΝΤΠ  την σκοτώνουν ψυχή τε και σώματι και ουδόλως  την «νοστιμίζουν» και την μορφοποιούν εν Θεώ, ώστε και αυτή να μορφοποιήσει έναν ανάλογο Πολιτισμό. Και έτσι οδηγούμεθα στο πολιτισμό του απόλυτου Σκότους, του πιο φρικτού Μεσαίωνα που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Εκτός εάν…

Μια γυναίκα που αγωνίζεται έχει την ανάγκη μας.

Μια φίλη και γνωστή όλων όσων προσπαθούμε να ενημερωθούμε από το διαδίκτυο, μια γυναίκα που αγωνίζεται με “νύχια και με δόντια” για τη λευτεριά της πατρίδος μας, χωρίς κανένα προσωπικό συμφέρον, βάζοντάς τα με όλους τους πανίσχυρους, εντός και εκτός κομμάτων.

Μια φίλη και γνωστή που προσπαθεί σκληρά να δημοσιοποιεί όσα αποκρύπτουν τα καθεστωτικά μμε, φροντίζοντας για τη δική μας σωστή ενημέρωση, αλλά και τη διαμόρφωση της γνώμης μας χωρίς τον επηρεασμό της από την χειραγώγηση και από όλες τις αποχρώσεις της γκρίζας έως κατάμαυρης προπαγάνδας, η κ. Πόπη Σουφλή, προέβη στην στην πάρα κάτω ανάρτηση, την οποία  αναδημοσιεύω.