Monthly Archives: Οκτώβριος 2017

Τα όνειρα κάνουν επικίνδυνους τους ανθρώπους και αυτό δεν το θέλουν

 Το άρθρο που ακολουθεί, με τον ίδιο τίτλο όπως το αναρτώ, το βρήκα (εδώ). Μου άρεσε ιδιαίτερα , αν και ένιωθα, όπως το διάβαζα, ότι του έλειπε κάτι: η «οδός ονείρων» δεν συναντούσε πουθενά την «οδό πράξης». Μπορεί να το είχε κατά νου ο αρθρογράφος, αλλά να μην το εξέφρασε. Προς κάλυψη αυτού του κενού, παραθέτω ένα μικρό δικό μου σχόλιο, στο τέλος του άρθρου. Ελπίζω ο συγγραφέας να μου επιτρέπει αυτόν τον μικρό, αλλά γόνιμο διάλογο. Αν επιθυμεί μπορεί να στείλει και δικό του σχόλιο στο σχόλιό μου!

 Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας .      Σχολιάζει η Κατερίνα Χατζηθεοδώρου.

“Εσύ σε τι Θεό πιστεύεις, ρε… ;”

 Ο πασίγνωστος πια πατήρ Κλεομένης ανήκει, απ’ όσο ξέρω, στην Ορθόδοξη Εκκλησία του πατρώου ημερολογίου. Η Εκκλησία του Χριστού είναι Μία και Καθ-Ολική, όμως οι Έλληνες Ιεράρχες κατάφεραν να την σπάσουν σε δύο κομμάτια (προς το παρόν, γιατί έπεται συνέχεια…), με αιτία για τους μεν αφορμή για τους δε το νέο ημερολόγιο που υιοθετήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση το 1923 και, γενόμενο αποδεκτό από την τότε Διοικούσα Εκκλησία της Ελλάδος, επέφερε αλλαγές στο εορτολόγιο.

Και συγκεκριμένα όλες οι εορτές, πλην του Πασχάλιου κύκλου, μετατοπίστηκαν κατά 13 ημέρες προς τα πίσω. Μερικοί ιεράρχες αλλά και λαϊκοί θεώρησαν ότι αυτό αντίκειται στην καθιερωμένη θέσπιση των εορτών από του Αγίους Πατέρες της Ορθοδοξίας και για το λόγο αυτό αποσχίσθηκαν από τους υπόλοιπους και υπέστησαν ανηλεείς διωγμούς, όπως ακριβώς θα υποστούν και σήμερα ανηλεείς διωγμούς όσοι αντιταχθούν στην παν-“θρησκεία”. Αποτελούν δε μέχρι σήμερα τους λεγόμενους Ορθοδόξους Χριστιανούς του Πατρώου ημερολογίου, το οποίο ακολουθείται και από το Άγιο Όρος.

Ένα εξαιρετικό άρθρο και ένα σχόλιο.

To άρθρο που ακολουθεί γράφτηκε από τον κ. Κων. Τερζή και αναρτήθηκε στο ιστολόγιο που λειτουργεί ο ίδιος, το “Ας Μιλήσουμε Επιτέλους”. (εδώ)

Θα αρχίσω κάπως πρωθύστερα. Θα αναρτήσω πρώτα το σχόλιό μου και θα ακολουθήσει το άρθρο. Ελπίζω να σας προβληματίσουν και τα δύο. Και όχι μόνο να σας προβληματίσουν, αλλά και να σας “ταρα-κουνήσουν”. Η, έστω, να σας   …“κουνήσουν”. Και να φτιάξετε τις μικρές, “προσωπικές” σας συλλογικότητες, εις αναμονήν της “μεγάλης ώρας”! Που ίσως δεν είναι τόσο μακριά όσο φαίνεται!