Category Archives: Σχολιασμοί

Τα όνειρα κάνουν επικίνδυνους τους ανθρώπους και αυτό δεν το θέλουν

 Το άρθρο που ακολουθεί, με τον ίδιο τίτλο όπως το αναρτώ, το βρήκα (εδώ). Μου άρεσε ιδιαίτερα , αν και ένιωθα, όπως το διάβαζα, ότι του έλειπε κάτι: η «οδός ονείρων» δεν συναντούσε πουθενά την «οδό πράξης». Μπορεί να το είχε κατά νου ο αρθρογράφος, αλλά να μην το εξέφρασε. Προς κάλυψη αυτού του κενού, παραθέτω ένα μικρό δικό μου σχόλιο, στο τέλος του άρθρου. Ελπίζω ο συγγραφέας να μου επιτρέπει αυτόν τον μικρό, αλλά γόνιμο διάλογο. Αν επιθυμεί μπορεί να στείλει και δικό του σχόλιο στο σχόλιό μου!

 Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας .      Σχολιάζει η Κατερίνα Χατζηθεοδώρου.

“Εσύ σε τι Θεό πιστεύεις, ρε… ;”

 Ο πασίγνωστος πια πατήρ Κλεομένης ανήκει, απ’ όσο ξέρω, στην Ορθόδοξη Εκκλησία του πατρώου ημερολογίου. Η Εκκλησία του Χριστού είναι Μία και Καθ-Ολική, όμως οι Έλληνες Ιεράρχες κατάφεραν να την σπάσουν σε δύο κομμάτια (προς το παρόν, γιατί έπεται συνέχεια…), με αιτία για τους μεν αφορμή για τους δε το νέο ημερολόγιο που υιοθετήθηκε από την ελληνική κυβέρνηση το 1923 και, γενόμενο αποδεκτό από την τότε Διοικούσα Εκκλησία της Ελλάδος, επέφερε αλλαγές στο εορτολόγιο.

Και συγκεκριμένα όλες οι εορτές, πλην του Πασχάλιου κύκλου, μετατοπίστηκαν κατά 13 ημέρες προς τα πίσω. Μερικοί ιεράρχες αλλά και λαϊκοί θεώρησαν ότι αυτό αντίκειται στην καθιερωμένη θέσπιση των εορτών από του Αγίους Πατέρες της Ορθοδοξίας και για το λόγο αυτό αποσχίσθηκαν από τους υπόλοιπους και υπέστησαν ανηλεείς διωγμούς, όπως ακριβώς θα υποστούν και σήμερα ανηλεείς διωγμούς όσοι αντιταχθούν στην παν-“θρησκεία”. Αποτελούν δε μέχρι σήμερα τους λεγόμενους Ορθοδόξους Χριστιανούς του Πατρώου ημερολογίου, το οποίο ακολουθείται και από το Άγιο Όρος.

Ένα εξαιρετικό άρθρο και ένα σχόλιο.

To άρθρο που ακολουθεί γράφτηκε από τον κ. Κων. Τερζή και αναρτήθηκε στο ιστολόγιο που λειτουργεί ο ίδιος, το “Ας Μιλήσουμε Επιτέλους”. (εδώ)

Θα αρχίσω κάπως πρωθύστερα. Θα αναρτήσω πρώτα το σχόλιό μου και θα ακολουθήσει το άρθρο. Ελπίζω να σας προβληματίσουν και τα δύο. Και όχι μόνο να σας προβληματίσουν, αλλά και να σας “ταρα-κουνήσουν”. Η, έστω, να σας   …“κουνήσουν”. Και να φτιάξετε τις μικρές, “προσωπικές” σας συλλογικότητες, εις αναμονήν της “μεγάλης ώρας”! Που ίσως δεν είναι τόσο μακριά όσο φαίνεται!

Φθόνος κατά των αρίστων ή φθόνος κατά του Ανθρώπου;

του Αλέξανδρου Δρίβα*.

Πρόλογος και σύντομος σχολιασμός από την Κατερίνα Χατζηθεοδώρου.

Λόγω ζέστης, ραστώνης, κολύμβησης και …ξεκούρασης η σελίδα υπολειτουργεί. Αλλά είναι μια ευκαιρία να αναδημοσιεύει εξαιρετικά άρθρα, συγγενικά με τα δικά της ενδιαφέροντα, όπως το παρόν. Ο κ. Αλέξανδρος Δρίβας κάνει μια θαυμάσια ανάλυση του μισανθρωπισμού που κρύβεται πίσω από την ισοπεδωτική εξίσωση του καλλίτερου, του ξεχωριστού, του άριστου, μέσα στην μετριότητα του συνόλου, ωσάν να θέλουν οι μισάνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ αυτός να μην υπάρχει.

Γνωρίζω από εμπειρία ότι τα παιδιά δεν μισούν τον «πρώτο» συμμαθητή τους, ιδιαίτερα όταν αυτός έχει καλό χαρακτήρα, αρετή και ήθος. (Τα προβλήματα αρχίζουν όταν ο δάσκαλος κάνει διακρίσεις υπέρ του πρώτου, τον υπερεπαινεί, του φέρεται διαφορετικά.) Αντίθετα, οι συμμαθητές του τον σέβονται και κάπου βαθειά μέσα τους θα ήθελαν να είναι σαν αυτόν.

Ωστόσο, μη όντας σαν αυτόν, προετοιμάζονται να αποδέχονται τον εαυτό τους «όπως ΕΙΝΑΙ», αρκεί να προσπαθούν να αποδώσουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους  -αυτό βεβαίως οι γονείς και ο δάσκαλος μπορούν να τους το εμπνεύσουν! Και ακόμη προετοιμάζονται να φτιάξουν την αυριανή κοινωνία σε υγιείς βάσεις, όπου ο καθένας έχει τη θέση που του αναλογεί ανάλογα με τις δυνατότητές του, αλλά όλοι απολαμβάνουν την ίδια εκτίμηση από το κοινωνικό σύνολο στο οποίο ανήκουν όπως  αυτοί με τις ξεχωριστές ικανότητες, την ίδια ποσότητα των παραγόμενων αγαθών και την ίδια αντιμετώπιση από την Εξουσία, τη Διοίκηση  και τη Δικαιοσύνη. Οι άριστοι μαθητές μπορούν να είναι εφαλτήριο ανόδου μιας κοινωνίας σε όλους τους τομείς, αρκεί οι «ιθύνοντες» να τους αναγνωρίζουν το ρόλο αυτό.

Ας κάνουμε κάτι…

Ένα σύντομο αλλά σημαντικό άρθρο, με τίτλο «Η Σημαία», ανάρτησε ο κ. Νίκος Ιγγλέσης στην ιστοσελίδα του, greekattack. Το αναδημοσιεύω και εδώ, βάζοντας όμως τίτλο «Ας κάνουμε κάτι…» που είναι το μήνυμα του  σχολίου μου, ως επιλόγου, στο άρθρο αυτό.

Πώς μεταβληθήκαμε από Έλληνες σε νεοέλληνες.

Το θέμα της μετάλλαξής μας από Έλληνες ούτε καν σε νεοέλληνες, αλλά σε ένα άμορφο «τίποτα», είναι το αγαπημένο μου. Άρχισα να το ερευνώ από το 2013 που έγραψα το παραπλεύρως βιβλίο και το θέμα που πραγματεύεται το άρθρο που ακολουθεί (ξένη ανάρτηση)  θίγεται σπερματικά -ίσως περισσότερο- στο βιβλίο αυτό.

Και χαίρομαι ιδιαίτερα όταν υπάρχουν άνθρωποι που γονιμοποιούν αυτά τα σπέρματα (είτε τα γνωρίζουν είτε όχι -οι ιδέες κυκλοφορούν δυναμικά στον «κόσμο των ιδεών») και τα αναπτύσσουν ως ολοκληρωμένη καρποφορία, ώστε να διαδίδονται όλο και περισσότερο. Μήπως ως -και όσοι- Έλληνες κατανοώντας τι ακριβώς έχει συμβεί, ανανήψουμε και αρχίσουμε ξανά να πίνουμε και να τρεφόμαστε από τα νάματα της Συμπαντικής σοφίας του γένους  μας.

Και μήπως ζωντανέψει μέσα μας η περηφάνεια που μας αρμόζει, ως ανήκοντες στη θεογενή αυτή φυλή των ΕΛΛΗΝΩΝ.  Γιατί αν το άλας (των Ελλήνων) μωρανθεί, εν τίνι αλισθήσεται η ανθρωπότητα; Τα δηλητήρια της ΝΤΠ  την σκοτώνουν ψυχή τε και σώματι και ουδόλως  την «νοστιμίζουν» και την μορφοποιούν εν Θεώ, ώστε και αυτή να μορφοποιήσει έναν ανάλογο Πολιτισμό. Και έτσι οδηγούμεθα στο πολιτισμό του απόλυτου Σκότους, του πιο φρικτού Μεσαίωνα που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Εκτός εάν…

Μια γυναίκα που αγωνίζεται έχει την ανάγκη μας.

Μια φίλη και γνωστή όλων όσων προσπαθούμε να ενημερωθούμε από το διαδίκτυο, μια γυναίκα που αγωνίζεται με “νύχια και με δόντια” για τη λευτεριά της πατρίδος μας, χωρίς κανένα προσωπικό συμφέρον, βάζοντάς τα με όλους τους πανίσχυρους, εντός και εκτός κομμάτων.

Μια φίλη και γνωστή που προσπαθεί σκληρά να δημοσιοποιεί όσα αποκρύπτουν τα καθεστωτικά μμε, φροντίζοντας για τη δική μας σωστή ενημέρωση, αλλά και τη διαμόρφωση της γνώμης μας χωρίς τον επηρεασμό της από την χειραγώγηση και από όλες τις αποχρώσεις της γκρίζας έως κατάμαυρης προπαγάνδας, η κ. Πόπη Σουφλή, προέβη στην στην πάρα κάτω ανάρτηση, την οποία  αναδημοσιεύω.

Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις.

 

Γιατί ο Πρόεδρος της Ελληνικής(;) “Δημοκρατίας” υποδέχτηκε στο Προεδρικό Μέγαρο το ζεύγος Ρουβά; Γιατί αυτό το ζεύγος και όχι ένα ζευγάρι αστέγων για να τους προφέρει λίγη ώρα θαλπωρής και μια, έστω “τυπική”, συμπαράσταση;

Τι πάρα πάνω έχει το ζεύγος Ρουβά από ένα ζευγάρι αστέγων που μπορεί και να είναι ασύγκριτα πιο καλλιεργημένο, ψυχικά και νοητικά, από το “διάσημο” αυτό ζεύγος;

Αιγαιοπελαγίτικα «άνθη»…

Είχα παρακαλέσει τον/την  ΕΛΛΗΝΑ/ΙΔΑ που διδάσκει ανθρωπιστικές σπουδές στις ΗΠΑ και που έγραψε ένα πολύ αξιόλογο σχόλιο στο άρθρο «Η κρυπτοφασιστική μέθοδος του Συστήματος που μεταλλάσσει την ανθρωπότητα» και που το παρέθεσα ως κύριο άρθρο με τον τίτλο: «Μια διαδικτυακή συνομιλία, που εγγίζει συναισθήματα» (η αρχική πηγή των σχολίων εδώ) να μας στείλει τις σκέψεις του/της.

Και τις έστειλε! Μας γράφει, λοιπόν, η Αιγαιοπελαγίτισσα Μαρία και μας λέει λόγια που μόνο η καρδιά μιας αληθινής Ελληνίδας μπορεί να εκφράσει. Είναι σκέψεις μεστές από Ελλάδα και Ορθοδοξία, γεμάτες από αληθινό πνευματικό φως. Οι παραινέσεις της είναι σαν μικροί πολύτιμοι οδοδείκτες, καθώς οδεύουμε προς το Γολγοθά μας. Αλλά τη Σταύρωση, όταν βιωθεί ως τα βάθη της ύπαρξης και αλλάξει τα πάντα, όπως εκείνο το “Μνησθητί μου Κύριε…”, πάντα την ακολουθεί η Ανάσταση. Και τη “σταύρωση” της Ελλάδος, όταν ολοκληρωθεί η πορεία μετασχηματισμού της, ώστε να ψελλίσει εκείνο το “Μνήσθητί μου Κύριε…” είναι βέβαιο ότι θα την ακολουθήσει η Ανάστασή της. Πνευματικός είναι ο πόλεμος και δευτερευόντως οικονομικός. Το σχόλιο το παραθέτω ως κύριο άρθρο, γιατί είναι κάτι περισσότερο από άξιο. Μαρία σ’ ευχαριστούμε.

“Σχέση κοινωνίας” (εκ του κοινωνώ): υπεύθυνη της σύγχρονης Βαβέλ ή ενοποιητικός δεσμός ανθρώπου-Θεού-κοινωνιών;

 Με αφορμή το άρθρο του κ. Χρήστου Γιανναρά με τίτλο “ Βαβέλ, σε τελικό στάδιο” που εκτός από την επιφυλλίδα της “Κ.Κ.” αναρτήθηκε και στο “Ας μιλήσουμε επιτέλους” (εδώ), αναπτύχθηκε ένας έντονος διάλογος, που ακροθιγώς άπτεται της Ορθοδόξου θεολογίας, μεταξύ του κ. Κυπριανού Χριστοδουλίδη, αναγνώστη του άρθρου και εμού, επίσης αναγνώστριας του άρθρου.

Ο κ. Χριστοδουλίδης στο τελευταίο του σχόλιο προέτρεψε όποιο ιστολόγιο το επιθυμεί, να αναρτήσει το διάλογο αυτό. Τι πιο φυσικό, λοιπόν, να αποδεχτώ πρώτη την προτροπή. Έτσι, γεννήθηκε το άρθρο αυτό, που είναι αυτούσιος ο διάλογος που προανέφερα, χωρίς να παραλείψω ή να αλλοιώσω το οτιδήποτε. Προς απλότητα και ευκολία όσων, από ιδιαίτερο ενδιαφέρον στα θέματα αυτά, το διαβάσουν, σημειώνω μόνον Κυπριανός Χ. ή Κατερίνα Χ. στην αρχή κάθε φάσης του διαλόγου.